Heer der Vliegen

Originele Engelse versie door William Golding, 1954

Nederlandse vertaling door H.U. Jessurun D'Oliveira

Bi-boek gemaakt door Ernst van Eijk, 2014

Inhoud

1 Het steken van de schelp
2 Vuur op de berg
3 Hutten op het strand
4 Beschilderde gezichten en lang haar
5 Beest uit water
6 Beest uit hemel
7 Schaduwen en hoge bomen
8 Geschenk aan de duisternis
9 De dood in ogenschouw
10 De schelp en de bril
11 Burchtrots
12 Jachtgehuil

1 Het steken van de schelp

De jongen met het blonde haar liet zich zakken langs de laatste meter rots en begon zich een weg te banen naar de lagune. Al had hij zijn schooltrui uitgetrokken die nu aan zijn hand over de grond sleepte, zijn grijze overhemd pikte op zijn huid en zijn haar lag tegen zijn voorhoofd geplakt. Het lange in de wildernis uitgeschoren litteken omgaf hem als een stoombad. Hij was ingespannen aan het klauteren dwars over kruipplanten en afgeknapte stammen, toen een vogel, een flits van rood en geel, omhoog schoot met een kreet als van een heks; en een andere kreet volgde daarop als een echo.
  “Hé!” klonk het. “Wacht es even!”
  Aan de rand van het litteken raakte het kreupelhout in opschudding, en een menigte regendruppels viel kletterend omlaag.
  “Wacht es even,” zei de stem. “Ik zit vast.”
  De blonde jongen bleef staan en trok zijn kousen op met een werktuiglijke sjorbeweging die de wildernis een ogenblik veranderde in een engels graafschap.
  De stem sprak weer.
  “Ik ken haast niet vooruitkomen met die groene rommel.”
  De eigenaar van de stem kwam achterstevoren het kreupelhout uit, zodat de twijgen over zijn groezelige windjek krabden. Zijn naakte knieholten waren mollig en vol schrammen van dorens die er zich deels in hadden vastgehaakt. Hij bukte, plukte de dorens angstvallig, en draaide zich om. Hij was korter dan de blonde jongen en heel dik. Al tastend waar hij zijn voeten veilig kon neerzetten kwam hij naar voren, en keek toen op door dikke brilleglazen.
  “Waar is de man met de megafoon?”
  De blonde jongen schudde het hoofd.
  “Dit is een eiland. Tenminste, ik denk dat het een eiland is. Dat daar in zee is een rif. Er zijn hier misschien helemaal geen grote mensen.”
  Daar keek de dikke jongen van op.
  “Die piloot was er toch. Maar hij was niet in de passagiersruimte, hij zat daar in de cockpit voorin.”
  De blonde jongen stond met knijpogen naar het rif te turen.
  “Al die andere knapen,” vervolgde de dikke jongen. “Er moeten er toch een paar uitgekomen zijn. Dat moet toch, nietwaar?”
  Zo achteloos mogelijk zette de blonde jongen zijn weg naar het water voort. Hij probeerde gewoon te doen en ook weer niet al te opgelegd nonchalant, maar de dikke jongen rende hem achterna.
  “Zijn hier dan helemaal geen grote mensen?”
  “Ik denk van niet.”
  De blonde jongen zei het plechtig; maar toen werd hij achterhaald door de verrukking over een werkelijkheid geworden wensdroom. Midden in het litteken ging hij op zijn hoofd staan en grijnsde tegen de omgekeerde dikke jongen.
  “Geen grote mensen!”
  De dikke jongen dacht een ogenblik na.
  “Die piloot.”
  De blonde jongen liet zijn voeten weer neerkomen en ging op de dampige grond zitten.
  “Hij zal wel verder gevlogen zijn nadat hij ons heeft afgegooid. Hij zou hier niet kunnen landen. Niet in een vliegtuig met wielen.”
  “Emme werden aangevallen!”
  “Hij komt vast weer terug.”
  De dikke jongen schudde het hoofd.
  “Toemme neerkwamen keek ik door een van die raampjes. Ik zag de andere kant van het vliegtuig. Er kwamen vlammen uit.”
  Hij keek het litteken af naar beide kanten.
  “En dit heb de romp allemaal gedaan.”
  De blonde jongen strekte zijn hand uit en betastte het grillige breukvlak van een afgeknapte stam. Even leek zijn belangstelling gewekt.
  “Wat is ermee gebeurd?” vroeg hij. “Waar is hij nu gebleven?”
  “Die storm heeft hem de zee ingesleurd. Dat was loeigevaarlijk met al die vallende boomstammen. Er zullen nog wel een paar knapen in gezeten hebben.” Hij aarzelde een ogenblik en zei toen weer iets.
  “Hoe heet jij?”
  “Ralph.”
  De dikke jongen wachtte erop om ook naar zijn naam gevraagd te worden, maar dit aanbod tot kennismaking bleef uit; de blonde jongen die Ralph heette glimlachte wat vaagjes, stond op en ging weer op weg naar de lagune. De dikke jongen bleef gedurig ter hoogte van zijn schouder.
  “Ik verwacht dat er hier en daar nog een heleboel van ons zullen zitten. Jij hebt verder zeker niemand gezien, hè?”
  Ralph schudde het hoofd en verhoogde zijn tempo. Toen struikelde hij over een tak en viel met een klap neer.
  De dikke jongen kwam bij hem staan; hij hijgde zwaar.
  “Van m'n tante mag ik niet rennen,” legde hij uit, “vanwege mijn astma.”
  “Assema?”
  “Precies. Ik raak buiten asem. Ik was de enige jongen op school die astma had,” zei de dikke jongen met iets van trots in zijn stem. “En ik draag al een fok van toen ik drie was.”
  Hij nam zijn bril af en stak hem Ralph toe, zijn ogen dichtknijpend zodat hij leek te glimlachen, en begon hem toen schoon te vegen aan zijn vieze windjek. Een uitdrukking van pijn en gekoncentreerde verinnerlijking verschoof de bleke omtrekken van zijn gezicht. Hij veegde het zweet van zijn wangen en zette snel de bril weer op zijn neus.
  “Die vruchten.”
  Hij wierp een snelle blik om zich heen.
  “Die vruchten,” zei hij. “Ik heb het idee, dat...”
  Hij zette zijn bril op, waadde weg van Ralph, en dook in het dichte gebladerte.
  “Ik ben zo terug.”
  Ralph maakte zich behoedzaam los en sloop weg door de takken. In een paar sekonden had hij het geknor van de dikke jongen achter zich en rende hij op het stammenscherm af dat nog steeds tussen hem en de lagune instond. Hij klom over een afgeknapte stam en was de wildernis uit.
  De kust was bepluimd met palmbomen. Deze stonden rechtop of leunden naar de zonkant toe of er vanaf en hun groene veren hingen wel dertig meter hoog in de lucht. De grond eronder vormde een met ruw gras bedekt terras, overal doorbroken door de bulten van omgevallen bomen, en bezaaid met verrottende kokosnoten en palmscheuten. Hierachter lag de duisternis van het eigenlijke woud met de open ruimte van het litteken. Ralph, met een hand op een grijze stam, stond met half dichtgeknepen ogen naar het glinsterende water te turen. In zee, misschien een mijl uit de kust, sloeg de witte branding op een koraalrif, en daarvoorbij lag donkerblauw de open zee. Binnen de onregelmatige boog van het koraal lag de lagune glad als een bergmeer — in alle schakeringen blauw en met groene en purperen schaduwen. Het strand tussen palmenterras en water stond gespannen als een dun rondhout, ogenschijnlijk zonder eind, want aan Ralph's linkerhand kwamen de lijnen van palmen, strand en water samen bij een punt in het oneindige; en steeds was er, bijna zichtbaar, de hitte.
  Hij sprong van het terras. Het zand liep in een dikke laag over zijn zwarte schoenen heen en de hitte ervan sloeg hem op het lijf. Hij merkte dat zijn kleren eigenlijk zwaar wogen, schopte wild zijn schoenen uit en stroopte achter elkaar zijn kousen met elastieken band en al in één beweging af. Toen wipte hij het terras weer op, trok zijn overhemd uit, en stond daar temidden van de op doodshoofden lijkende kokosnoten terwijl groene schaduwen van de palmen en het bos over zijn huid gleden. Hij ontkoppelde de gesp van zijn padvindersriem, schopte bovenen onderbroek uit en stond toen naakt uit te kijken over het water en het verblindende strand.
  Hij was oud genoeg, twaalf jaar en een paar maanden, om het vooruitstekende buikje van kleuters ontwassen te zijn; en nog niet oud genoeg om de stunteligheid te vertonen die de puberteit in petto heeft. Je kon nu zien, dat er een bokser uit hem zou kunnen groeien, wat breedte en stevigheid van zijn schouders betreft tenminste, maar hij had een milde trek om zijn mond en ogen die niets duivels voorspelden. Hij gaf werktuiglijke klapjes op de stam van de palmboom; en tenslotte gedwongen te geloven in de werkelijkheid van het eiland lachte hij opnieuw verrukt en ging op zijn hoofd staan. Hij kwam weer keurig op zijn voeten terecht, sprong naar beneden op het strand, knielde en gooide twee armen vol zand in een hoop tegen zijn borst. Toen ging hij overeind zitten en keek opgetogen met stralende ogen naar het water.
  “Ralph—”
  De dikke jongen daalde af over het terras en liet zich voorzichtig zakken, waarbij hij de rand als zitmeubel gebruikte.
  “Het spijt me dat ik het zo lang heb gemaakt. Die vruchten—”
  Hij wreef zijn bril schoon en zette hem weer op zijn knopneus. Het montuur had een diep roze 'V' achtergelaten op de neuswortel. Hij wierp een bedenkelijke blik op Ralph's gebronsde lijf en dan langs zijn eigen kleren. Zijn hand kwam naar het lipje van een ritssluiting die over zijn borstkas naar omlaag liep.
  “Mijn tante—”
  Toen opende hij vastberaden de rits en trok het hele windjek over zijn hoofd.
  “Zo!”
  Ralph keek hem van terzijde aan en zei niets.
  “Ik heb het idee dat we al hun namen moeten weten,” zei de dikke jongen, “en er een lijst van opmaken. We moesten eigenlijk een bijeenkomst houden.”
  Ralph ging niet in op deze wenk en dus moest de dikke jongen wel verder gaan.
  “Het kan me niet schelen hoe ze me noemen,” zei hij vertrouwelijk, “als ze me maar niet noemen zoals ze op school deden.”
  Ralph raakte nu lichtelijk geïnteresseerd.
  “Hoe dan?”
  De dikke jongen keek schichtig achterom en boog zich toen naar Ralph over.
  Hij fluisterde.
  “Ze noemden me daar Biggie.”
  Ralph gilde van het lachen. Hij sprong overeind.
  “Biggie! Biggie!”
  “Ralph — asjeblieft!”
  Biggie wrong zijn handen in een bang voorgevoel.
  “Ik zei juist dat ik niet wou—”
  “Biggie! Biggie!”
  Ralph danste weg in de hete strandlucht en kwam terug als een gevechtsvliegtuig, met achterwaarts gerichte vleugels, en mitrailleerde Biggie.
  “Hi-ja-oe!”
  Hij dook in het zand naar Biggie's voeten en bleef daar lachend liggen.
  “Biggie!”
  Biggie vertrok aarzelend zijn gezicht tot een grijns, zijns ondanks gevleid door deze geringe waardering.
  “Zolang je het de anderen niet vertelt—”
  Ralph giechelde in het zand. De uitdrukking van pijn en koncentratie keerde terug op Biggie's gezicht.
  “Wacht effe.”
  Hij haastte zich terug het bos in. Ralph sprong overeind en zette het op een draf naar rechts.
  Hier werd het strand plotseling onderbroken door een in zijn massiviteit nadrukkelijk onderdeel van het landschap; een groot plateau van roze graniet was onvermurwbaar opgerukt door het oerwoud en terras en zand en lagune, om daar een pier van meer dan een meter hoogte te vormen. Zijn oppervlak was bedekt met een dun laagje aarde en ruig gras, en werd overschaduwd door jonge palmbomen. Er was niet voldoende aarde voor ze om een fatsoenlijke lengte te krijgen, en als ze zo'n zeven meter hoog gekomen waren, vielen ze om en droogden uit, een hoop kriskras door elkaar liggende stammen, erg makkelijk om op te zitten. De palmen die nog overeind stonden vormden een groen dak dat aan de onderkant bekleed was met een beweeglijke wirwar van lichtweerkaatsingen uit de lagune. Ralph hees zichzelf dit plateau op, konstateerde dat het er koel en schaduwrijk was, sloot één oog, en stelde vast dat de schaduwen op zijn lijf inderdaad groen waren. Hij begaf zich naar de rand van het plateau die aan de zeekant lag en keek neer in het water. Het was zo helder dat je de bodem kon zien met levendige woekeringen van tropisch wier en koraal. Een school petieterige glinsterende visjes zigzagde door het water. Ralph praatte in zichzelf en bracht de bassnaar van verrukking in trilling.
  “Joepie!”
  Voorbij het plateau oefende nog iets anders zijn bekoring op hem uit. Een of andere natuurkracht — een tyfoon misschien of de storm die Ralph's eigen komst had begeleid — had zand in de lagune opgestuwd tot een bank, zodat er een langwerpige, diepe inham in het strand was ontstaan, met de hoge rand van roze graniet aan het andere eind. De bedrieglijke schijn van diepte in een strandmeer had Ralph al eens eerder te grazen gehad, en terwijl hij dit meer naderde bereidde hij zich alvast voor op een teleurstelling. Maar de vorm van het eiland was regelmatig en de fantastische geul, die klaarblijkelijk alleen met vloed volliep, was aan één kant donkergroen van diepte. Ralph onderwierp de dertig meter water aan een zorgvuldig onderzoek en dook er toen in. Het water was warmer dan zijn lichaam; het leek of hij in een reusachtige badkuip zwom.
  Biggie kwam weer tevoorschijn, ging op de rand van de rots zitten en bekeek Ralph's groen en witte lichaam afgunstig.
  “Jij kan lekker zwemmen.”
  “Biggie.”
  Biggie deed zijn schoenen en sokken uit, zette ze ordelijk neer op de richel, en stak keurend een teen in het water.
  “'t Is heet!”
  “Wat had je anders gedacht?”
  “Ik had niks verwacht. M'n tante—”
  “Barst met je tante!”
  Ralph maakte een vlakke duik en zwom onder water met zijn ogen open; de zandbank die de begrenzing van de geul vormde, doemde op als een bergflank. Hij wentelde zich op zijn rug, met zijn hand aan zijn neus, en een gouden lichtschijn danste en flikkerde juist boven zijn gezicht. Biggie keek vastberaden en begon zijn broek uit te trekken. Even later stond hij in zijn bleke en vette blootje. Hij liep op zijn tenen langs de zandkant van de inham, en ging daar met een trotse glimlach naar Ralph tot zijn nek toe in het water zitten.
  “Ga jij niet zwemmen?”
  Biggie schudde het hoofd.
  “Ik kan niet zwemmen. Ik mocht niet. M'n astma—”
  “Barst met je assema!”
  Biggie droeg dit met een vorm van nederige duldzaamheid.
  “Jij kan fijn goed zwemmen.”
  Ralph peddelde zich achterwaarts terug langs de oplopende bodem, dompelde zijn mond onder water en spoot een straaltje water de lucht in. Toen stak hij zijn kin vooruit en sprak.
  “Ik kon zwemmen toen ik vijf was. Pappie heeft het me geleerd. Hij is kommandeur bij de Marine. Als hij verlof krijgt zal hij ons komen redden. Wat is jouw vader?”
  Biggie bloosde op slag.
  “Mijn pa is dood,” zei hij haastig, “en mijn moe...”
  Hij deed zijn bril af en keek vergeefs naar iets om hem mee schoon te maken.
  “Ik woonde altijd bij mijn tante. Die had een snoepwinkel. Ik kreeg altijd hopen snoep. Zoveel als ik maar lustte. Wanneer komt jouw vader ons redden?”
  “Zo gauw hij kan.”
  Biggie rees druipend uit het water op en stond naakt zijn bril schoon te maken met een sok. Het enige geluid dat hen nu door de hitte van de ochtend bereikte was het langademige schurende bulderen van de branding op het rif.
  “Hoe weet hij dat we hier zijn?”
  Ralph sufte in het water. Slaap omgaf hem als de blakerende luchtspiegelingen die worstelden met de schitterende helderheid van de lagune.
  “Hoe weet hij dat we hier zijn?”
  Daarom, dacht Ralph, daarom, daarom. Het bulderen van het rif kwam nu van heel ver.
  “Ze zouden het hem vertellen op het vliegveld.”
  Biggie schudde het hoofd, zette zijn blikkerende bril op en keek neer op Ralph.
  “Die niet. Heb je niet gehoord wat de piloot zei? Over de atoombom? Die zijn allemaal dood.”
  Ralph hees zichzelf uit het water, kwam tegenover Biggie staan en verzonk in een beschouwing van dit ongewone probleem.
  Biggie beet zich vast.
  “Dit is een eiland, nietwaar?”
  “Ik ben op een rots geklommen,” zei Ralph langzaam, “en ik meen dat dit een eiland is.”
  “Ze zijn allemaal dood,” zei Biggie, “en dit is een eiland. Niemand weet dat we hier zijn. Jouw pappie weet het niet, en niemand niet—”
  Zijn lippen beefden en een mist besloeg zijn brilleglazen.
  “Misschien moeten we hier wel blijven tot we doodgaan.”
  Met dat woord scheen de hitte in gewicht toe te nemen tot een dreigende zwaarte en de lagune overviel hen met zijn verblindende lichtschittering.
  “M'n kleren halen,” mompelde Ralph. “Daar liggen ze.”
  Hij draafde onder de vijandige zon over het zand, stak het plateau over en zocht zijn verspreid liggende kleren bijeen. Het was ongekend behaaglijk om dat grijze overhemd weer aan te trekken. Toen beklom hij de wal van het plateau en ging in de groene schaduw op een makkelijke boomstam zitten. Biggie trok zichzelf op, het grootste deel van zijn kleren onder zijn arm gekneld. Toen liet hij zich bedachtzaam zakken op een omgevallen boomstam vlakbij de kleine klip die uitzag over de lagune; en de grillige weerkaatsingen huiverden over hem heen.
  Na een tijdje begon hij te spreken.
  “We moeten de anderen zien te vinden. We moeten iets doen.”
  Ralph zei niets. Het was hier een koraaleiland. Beschermd tegen de zon, Biggie's onheilspraatjes negerend, droomde hij aangenaam.
  Biggie bleef volhouden.
  “Met z'n hoevelen zijn we?”
  Ralph kwam naar voren en ging naast Biggie staan.
  “Ik weet het niet.”
  Hier en daar kroop een licht briesje over het gladde water onder de heiige hitte. Als deze briesjes het plateau bereikten ruisten de palmbladeren, zodat gezeefde plekken zonlicht over hun lichamen gleden ofwel als heldere vliegende wezens door de schaduw schoten.
  Biggie keek op naar Ralph. Alle schaduwen op Ralph's gezicht waren omgekeerd; groen boven, licht van onderen vanuit de lagune. Een vlek zonlicht wroette in zijn haar.
  “We moeten iets doen.”
  Ralph keek door hem heen. Hier was dan tenslotte het domein dat hij wel in zijn dromen maar nooit helemaal in het echt had beleefd eensklaps werkelijkheid geworden. Ralph's lippen weken vaneen in een verheerlijkte glimlach en Biggie, die deze glimlach als een teken van waardering op zichzelf betrok, lachte van genoegen.
  “Als het echt een eiland is—”
  “Wat is dat?”
  Ralph glimlachte niet meer en wees in de lagune. Iets roomkleurigs lag daar tussen de varenachtige wieren.
  “Een steen.”
  “Nee. Een schelp.” Biggie borrelde plotseling over van gepaste opwinding.
  “'s Waar. 't Is 'n schelp! Zo een heb ik al es eerder gezien. Op een jongen z'n tuinmuur. Een oorschelp, zei die. Hij blies er altijd op en dan kwam zijn moe. 't Is oneindig kostbaar...”
  Vlak bij Ralph's elleboog hing een jonge palmboom schuin over de lagune. Zijn gewicht had zelfs al een brok van het kleine beetje grond opgewrikt en het zou niet lang meer duren voor hij viel. Ralph rukte de stam uit de grond en begon in het water rond te porren, waardoor de glinsterende vissen naar alle kanten schoten. Biggie leunde gevaarlijk voorover.
  “Voorzichtig! Als je hem breekt—”
  “Zeur.”
  Ralph zei het gedachteloos. De schelp was een belangwekkend en fraai en waardig speeltuig: maar de levendige drogbeelden van zijn dagdroom scheidden hem nog steeds van Biggie, die in dit verband een vreemd voorwerp was. De jonge palm boog door en duwde de schelp door het wier. Ralph gebruikte zijn ene hand als steunpunt en met de andere drukte hij op de stam tot de schelp druipend boven kwam, en Biggie ernaar kon grijpen.
  Nu voor de schelp niet meer gold het — wel kijken maar aankomen niet — werd ook Ralph opgewonden.
  Biggie babbelde:
  “— een oorschelp; ontzettend duur. Ik wed, als je er een wou kopen, dat je dan ponden en ponden en ponden moest dokken — hij stond bij hem op de tuinmuur, en m'n tante—”
  Ralph nam de schelp van Biggie over waarbij wat water langs zijn arm liep. De schelp was donker roomkleurig, met hier en daar een bleekroze smetje. Tussen de punt, waarin een klein gaatje was weggesleten, en de roze lippen van de mond, lagen vijfenveertig centimeter schelp met een licht spiralende draai en overdekt met een verfijnd gedreven patroon. Ralph schudde zand uit de diepe koker.
  “ loeide als een koe,” zei hij. “Hij had een paar witte stenen ook, en een vogelekooi met een groene papegaai. Hij blies natuurlijk niet op de witte stenen, en ie zei—”
  Biggie zweeg om adem te halen en streek over het glanzende voorwerp dat in Ralph's handen lag.
  “Ralph!”
  Ralph keek op.
  “We kunnen hem gebruiken om de anderen te roepen. Een bijeenkomst houden. Als ze ons horen komen ze—”
  Hij keek Ralph stralend aan.
  “Dat bedoelde je, hè? Daarvoor heb je de oorschelp zeker uit het water opgevist?”
  Ralph streek zijn blonde haar naar achteren.
  “Hoe blies die vriend van je op zijn schelp?”
  “Hij spuugde zogezegd,” zei Biggie. “Van m'n tante mocht ik er niet op blazen vanwege mijn astma. Hij zei dat je van daaruit moest blazen.” Biggie legde een hand op zijn puilende buikje. “Probeer jij es, Ralph. Roep jij de anderen.”
  Skeptisch zette Ralph het spitse eind van de schelp aan zijn mond en blies. Er kwam een ruisend geluid uit de mond van de schelp maar daar bleef het bij. Ralph veegde het zoute water van zijn lippen en probeerde het nog eens, maar de schelp bleef stom.
  “Hij spuugde zogezegd.”
  Ralph kneep zijn lippen samen en spoog lucht in de schelp, die een laag geluid gaf, alsof hij er een Het vliegen. Dat vonden beide jongens zo komiek, dat Ralph wel een paar minuten doorging met spugen, tussen lachbuien door.
  “Hij blies van onder uit.”
  Ralph vatte de bedoeling en raakte de schelp met lucht vanuit zijn middenrif. Onmiddellijk gaf het ding geluid. Een lage, loeiende noot dreunde van onder de palmen, golfde uit over de wirwar van het oerwoud en echode terug van de roze granieten berg. Wolken vogels stegen op van de boomtoppen en in het kreupelhout piepte en rende het.
  Ralph nam de schelp van zijn lippen.
  “Gossie!”
  Zijn normale stem klonk als gefluister na de loeiende toon van de schelp. Hij legde de schelp tegen zijn lippen, haalde diep adem, en blies opnieuw. Alweer dreunde de toon: en toen hij met meer kracht perste, sloeg de noot bij verrassing een oktaaf over, en schalde nog snijdender en doordringender dan tevoren. Biggie schreeuwde iets, zijn gezicht stond voldaan, zijn brilleglazen schitterden. De vogels krijsten, opgeschrikte kleine dieren maakten zich uit de voeten. Ralph's adem begaf het; de toon dook het oktaaf weer omlaag, werd een zacht gepruttel, een zucht.
  De oorschelp zweeg, een glimmende slagtand; Ralph's gezicht was weggetrokken van ademnood en de lucht boven het eiland was vol van vogelrumoer en weergalmende echo's.
  “Ik wed dat het mijlen in de omtrek te horen is.”
  Ralph kwam weer op adem en blies een reeks korte stoten.
  Biggie riep uit: “Daar is er een!”
  Er was een kind tussen de palmen opgedoken, een meter of honderd verder langs het strand. Het was een jongen van een jaar of zes, stevig en blond, met gescheurde kleren, en zijn gezicht zat onder een korst van kleverig vruchtenmoes. Zijn broek had hij om voor de hand liggende redenen laten zakken en maar halverwege weer opgehesen. Hij sprong van het palmenterras op het zand waarbij zijn broek hem tot de enkels zakte; hij stapte eruit en dribbelde naar het plateau. Biggie hielp hem omhoog. Onderwijl bleef Ralph de schelp steken, tot er stemmen in het bos opklonken. Het jongetje hurkte vlak voor Ralph neer, en keek stralend loodrecht omhoog. Nu hij de geruststellende indruk kreeg dat er iets doelmatigs aan de gang was, kwam hij er voldaan uit te zien, en zijn enige schone vinger, een roze duim, glipte zijn mond in.
  Biggie boog zich naar hem voorover.
  “Hoe heet je?”
  “Johnny.”
  Biggie mompelde de naam voor zich heen en schreeuwde hem toen naar Ralph, die geen belangstelling had omdat hij nog steeds aan het blazen was. Zijn gezicht stond ernstig van wild plezier in het voortbrengen van dit overdonderende lawaai, en zijn hart deed zijn gespannen overhemd klokken. Het geroep in het bos zat dichterbij.
  Op het strand waren nu tekens van leven zichtbaar geworden. Het zand dat trilde onder een waas van hitte, verborg vele gestalten langs zijn mijlen lengte; er kwamen jongens door het hete, mulle zand op het plateau af. Drie kleine kinderen, niet ouder dan Johnny, doken van een verrassend nabije plek op, waar ze zich in het bos hadden zitten volproppen met vruchten. Een donker jongetje, niet veel jonger dan Biggie, spleet het verwarde kreupelhout vaneen, liep door naar het plateau en begon opgewekt naar iedereen te glimlachen. Er kwamen er steeds meer. Zij stemden hun gedrag af op dat van de onschuldige Johnny en gingen op de gevallen palmboomstammen zitten wachten. Ralph ging door met het afgeven van korte doordringende stoten. Biggie bewoog zich onder de zwerm, vroeg naar hun namen en fronste de wenkbrauwen om ze te onthouden. De kinderen schonken hem dezelfde eenvoudige gehoorzaamheid als zij aan de mannen met de megafoons hadden verleend. Sommigen waren naakt en droegen hun kleren in een bundeltje; anderen halfnaakt, of min of meer gekleed in schooluniformen; grijze, blauwe, geelbruine, met een jasje of een trui. Ze droegen insignes, motto's zelfs, en gekleurde banen in kousen en pullovers. Zij staken de koppen bij elkaar boven de stammen in de groene schaduw; bruine, blonde, zwarte, kastanjekleurige, zandkleurige en muisgrijze hoofden; hoofden die mompelden of fluisterden, hoofden vol ogen die Ralph gadesloegen en gissingen weerspiegelden. Er gebeurde tenminste iets.
  De kinderen die, alleen of met z'n tweeën, langs het strand kwamen aangelopen, werden pas zichtbaar als ze over de scheidslijn tussen de verdampingsnevel en het dichterbij gelegen zand stapten. Daar trok allereerst een zwart, vleermuisachtig schepsel dat op het zand danste de aandacht, en daarna pas zag je het lichaam erboven. De vleermuis was de kinderschaduw, door de loodrechte zon verschrompeld tot een vlek tussen rennende voeten. Terwijl Ralph nog aan het blazen was, viel zijn aandacht op het laatste tweetal lichamen dat boven een fladderende zwarte vlek het plateau bereikte. De twee jongens, met touwhaar en ronde koppen, lieten zich vallen en lagen grijnzend tegen Ralph te hijgen als honden. Het was een tweeling, en hun welgemoede verdubbeling was een schok voor het ongelovig oog. Ze ademden tegelijk, ze grinnikten tegelijk, ze waren beiden gedrongen en vitaal. Zij hadden hun vochtige lippen opgetrokken tegen Ralph, want ze schenen met niet helemaal genoeg huid toegerust te zijn, zodat hun profiel verknoeid werd door een opengetrokken mond. Biggie boog zich met zijn flikkerende brilleglazen voorover en repeteerde hun namen, wat tussen de stoten door te horen was.
  “Sam, Erik, Sam, Erik.”
  Toen raakte hij in de war; de tweelingbroers schudden met het hoofd en wezen op elkaar en de troep lachte.
  Tenslotte hield Ralph op met blazen en ging zitten. Hij hield de schelp losjes in zijn hand en zijn hoofd rustte op zijn opgetrokken knieën. Met het wegsterven van de echo's ebde ook het gelach weg, en tenslotte was het stil.
  Binnen het strandgedeelte waar het flonkerende waas lag kwam iets donkers aanschuifelen. Ralph zag het 't eerst, en keek zo doordringend dat zijn getuur alle ogen die kant op trok. Toen overschreed het wezen de grens tussen luchtspiegeling en ondubbelzinnig zand, en konden zij zien, dat het donkere niet alleen schaduw was maar merendeels kleren. Het wezen was een groep jongens die min of meer in de maat marcheerden in twee evenwijdige gelederen, en die buitenissig waren uitgedost. Broeken, overhemden en verschillende andere kledingstukken droegen zij in hun handen: maar iedere jongen had een petje op met een zilveren insigne. Hun lichamen waren van keel tot enkel verborgen onder zwarte mantels met een lang zilveren kruis op de linkerborst en elke nek was omlubd met een kraag als de manchet van een ham. De tropische hitte, de afdaling, het zoeken naar voedsel, en nu de moeizame mars langs het laaiende strand hadden hun het aanzien gegeven van pas gewassen pruimen. De jongen die hen aanvoerde ging op dezelfde manier gekleed; alleen het insigne op zijn pet was van goud. Toen zijn peloton op een meter of tien van het plateau gekomen was, schreeuwde hij een bevel; ze hielden halt, hijgend, zwetend, zwaaiend in het felle licht. De jongen zelf kwam naar voren, wipte met fladderende mantel het plateau op en tuurde in wat voor hem een bijna volledige duisternis was.
  “Waar is de man met de trompet?”
  Ralph voelde aan dat hij door de zon verblind was en antwoordde hem.
  “Er is geen man met een trompet. Ik ben er alleen.”
  De jongen kwam dichterbij en tuurde omlaag naar Ralph, waarbij hij zijn gezicht vertrok. Wat hij van de blonde jongen met de roomkleurige schelp op zijn knieën zag scheen hem niet te bevredigen. Hij draaide zich snel om en zijn zwarte mantel vormde een cirkel om hem heen.
  “Is er dan geen schip?”
  Binnen de wapperende mantel was hij lang, mager, knokig: en hij had rood haar onder zijn zwarte pet. Zijn gezicht zat vol met rimpels en sproeten en was lelijk zonder stompzinnig te zijn. Uit dit gezicht staarden twee lichtblauwe ogen, teleurgesteld nu, en bezig of klaar om boos te worden.
  “Is er hier geen man?”
  Ralph sprak tegen zijn rug.
  “Nee. We houden juist een bijeenkomst. Kom erbij.”
  De groep gemantelde jongens begon zich los te maken uit het opeengepakte gelid. De lange jongen schreeuwde ze toe.
  “Koor! Geef acht!”
  Met vermoeide gehoorzaamheid kroop het koor weer in het gelid en stond daar te wankelen in de zon. Niettemin begonnen er een paar zwakjes te protesteren.
  “Maar Merridew. Alsjeblieft, Merridew... Mogen we niet?”
  Toen plofte een van de jongens met zijn gezicht in het zand en werd het gelid verbroken. Ze hesen de omgevallen jongen op het plateau en legden hem daar neer. Merridew keek strak, maar maakte nog wat er van te maken viel.
  “Goed dan. Ga zitten. Laat hem met rust.”
  “Maar Merridew.”
  “Hij valt altijd en eeuwig flauw,” zei Merridew. “In Gibraltar; en in Addis; en bij de ochtenddienst over de voorzanger heen.”
  Deze laatste herinnering aan de school ontlokte een gegiechel aan het koor, dat als een zwerm zwarte vogels was neergestreken op de kriskras rondliggende boomstammen. Ze bekeken Ralph met belangstelling. Biggie informeerde niet naar hun namen. Hij kroop in zijn schulp voor deze geüniformeerde overmacht en het vanzelfsprekende gezag in Merridew's stem. Hij week uit naar Ralph's andere zij en hield zich onledig met zijn bril.
  Merridew wendde zich tot Ralph.
  “Zijn er helemaal geen grote mensen?”
  “Nee.”
  Merridew ging op een stam zitten en keek de kring rond.
  “Dan zullen we op onszelf moeten passen.”
  Veilig aan de andere kant van Ralph sprak Biggie bedeesd.
  “Daarom heeft Ralph een bijeenkomst uitgeroepen. Zodat we kunnen beslissen wat we moeten doen. We hebben namen gehoord. Dat is Johnny. Die twee — dat is een tweeling, Sam en Erik. Wie is Erik? Jij? Nee — jij bent Sam — ”
  “Ik ben Sam ”
  “En ik ben Erik.”
  “We moeten maar alle namen opnemen,” zei Ralph, “en ik ben dan Ralph.”
  “De meeste namen hebben we daarnet al opgenomen,” zei Biggie.
  “Kindernamen,” zei Merridew. “Waarom zou ik Jack heten? Ik ben Merridew.”
  Ralph keek hem snel aan. Dit was de stem van iemand die wist wat hij wou.
  “Dan,” vervolgde Biggie, “die jongen ik vergeet—”
  “Jij praat te veel,” zei Jack Merridew. “Bek houden, Dikzak.”
  Er steeg een gelach op.
  “Hij heet niet Dikzak,” riep Ralph, “zijn echte naam is Biggie!”
  “Biggie!”
  “Biggie!”
  “Oh, Biggie!”
  Een lachsalvo steeg op en zelfs het kleinste kind deed mee. Voorlopig waren de jongens een gesloten kringloop van sympathie, met een buitengesloten Biggie: hij werd bijzonder roze, boog zijn hoofd en maakte zijn bril weer schoon.
  Tenslotte stierf het gelach weg en het namen zeggen vond voortgang. Daar was Maurice, bij de koorknapen in lengte volgend op Jack, maar met een gedurige grijns op zijn brede gezicht. Daar was een iel onderkruipseltje dat niemand kende en dat zich apart hield, met een houding van intense afweer en ingekeerdheid. Hij mompelde dat zijn naam Roger was, en zweeg daarna weer. Bill, Robert, Harold, Henry; de koorknaap die flauwgevallen was ging rechtop tegen een palmboom zitten, glimlachte bleekjes naar Ralph en zei dat zijn naam Simon was.
  Jack sprak.
  “We moeten bepalen hoe we gered kunnen worden.”
  Er ontstond een geroezemoes. Een van de kleine jongens, Henry, zei dat hij naar huis wou.
  “Mond houden,” zei Ralph verstrooid. Hij hief de schelp omhoog. “'t Lijkt me dat we een aanvoerder moeten hebben om de dingen te bepalen.”
  “Een aanvoerder! Een aanvoerder!”
  “Ik hoor aanvoerder te worden,” zei Jack met ongekompliceerde aanmatiging, “omdat ik koorknaap ben in het kapittel en klasvertegenwoordiger. Ik kan de hoge C zingen.”
  Weer geroezemoes.
  “Nou,” zei Jack, “ik—”
  Hij aarzelde. De sombere jongen, Roger, kwam tenslotte in beweging en sprak het bevrijdende woord.
  “Laten we stemmen.”
  “Ja!”
  “Stemmen over een aanvoerder!”
  “Laten we stemmen—”
  Dit stemmen was een bijna even genoeglijk stuk speelgoed als de schelp. Jack wilde nog protesteren maar het rumoer, begonnen als uitdrukking van de algemene behoefte aan een aanvoerder, had zich al ontwikkeld tot een verkiezing bij akklamatie van Ralph. Geen van de jongens zou daar een goede reden voor gevonden kunnen hebben; wat hij aan intelligentie vertoond had was te herleiden op Biggie, terwijl Jack's aanvoerderschap het meest voor de hand lag. Maar zoals Ralph daar zat ging er een rust van hem uit die hem deed opvallen: daar was zijn lengte, en zijn innemend uiterlijk, en, het meest verborgen maar tegelijk krachtigste argument, daar was de schelp. Het wezen dat daarop geblazen had, op hen had zitten wachten op het plateau met het broze ding rustend op zijn schoot, nam een aparte plaats in.
  “Die met de schelp.”
  “Ralph! Ralph!”
  “Laat die met dat trompetding aanvoerder zijn.”
  Ralph stak zijn hand op om stilte.
  “Genoeg. Wie wil Jack tot aanvoerder?”
  In gelaten gehoorzaamheid stak het koor de handen op.
  “Wie wil mij?”
  Buiten het koor gingen onmiddellijk alle handen behalve die van Biggie de lucht in. Toen stak ook Biggie wrokkig zijn hand op.
  Ralph telde.
  “Dan ben ik aanvoerder.”
  De kring barstte los in applaus. Zelfs het koor klapte mee: en de sproeten op Jack's gezicht verdwenen onder een blos van vernedering. Hij sprong op, veranderde van inzicht, en ging met tuitende oren weer zitten. Ralph keek naar hem, vervuld van de wens om iets aan te bieden.
  “Het koor is natuurlijk van jou.”
  “Ze kunnen het leger vormen—”
  “Of jagers zijn—”
  “Ze kunnen—”
  De blos trok weg uit Jack's gezicht. Ralph gebaarde weer om stilte.
  “Jack heeft de leiding over het koor. Ze kunnen — wat wil je ze laten zijn?”
  “Jagers.”
  Jack en Ralph glimlachten naar elkaar met schuwe sympathie. De rest begon weer gretig te praten.
  Jack stond op.
  “Opgelet, koor. Plunje afdoen.”
  De jongens stonden op alsof de bel gegaan was, begonnen te kletsen en maakten een stapel van hun zwarte mantels op het gras. Jack legde de zijne op de stam naast Ralph. Zijn grijze korte broek kleefde aan hem van het zweet. Ralph gluurde er bewonderend naar, en toen Jack zijn blik opving, legde hij uit.
  “Ik heb geprobeerd die heuvel over te klimmen om te kijken of er overal rondom water was. Maar jouw schelp riep ons.”
  Ralph glimlachte en hield de schelp omhoog om stilte.
  “Luister, allemaal. Ik heb tijd nodig om over de toestand na te denken. Ik kan niet onmiddellijk beslissen wat er gedaan moet worden. Als dit geen eiland is zouden we meteen gered kunnen worden. Dus moeten we bepalen of dit een eiland is. Iedereen moet hier blijven wachten, en niet weglopen. Drie van ons — als we met meer gaan wordt het een janboel en raken we elkaar kwijt — drie van ons gaan op onderzoek om dat uit te vinden. Ik, en Jack, en, en...”
  Hij keek de kring van hunkerende gezichten langs. Er was geen gebrek aan jongens om uit te kiezen.
  “En Simon.”
  De jongens in de buurt van Simon giechelden, en hij stond op, met een schuchter lachje. Nu de bleekheid van zijn flauwte een beetje was weggetrokken, was hij een broodmager, levendig jongetje, met een onderzoekende blik van onder een hut van sluik haar dat zwart en ruig omlaag hing.
  Hij knikte Ralph toe.
  “Ik ga mee.”
  “En ik—”
  Jack graaide een aanzienlijk dolkmes van achter zijn rug vandaan en joeg het in een stam. Het geroezemoes verhief zich en stierf weg.
  Biggie hield zijn gemak niet.
  “Ik ga mee.”
  Ralph wendde zich tot hem.
  “Jij bent niet geschikt voor dit karwei.”
  “En toch—”
  “We kunnen je missen als kiespijn,” zei Jack, bot. “Drie is genoeg.”
  Biggie's bril blikkerde.
  “Ik was bij hem toen hij de schelp vond. Ik was eerder dan wie ook bij hem.”
  Jack en de anderen letten niet op hem. Alles verspreidde zich. Ralph, Jack en Simon sprongen van het plateau en Hepen over het strand langs het zwembad. Biggie drensde achter hen aan.
  “Als Simon nu tussen ons in gaat lopen,” zei Ralph, “dan kunnen we over zijn hoofd heen praten.”
  De drie jongens namen allengs dezelfde pas aan. Dit betekende dat Simon om de haverklap een huppeltje moest maken om bij te blijven. Op een gegeven moment hield Ralph halt en draaide zich om naar Biggie.
  “Hoor nou.”
  Jack en Simon deden of ze niets merkten. Ze liepen door.
  “Je kan niet mee.”
  Biggie's glazen besloegen weer — nu van vernedering.
  “Je hebt het ze tóch verteld. Na wat ik gezegd heb.”
  Zijn gezicht werd rood, zijn mond trilde.
  “Terwijl ik toch gezegd heb dat ik niet wou...”
  “Waar heb je het in hemelsnaam over?”
  “Dat ze me Biggie noemen. Ik zei dat mij alles best was zolang ze me maar niet Biggie noemden; en ik heb je nog zo gezegd het niet te vertellen en toen ging jij het natuurlijk meteen toch rondbazuinen—”
  Een stilte daalde op hen neer. Ralph keek met meer begrip naar Biggie en zag dat hij gekwetst en verslagen was. Hij weifelde tussen twee gedragslijnen: die van verontschuldiging of die van verdere belediging.
  “Beter Biggie dan Dikzak,” zei hij tenslotte met het rechtstreekse van een echte aanvoerder, “maar hoe dan ook, het spijt me als je het zo opvat. Ga nou terug, Biggie, en neem de namen op. Dat is jouw taak. Tot straks.”
  Hij draaide zich om en spurtte achter de andere twee aan. Biggie bleef staan en de roos van gekrenktheid verwelkte langzaam op zijn wangen. Hij ging terug naar het plateau.
  De drie jongens liepen kwiek over het zand. Het was eb en er was een reep met wier bezaaid strand die bijna zo hard was als een weg. Er lag een soort glans over hen en het landschap uitgespreid en zij waren zich van deze glans bewust en er blij van. Ze wendden zich naar elkaar, lachten opgewonden, praatten, en luisterden niet. De lucht was helder. Voor de opgaaf gesteld dit alles te vertalen in een verklarende daad, ging Ralph op zijn hoofd staan en maakte een koprol. Toen ze uitgelachen waren, aaide Simon schuchter Ralph's arm; en toen moesten ze weer opnieuw lachen.
  “Vooruit,” zei Jack op een gegeven ogenblik, “we zijn ontdekkingsreizigers.”
  “We gaan tot het eind van het eiland,” zei Ralph, “en kijken om de hoek.”
  “Als het een eiland is—”
  Nu, tegen het einde van de middag, zakten de luchtspiegelingen een beetje. Ze vonden het eind van het eiland, heel duidelijk te onderscheiden en niet uit vorm of verband getoverd. Het liep uit in een hoop door elkaar geworpen stenen van de gewone massiviteit, met een enkel groot blok dat in de lagune lag. Zeevogels hadden daar hun nesten.
  “Als glazuur,” zei Ralph, “op een roze cake.”
  “We kunnen niet om deze hoek kijken,” zei Jack, “want er is er geen. Alleen een flauwe bocht en je kan zien dat de rotsen erger worden.” Ralph schermde zijn ogen af en volgde de hoekige omtrekken van de rotspunten naar de berg toe. Dit gedeelte van de kust was dichter bij de berg dan enig ander deel dat ze gezien hadden.
  “We zullen proberen de berg van hieruit te beklimmen,” zei hij. “Ik zou denken dat dit de makkelijkste weg is. Er is minder van die oerwoudbeweging; en meer roze rots. Vooruit.”
  De drie jongens begonnen omhoog te klauteren. Een of andere onbekende kracht had deze blokken verwrongen en verbrijzeld zodat ze schuinsweg lagen, vaak in een afnemende stapel opgehoopt. De meest voorkomende aanblik die de rotsen boden was die van een roze klip waarop een terugwijkend rotsblok stond; en daarop weer een, en daarop weer, tot het roze een in evenwicht blijvende stapel rotsen vormde die uitstak boven de kronkelige fantasiebewegingen van de kruipplanten uit het bos. Waar de roze klippen uit de grond oprezen waren er vaak smalle paadjes die omhoog voerden. Daar konden ze langs schuiven, diep in de plantenwereld, met hun gezicht op de rotsen.
  “Hoe komt dit paadje hier?”
  Jack hield halt, en veegde het zweet van zijn gezicht. Ralph stond vlak naast hem, buiten adem.
  “Mensen?”
  Jack schudde zijn hoofd.
  “Dieren.”
  Ralph tuurde in de duisternis onder de bomen. Het woud trilde haast onmerkbaar.
  “Vooruit.”
  De moeilijkheid zat hem niet in de steile klim langs de schouders van de rots, maar in de zo nu en dan voorkomende duiken door het kreupelhout om bij het volgende pad te komen. Hier zaten de wortels en stelen van kruipplanten zo onontwarbaar door elkaar, dat de jongens zich erdoorheen moesten steken als buigzame naalden. Hun enige gids, afgezien van de bruine grond en de enkele bundels licht die hier en daar door het gebladerte schenen, was de mate van helling: of deze kom, doorvlochten als hij was met kruipplantenkabels, hoger lag dan die.
  Op de een of andere manier kwamen ze omhoog.
  Ingesloten door deze dichte begroeiing, misschien op hun moeilijkste moment, wendde Ralph zich met schitterende ogen tot de anderen.
  “Mieters.”
  “Steengoed.”
  “Verpletterend.”
  De oorzaak van hun genoegen lag niet voor de hand. Alle drie waren ze heet, vuil, en doodlam. Ralph zat lelijk onder de schrammen. De kruipplanten waren zo dik als hun dijen en lieten nauwelijks meer dan trechtervormige uitsparingen waarlangs ze vooruit konden komen. Ralph liet een paar onderzoekende kreten los en ze luisterden naar de gedempte echo's.
  “Dit is echt ontdekken,” zei Jack. “Ik wed dat niemand hier ooit geweest is.”
  “We moesten eigenlijk een kaart tekenen,” zei Ralph, “alleen, we hebben geen papier.”
  “We kunnen op boomschors krassen,” zei Simon, “en er zwart spul in wrijven.”
  Opnieuw vormde zich in het halfduister het plechtig verbond van schitterende ogen.
  “Mieters.”
  “Steengoed.”
  Er was geen plaats om op je hoofd te gaan staan. Deze keer drukte Ralph de hevigheid van zijn gevoel uit door net te doen of hij Simon neersloeg; en al gauw vormden zij een vrolijke, hijgende hoop in de schemering van het struikgewas.
  Toen ze elkaar losgelaten hadden sprak Ralph het eerst.
  “We moeten verder.”
  Er was meer speling tussen het roze graniet van de volgende rotsformatie en de kruipplanten en bomen, zodat ze op het pad de looppas konden aannemen. Dit paadje voerde weer naar een meer gespreid bos, waar ze een glimp konden opvangen van de open zee. Met de spreiding kwam de zon; hij droogde het zweet dat hun kleren in de donkere vochtige hitte had doorweekt. Tenslotte zag de weg naar de top er uit als een vlakke baan over roze rots, zonder duiken in de donkerte. De jongens zochten hun weg door engten en over hellingen met losse, scherpe stenen.
  “Kijk! Kijk!”
  Hoog boven dit deel van het eiland verhieven de verbrijzelde rotsen zich met hun stellages en schoorstenen. Deze hier waar Jack tegen leunde, kwam met een scheurend geluid in beweging toen ze ertegen duwden.
  “Vooruit—”
   Maar niet “Vooruit” naar de top. De aanval op de top moest wachten nu de drie jongens deze uitdaging aanvaard hadden. Het rotsblok was zo groot als een kleine auto.
  “Halen!”
  Zwaai heen en terug, pakken het ritme.
  “Halen!”
  Verlengen de uitslag van de slinger, verleng, verleng, druk op en duw dóór dat verste punt van evenwicht — verleng, verleng...
  “Halen!”
  Het grote rotsblok draalde, stond op één teen stil, besloot niet terug te vallen, bewoog door de lucht, viel, smakte over de punt tegen de grond, sprong dreunend de lucht door en sloeg een diep gat in het dak van het oerwoud. Echo's en vogels stegen op, wit en roze stof kwam boven drijven, het bos verder omlaag schokte als trok er een ziedend monster doorheen: en toen was het eiland weer stil.
  “Mieters!”
  “Als een bom!”
  “Joepie!”
  Het duurde meer dan vijf minuten voor ze zich konden losmaken van deze triomf. Maar tenslotte gingen ze dan toch weer verder.
  De weg naar de top was daarna gemakkelijk. Toen ze het laatste stuk bereikten, hield Ralph stil.
  “Gossie!”
  Zij waren aan de ingang van een arena, of een halve arena op de flank van de berg. Deze stond vol met een blauwe bloem, een of andere rotsplant; in zijn overvloed hing hij langs het ravijn en morste overdadig op het dak van het oerwoud. De lucht wemelde van vlinders die opstegen, rondfladderden, zich neerzetten.
  Aan de overkant van de arena was de massieve top van de berg en al gauw stonden ze er bovenop.
  Ze hadden al eerder geraden dat dit een eiland was: klauterend tussen de roze rotsen, met de zee aan beide kanten en de kristallen lucht hoog boven hen, hadden ze instinktief geweten dat de zee rondom lag. Maar het had passender geschenen om de definitieve vaststelling op te schorten tot zij boven waren en een ronde horizon van water konden zien.
  Ralph wendde zich tot de anderen.
  “Dit is van ons.”
  Het had ruwweg de vorm van een boot: een bult aan deze kant met achter hen de brokkelige afdaling naar het strand. Aan beide zijden rotsen, klippen, boomtoppen, en een steile helling: recht vooruit, in de lengte van de boot, een rustiger helling, bedekt met bomen, met vleugjes roze: en dan de vlakke wildernis van het eiland, diep groen, maar tegen het eind verkleurend tot een roze staart. Daar waar het eiland in het water sukkelde, lag een ander eiland; een rots, bijna vrij, opgericht als een burcht die hen over het groen aankeek met één stoutmoedig roze bastion.
  De jongens overzagen dit alles en keken toen uit over zee. Ze stonden hemelhoog en het was laat in de middag; het uitzicht werd niet door luchtspiegelingen van zijn scherpte beroofd.
  “Dat is een rif. Een koraalrif. Ik heb net zulke platen gezien.”
  Het rif sloot meer dan één kant van het eiland in; het lag misschien een mijl in zee en evenwijdig aan wat ze nu in gedachten hun strand noemden. Het koraal was in zee neergekalkt alsof een reus zich voorover had gebogen om de vorm van het eiland in een vloeiende krijtlijn kontoer te geven, maar het beu was geworden voor hij klaar was. Het ingesloten water was pauwblauw met rotsen en wieren duidelijk zichtbaar als in een aquarium; daarbuiten was de zee donkerblauw. De vloed was aan het opkomen zodat lange uitlopers van schuim uitstaartten aan het rif, en zij voor een ogenblik het idee hadden dat de boot gestaag achterwaarts voer.
  Jack wees omlaag.
  “Daar zijn we geland.”
  Voorbij dalen en klippen was er een gapende wond zichtbaar in het geboomte; daar lagen de versplinterde stammen en vervolgens het sleepspoor, dat alleen een randje palmen overliet tussen het litteken en de zee. Daar was ook het plateau, vooruitgeschoven in de lagune, met insektachtige figuurtjes die in de buurt wriemelden.
  Ralph wees een bochtige lijn aan van de kale plek waarop ze stonden omlaag langs een helling, een ravijn, door bloemen, afbuigend naar de rots waar het litteken begon.
  “Dat is de vlugste weg terug.”
  Met schitterende ogen, open monden, triomfantelijk, genoten ze van hun bezitneming. Zij voelden zich verheven: waren vrienden.
  “Er is geen rook van een dorp, en er zijn geen boten,” zei Ralph verstandig. “We zullen het later kon troleren; maar ik geloof dat het onbewoond is.”
  “We gaan voedsel zoeken,” riep Jack. “Jagen. Dingen vangen tot zij ons vangen.”
  Simon keek hen beiden aan, zonder iets te zeggen maar knikkend tot zijn zwarte haar voorover en weer naar achteren viel: zijn gezicht straalde.
  Ralph keek omlaag langs de andere kant waar geen rif was.
  “Steiler,” zei Jack.
  Ralph maakte een kommetje van zijn handen.
  “Dat stukje bos daar beneden de berg steekt het omhoog.”
  Ieder hoekje van de berg droeg bomen — bloemen en bomen. Nu begon het bos te bewegen, te ruisen, te dorsen. De dichtstbijzijnde bergwei met rotsbloemen kwam in ritselende beweging en een halve minuut lang blies een briesje koel op hun gezichten.
  Ralph spreidde zijn armen.
  “Allemaal van ons.”
  Ze lachten en duikelden en riepen boven op de berg.
  “Ik heb honger.”
  Toen Simon gewag maakte van zijn honger merkten de anderen het ook.
  “Vooruit,” zei Ralph. “Wat we wilden weten hebben we gevonden.”
  Ze klauterden langs een rotshelling omlaag, lieten zich vallen tussen de bloemen en baanden zich een weg tussen de bomen. Hier hielden zij halt en onderzochten nieuwsgierig de bosjes om hen heen.
  Simon sprak het eerst.
  “Net kaarsen. Kaarsebosjes. Kaarseknoppen.”
  De bosjes hadden donker altijd groen loof en geurden, en de vele knoppen waren wasachtig groen en opgevouwen tegen het licht. Jack kapte er een met zijn mes en de geur bedwelmde hen.
  “Kaarseknoppen.”
  “Je kunt ze niet aansteken,” zei Ralph. “Ze lijken alleen maar op kaarsen.”
  “Groene kaarsen,” zei Jack minachtend. “Die zijn niet eetbaar. Vooruit.”
  Ze waren aan de zoom van het dichte bos en stapten met knikkende knieën langs een spoor, toen ze de geluiden opvingen — gekraak — en de droge tikken van hoeven op een pad. Naar gelang ze verder doordrongen nam het gekraak in hevigheid toe tot het een razend lawaai was. Ze vonden in een gordijn van kruipplanten een biggetje verstrikt, dat zich in de buigzame strengen heen en weer wierp met alle dolzinnigheid van de uiterste doodsangst. Zijn keelgeluid was dun, naaldscherp en doordringend.De drie jongens snelden toe en Jack trok zijn mes weer met een gestileerde zwaai. Hij haalde hoog uit met zijn arm. En toen kwam er een pauze, een hiaat, het varken bleef krijsen en de kruipplanten veren, en het lemmet bleef flikkeren aan het eind van een knokige arm. De stilstand was net lang genoeg om hen te doen beseffen wat een gruweldaad de neerstoot zou zijn. Toen scheurde het biggetje zich los van de kruipplanten en maakte dat het wegkwam, het struikgewas in. Zij bleven alleen achter, bekeken elkaar en het schriktoneel. Jack's gezicht was bleek onder de sproeten. Hij werd gewaar dat hij nog steeds het mes omhoog hield, en liet zijn arm zakken om het lemmet weer in de schede te steken. Toen lachten ze beschaamd met z'n drieën en klommen terug naar hun spoor.
  “Ik zocht een goeie plek,” zei Jack. “Ik wachtte alleen maar om te kijken waar ik hem zou steken.”
  “Je moet een varken spietsen,” zei Ralph heftig. “Ze hebben het altijd over het spietsen van een varken.”
  “Je keelt een varken om hem leeg te laten bloeden,” zei Jack, “anders kan je het vlees niet eten.”
  “Waarom heb je dan niet…?”
  Ze wisten drommels goed waarom hij het niet had gedaan: om het gruwelijke van een mes dat neerdaalt en in levend vlees boort; om het onverdraaglijke bloed.
  “Ik stond op het punt,” zei Jack. Hij liep vooruit en ze konden zijn gezicht niet zien. “Ik zocht een plek. De volgende keer !”
  Hij graaide zijn mes uit de schede en drilde het in een boomstam. De volgende keer geen genade meer. Hij keek woest in het rond, hen uitdagend om hem tegen te spreken. En toen liepen ze plotseling in het zonlicht, en voor een poosje hadden ze de handen vol met het zoeken en verslinden van eten onderweg langs het litteken naar het plateau en de vergadering.

2 Vuur op de berg

Tegen de tijd dat Ralph het blazen op de schelp staakte stond het plateau vol. Er waren punten van verschil tussen deze bijeenkomst en die van 's ochtends. De namiddagzon scheen nu schuin van de andere kant van het plateau en de meeste kinderen, die te laat de smeulende pijn van de hete zon hadden bemerkt, hadden hun kleren weer aangetrokken. Het koor, zichtbaar minder aaneengesloten, had zijn mantels afgelegd.
  Ralph ging zitten op een omgevallen stam, met zijn linkerkant naar de zon. Aan zijn rechterzij zat het grootste deel van het koor; aan zijn linkerzij de grotere jongens die elkaar niet kenden van voor de evacuatie; voor hem hurkten in het gras de kleintjes.
  Stilte nu. Ralph tilde de roze-roomkleurige schelp op zijn knieën en een plotseling opstekend briesje verspreidde licht over het plateau. Hij wist niet precies of hij zou gaan staan of blijven zitten. Hij keek zijwaarts naar links in de richting van het zwembad. Biggie zat bij hem in de buurt maar hielp hem niet.
  Ralph schraapte zijn keel.
  “Nu dan.”
  Op slag merkte hij dat hij losweg kon praten en uiteenzetten wat hij te zeggen had. Hij streek met zijn hand door zijn blonde haar en sprak.
  “We zijn op een eiland. We zijn bovenop de bergtop geweest en hebben gezien dat er overal rondom water is. We hebben geen huizen gezien, geen rook, geen voetindrukken, geen boten, geen mensen. We zijn op een onbewoond eiland zonder andere mensen erop.”
  Jack onderbrak.
  “Toch heb je een leger nodig om te jagen. Varkens jagen—”
  “Ja. Er zijn varkens op het eiland.”
  Alledrie trachtten ze de sensatie over te brengen van het roze ding dat daar worstelde in de kruipplanten.
  “We zagen—”
  “Gillend.”
  “Het rukte zich los—”
  “Vóór ik het kon afmaken — maar de volgende keer!”
  Jack drilde zijn mes in een stam en keek uitdagend rond.
  De vergadering kwam weer tot rust.
  “Dus jullie ziet,” zei Ralph, “we hebben jagers nodig om ons van vlees te voorzien. En nog iets.”
  Hij tilde de schelp op zijn knieën en keek rond langs de geblakerde gezichten.
  “Er zijn geen grote mensen. We moeten op onszelf passen.”
  De vergadering gonsde en werd stil.
  “En nog iets. We kunnen niet iedereen tegelijk laten praten. We moeten onze vinger opsteken net als op school.”
  Hij hield de schelp voor zijn gezicht en gluurde langs het mondstuk.
  “Dan zal ik hem de oorschelp geven.”
  “Oorschelp?”
  “Zo heet deze schelp. Ik zal de oorschelp aan de volgende spreker doorgeven. Hij moet hem vasthouden als hij aan het woord is.”
  “Maar—”
  “Hoor es—”
  “En hij mag niet in de rede gevallen worden. Alleen door mij.”
  Jack stond overeind.
  “En we krijgen reglementen!” schreeuwde hij opgewonden. “Hopen reglementen! En als dan iemand ze overtreedt—”
  “Jótem!”
  “Moorddadig!”
  “Béng!”
  “Toing!”
  Ralph voelde dat de schelp van zijn schoot getild werd. Toen stond Biggie de grote roomkleurige schelp te wiegen en het geroep stierf weg. Jack, nog overeind, keek onzeker naar Ralph die glimlachte en in afwachting klapjes gaf op zijn boomstam. Jack ging zitten. Biggie nam zijn bril af en terwijl hij hem schoonveegde aan zijn overhemd knijpoogde hij naar de vergadering.
  “Jullie belemmeren Ralph. Hij komt er zo niet toe het belangrijkste te vertellen.”
  Hij nam een doeltreffende pauze.
  “Wie weet dat wij hier zijn? Nou?”
  “Ze wisten het op het vliegveld.”
  “De man met dat toeterding—”
  “Mijn vader.”
  Biggie zette zijn bril op.
  “Geen mens weet waar we zijn,” zei Biggie. Hij was bleker dan eerst en buiten adem. “Misschien wisten ze waar we heen zouen; en misschien ook niet. Maar ze weten niet waar we nou zijn want we zijn nooit aangekomen.” Een ogenblik gaapte hij hen aan, toen wankelde hij en ging zitten. Ralph nam hem de schelp uit handen.
  ”Dat wou ik juist gaan zeggen,“ ging hij verder, ”toen jullie allemaal, allemaal…“ Hij staarde naar hun aandachtige gezichten. “Het vliegtuig is brandend neergeschoten. Niemand weet waar we zijn. Voorlopig zijn we nog niet weg.”
  De stilte was zo volledig dat ze Biggie's gevecht om een regelmatige ademhaling konden horen. De zon sloeg schuin in en zette het halve plateau in goud. De briesjes die elkaar op de lagune als speelse katjes hadden achterna gezeten, kwamen nu door op het plateau en stoven het bos in. Ralph duwde de verwarde pluk blond haar terug die over zijn voorhoofd hing.
  “Dus voorlopig zijn we nog niet weg.”
  Niemand zei iets. Hij grinnikte plotseling.
  “Maar dit is een goed eiland. Wij — Jack, Simon en ik — zijn de berg op geklommen. 't Is fabuleus. Er is te eten en te drinken, en...”
  “Rotsen...”
  “Blauwe bloemen...”
  Biggie, gedeeltelijk hersteld, wees naar de schelp in Ralph's handen, en Jack en Simon hielden hun mond. Ralph vervolgde.
  “Zolang we moeten wachten kunnen we op dit eiland een fijne tijd beleven.”
  Hij maakte wijde gebaren.
  “'t Is als in een boek.”
  Meteen riep iedereen door elkaar.
  “Schateiland—”
  “Zwaluwen en Amazonen ”
  “Koraaleiland—”
  Ralph zwaaide met de schelp.
  “Dit is ons eiland. Het is een fijn eiland. Tot de grote mensen ons komen ophalen zullen we keet hebben.”
  Jack stak zijn hand uit om de schelp.
  “Er zijn varkens,” zei hij. “Er is te eten; en waswater in dat kleine stroompje die kant op–en alles. Heeft iemand nog iets anders gevonden?”
  Hij overhandigde de schelp weer aan Ralph en ging zitten. Klaarblijkelijk had niemand iets gevonden.
  De oudere jongens merkten het kind pas op toen het tegenspartelde. Een kluwentje hummels stond hem naar voren te duwen en hij wilde dat niet. Het was een garnaal van een jongetje, zes jaar oud ongeveer, en één kant van zijn gezicht was volgelopen met een moerbeikleurige moedervlek. Daar stond hij nu, uit het lood geslagen door het felle hcht van de openbaarheid, en boorde een teen in het ruige gras. Hij sputterde en stond op het punt in huilen uit te barsten.
  De andere jongetjes, fluisterend maar ernstig, duwden hem in Ralph's richting.
  “Vooruit,” zei Ralph, “kom maar es hier.”
  Het jochie keek in paniek rond.
  “Vertel op!”
  Het jongetje hield zijn handen op voor de schelp en de vergadering brulde van het lachen; als door een adder gebeten trok hij zijn handen terug en zette het op een huilen.
  “Geef hem de schelp!” riep Biggie. “Geef hem de schelp!”
  Tenslotte bracht Ralph hem ertoe de schelp vast te houden maar tegen die tijd had het stormachtig gelach het jochie al overstemd. Biggie knielde naast hem neer, een hand op de grote schelp, om zijn uitingen te beluisteren en te vertolken voor de vergadering.
  “Hij wil weten wat jullie gaan doen met dat slangedier.”
  Ralph lachte, en de andere jongens lachten mee. Het jochie wentelde zich nog meer in zichzelf.
  “Vertel ons van het slangedier.”
  “Nu zegt hij dat het een wild beestje was.”
  “Een wild beestje?”
  “Een slangedier. Ontzettend groot. Hij heeft het gezien.”
  “Waar?”
  “In de bossen.”
  Een dwalend briesje of misschien wel het dalen van de zon zorgde ervoor dat wat koelte zijn intrek nam onder de bomen. De jongens merkten het en een ongedurigheid maakte zich van hen meester.
  “Er kunnen geen wilde beestjes of slangedieren zijn op een eiland van deze omvang,” legde Ralph vriendelijk uit. “Die bestaan alleen in grote landen als Afrika of India.”
  Gemompel; en het ernstig knikken van hoofden.
  “Hij zegt dat het wilde beestje in het donker kwam.”
  “Dan kon hij het niet zien!”
  Gelach en bijval.
  “Hoorde je dat? Die zegt dat ie dat ding in het donker zag—”
  “Hij houdt vol dat hij het wilde beestje zag. Het kwam en ging toen weer weg en kwam weer terug en wou hem opeten ”
  “Hij zal wel gedroomd hebben.”
  Gelach. Ralph keek de kring rond om beaming. De oudere jongens waren het ermee eens; maar hier en daar onder de kleintjes bleef een onzekerheid bestaan die meer dan een rederijke geruststelling vereiste.
  “Hij zal een nachtmerrie gehad hebben. Dat rondstommelen tussen al die kruipplanten.”
  Meer ernstig knikken; ze wisten er alles van, van nachtmerries. “Hij zegt, hij zag het wilde beestje, het slangedier, en zou het vannacht terugkomen?”
  “Maar er is helemaal geen wild beestje!”
  “Hij zegt dat het tegen de ochtend veranderde in die touwachtige dingen in de bomen en in de takken is gaan hangen. Hij zegt, zou het vannacht terugkomen?”
  “Maar er is helemaal geen wild beestje!”
  Gelach was er nu beslist niet, maar ernstige blikken des te meer. Ralph haalde beide handen door zijn haar en keek naar het jongetje met een mengeling van vermaaktheid en wrevel.
  Jack greep de schelp.
  “Ralph heeft natuurlijk gelijk. Er is geen slangedier. Maar als er een slang was zouden we jacht op hem maken en hem doden. We gaan op varkensjacht om vlees te halen voor iedereen. En dan zullen we ook uitkijken naar de slang—”
  “Maar er is geen slang!”
  “Dat zullen we uitvissen als we op jacht gaan.”
  Ralph was uit zijn humeur en, voor het ogenblik, verslagen. Hij voelde dat hij tegenover iets ongrijpbaars stond. De ogen die hem zo gespannen aankeken waren van vermaaktheid ontdaan.
  “Maar er is geen beest!”
  Iets waarvan hij niet geweten had dat het er was laaide in hem op en dwong hem zijn standpunt te laten horen, weer opnieuw en overluid.
  “Maar ik zeg jullie er is helemaal geen beest!”
  De vergadering was tot zwijgen gebracht.
  Ralph tilde de schelp weer op en zijn goede humeur kwam terug terwijl hij bedacht wat hij nu zou gaan zeggen.
  “Nu komen we tot het belangrijkste. Ik heb eens nagedacht. Ik heb nagedacht toen we de berg aan het beklimmen waren.” Hij wierp de beide anderen een samenzweerderige grijns toe. “En ook zojuist op het strand. Kijk, ik dacht dit. We willen keet hebben. En we willen gered worden.”
  Het geluid van de hartstochtelijke bijval van de vergadering bespoelde hem als een golf en hij raakte de draad kwijt. Hij dacht weer na.
  “We willen gered worden; en we worden natuurlijk gered.”
  Stemmetjes begonnen te babbelen. De eenvoudige verklaring, gesteund door geen ander bewijs dan het gewicht van Ralph's jonge gezag, bracht licht en vreugde. Hij moest met de schelp zwaaien voordat hij zich weer verstaanbaar kon maken.
  “Mijn vader is bij de marine. Hij zei dat er geen onbekende eilanden meer zijn. Hij zegt dat de Koningin een grote kamer vol met kaarten heeft en alle eilanden van de wereld staan daar opgetekend. Dus heeft de Koningin een tekening van ons eiland.”
  Opnieuw golfden de geluiden van opgewektheid en nieuwe moed op.
  “En vroeger of later legt hier een schip aan. Het kan best pappie's schip zijn. Dus, zie je, vroeger of later worden we gered.”
  Hij pauzeerde, zijn betoog was rond. De vergadering was door zijn woorden opgetrokken naar een gevoel van veiligheid. Ze vonden hem aardig en voelden nu ook ontzag voor hem. Spontaan begonnen ze te klappen en in een oogwenk was het plateau vervuld van luid applaus. Ralph bloosde, keek schuins naar Biggie's onomwonden bewondering, en vervolgens naar Jack aan de overzij, die lachte als een boer die kiespijn heeft en Het zien dat hij ook wist hoe hij klappen moest.
  Ralph zwaaide met de schelp.
  “Stilte! Wacht! Luister!”
  Hij kon in stilte zijn toespraak vervolgen, door zijn triomf gedragen.
  “Er is nog iets. We kunnen ze helpen ons te vinden. Als er een schip in de buurt van het eiland komt zien ze ons misschien niet. Dus moeten we rook maken boven op de berg. We moeten een vuur aanleggen.”
  “Een vuur! Een vuur aanleggen!”
  Meteen was de helft van de jongens overeind. Jack stond tegen hen te schreeuwen, de schelp was vergeten.
  “Vooruit! Volg mij!”
  De ruimte onder de palmbomen was vol lawaai en beweging. Ralph was ook overeind gekomen, en schreeuwde om stilte maar niemand hoorde hem. De massa zwenkte weldra eilandinwaarts en was verdwenen—Jack achterna. Zelfs de peuters weerden zich tussen de bladeren en gebroken takken. Ralph stond met de schelp in zijn hand, in de steek gelaten door iedereen behalve Biggie.
  Biggie was weer helemaal op adem gekomen.
  “Als kleuters!” zei hij minachtend. “Tekeer gaan als een troep kleuters!”
  Ralph keek hem onderzoekend aan en legde de schelp op de boomstam.
  “Ik wed dat het allang voorbij theetijd is,” zei Biggie. “Wat denken ze dat ze daar op die berg gaan uithalen?”
  Hij streelde de schelp met eerbied, stopte toen en keek op.
  “Ralph! Hé! Waar ga je heen?”
  Ralph klauterde al over het eerste vertrapte afgemaaide struikgewas van het litteken. Ver voor hem uit klonk gekraak en gelach.
  Biggie keek hem met walging na.
  “Als een troep kleuters—”
  Hij zuchtte, bukte, en maakte zijn veters vast. Het geluid van de dolende vergadering stierf weg op de berg. Toen, met de martelaarsuitdrukking van een ouder die zich gewonnen moet geven aan de uitzinnige woelingen van de kinderen, raapte hij de schelp op, wendde zich naar het bos, en begon zich een weg te zoeken over het vertrappelde litteken.
  Onderlangs de andere kant van de berg bevond zich een bebost plateau. Opnieuw vormde Ralph automatisch de handen tot een kommetje.
  “Daar beneden kunnen we zoveel hout krijgen als we maar willen.”
  Jack knikte en frunnikte aan zijn onderlip. Misschien een meter of dertig onder hen, aan de steilste kant van de berg, lag een plek die speciaal als brandstofopslagplaats leek ontworpen. Bomen, tot groei gedwongen door de vochtige hitte, vonden te weinig aarde voor volle ontplooiing, vielen vroeg en vergingen; kruipplanten bakerden hen in, en nieuwe loten kronkelden zich omhoog.
  Jack wendde zich tot het klaarstaande koor. Hun zwarte eenheidspetten waren over één oor getrokken als baretten.
  “We gaan een brandstapel bouwen. Vooruit.”
  Ze vonden het meest voor de hand liggende pad naar beneden en begonnen te sjorren aan het dode hout. En de kleine jongetjes die de top bereikt hadden kwamen ook naar beneden gegleden tot iedereen behalve Biggie druk bezig was. Het merendeel van het hout was zo rot, dat ze er niet aan konden trekken of het brak in een zwerm splinters en houtluizen en molm; maar een paar stammen kregen ze er in hun geheel uit. De tweeling, Sam en Erik, waren de eersten die een behoorlijke stam te pakken kregen, maar ze konden verder niets doen tot Ralph, Jack, Simon, Roger en Maurice houvast gevonden hadden. Toen hesen ze de dode kolos met centimeters tegelijk de berg op, en lieten hem daarboven kantelen. Elke groep jongens droeg zijn portie bij, groter of kleiner, en de stapel groeide. Bij de tweede ronde vond Ralph zichzelf alleen met Jack bij een grote tak, en ze grinnikten naar elkaar, dat ze samen deze last droegen. Opnieuw verspreidde zich temidden van het geroep, de bries en het schuine zonlicht op de hoge berg, die glans, dat vreemde onzichtbare licht van vriendschap, avontuur en voldoening.
  “Bijna te zwaar.”
  Jack grinnikte terug.
  “Niet voor ons twee tezamen.”
  Samen, met bij het sjouwen vereende krachten wankelden zij omhoog langs het laatste steile stuk van de berg. Samen zongen zij het Ene! Tweeë! Drieë! en smakten het stuk hout neer op de grote hoop. Toen weken ze terug, lachend van triomfantelijk plezier, zodat Ralph onmiddellijk op z'n hoofd moest gaan staan. Onder hen zwoegde nog steeds een aantal jongens, hoewel een paar van de kleintjes hun belangstelling verloren hadden en in dit nieuwe bos op zoek waren gegaan naar vruchten. Nu kwam de tweeling, met onvermoede slimheid, de berg op met armenvol gedroogde bladeren om die tegen de grote stapel te lossen. Een voor een, naarmate ze doorkregen dat de stapel af was, hielden de jongens op terug te gaan om meer brandstof, en bleven ze boven staan, met de roze, afgeknotte bergtop om zich heen. Ze kwamen weer op adem en het zweet droogde op.
  Ralph en jack keken elkaar aan en de lont ruikende gemeente schrapte de konversatie. De beschamende wetenschap groeide in hen en ze wisten niet hoe ze hun bekentenis moesten beginnen.
  Ralph sprak het eerst, met een rood gezicht.
  “Wil jij?”
  Hij schraapte zijn keel en maakte zijn zin af.
  “Wil jij het vuur aansteken?”
  Nu de onzinnige toestand opengegooid was, bloosde Jack ook. Hij begon iets vaags te mompelen.
  “Je wrijft twee stokken. Je wrijft—”
  Hij wierp een snelle blik op Ralph, die de laatste bekentenis van onbekwaamheid uitbraakte.
  “Heeft er iemand lucifers bij zich?”
  “Je maakt een boog, en laat de pijl tollen,” zei Roger. Hij wreef plastisch in zijn handen. “Psss. Psss.”
  Een licht windje bewoog over de berg. Het voerde Biggie mee, in korte broek en bloes, die zich zorgvuldig ontworstelde aan het bos, met het avondlijke zonhcht glanzend in zijn brilleglazen. Hij hield de schelp onder zijn arm.
  Ralph schreeuwde hem toe.
  “Biggie! Heb jij lucifers bij je?”
  De andere jongens namen de roep over tot de berg ervan gonsde. Biggie schudde zijn hoofd en naderde de stapel.
  “Goh. Dat is nog es een grote stapel.”
  Jack wees plotseling.
  “Zijn fok — als brandglas gebruiken!”
  Biggie werd omringd voordat hij kon uitknijpen.
  “Hela — La me gaan!” Zijn stem rees tot een gil van angst toen Jack hem de bril van het gezicht griste. “Pas op! Geef 'em terug. Ik zie haast niks meer! Je breekt de schelp nog!”
  Ralph werkte hem met zijn ellebogen aan de kant en knielde bij de stapel.
  “Ga uit het licht.”
  Er was een duwen en trekken en bemoeierig kommentaar. Ralph bewoog de glazen heen en terug, hierheen en daarheen, tot een glanzend wit beeld van de ondergaande zon op een stuk verrot hout lag. Bijna meteen rees er een dun spiraaltje rook op dat hem deed kuchen. Jack knielde ook en blies zachtjes, zodat de rook wegdreef, en dikker werd, en een miniem vlammetje zichtbaar werd. De vlam, aanvankelijk bijna niet te zien in dat heldere zonlicht, omspeelde een klein twijgje, groeide, werd rijker van kleur en strekte zich uit naar een tak die met een droge knap ontplofte. De vlam fladderde steeds hoger en de jongens lieten kreten van bijval los.
  “Mijn fok!” loeide Biggie. “Geef me mijn fok!”
  Ralph stapte weg van de stapel en stopte de bril in Biggie's gretige handen. Diens stem verflauwde tot een gemompel.
  “Eén en al veeg. Kan me hand nauwelijks zien—”
  De jongens dansten. De stapel was zo verrot, en nu zo kurkdroog, dat hele takken zich hartstochtelijk overgaven aan de gele vlammen die omhoog lekten en een grote baard van vuur tot zeven meter de lucht in ontplooiden. Meters in de omtrek van het vuur voelde je de hitte als een klap, en de bries was een rivier van vonken. Stammen vielen in witte as.
  Ralph riep.
  “Meer hout! Allemaal meer hout gaan halen!”
  Het leven werd een wedloop met het vuur en de jongens spatten uiteen door het bovenste deel van het bos. Een heldere vuurvlag op de berg te laten wapperen was het direkte doel en niemand keek verder. Zelfs de kleinste jongetjes brachten houtjes en gooiden die op het vuur, voorzover ze tenminste niet door vruchten werden opgeëist. De lucht bewoog wat sneller en zwol aan tot een zoel windje, zodat lij en loef duidelijk te onderscheiden waren. Aan een kant was de lucht koel, maar aan de andere kant stak het vuur een woeste arm van hitte uit die het haar in een oogwenk verschroeide. Jongens die de avondwind op hun vochtige gezichten voelden, rustten even om te genieten van de frisheid ervan en merkten dan dat ze uitgeput waren. Ze gooiden zichzelf neer in de schaduwen tussen de verspreide rotsen. De vlammenbaard kromp snel: toen viel de stapel in elkaar met een zacht asachtig geluid, en spoot een grote boom van vonken omhoog, die opzij ging hangen en op de wind wegdreef. De jongens lagen te hijgen als honden.
  Ralph richtte zijn hoofd op van zijn onderarmen.
  “Dat deugde niet.”
  Roger spoog kundig in het hete stof.
  “Wat bedoel je?”
  “Er was helemaal geen rook. Alleen maar vlammen.”
  Biggie had zich genesteld in een hoekje tussen twee rotsen, en zat met de schelp op zijn knieën.
  “We hebben een fik gestookt,” zei hij, “die niks waard was. Zo'n vuur is niet aan te houden, al probeerde je het nog zo hard.”
  “Jij hebt je nogal het klapzuur gewerkt,” zei Jack minachtend. “Jij zat op je gat.”
  “We hebben zijn fok gebruikt,” zei Simon, en veegde zijn wang zwart met zijn onderarm. “Zo heeft hij ook geholpen.”
  “Ik heb de schelp,” zei Biggie verontwaardigd. “Je moet mij aan het woord laten!”
  “De schelp telt niet boven op de berg,” zei Jack, “dus hou je mond.”
  “Ik heb de schelp in mijn hand.”
  “Groene takken erop,” zei Maurice. “Dat is de beste manier om rook te krijgen.”
  “Ik heb de schelp —”
  Jack snauwde giftig:
   “Bek houden!”
  Biggie kromp ineen. Ralph nam de schelp van hem over en keek de kring jongens rond.
  “We moeten speciale mensen hebben om het vuur te verzorgen. Elke dag kan daar een schip liggen”– hij zwaaide met zijn arm in de richting van de strakke draad van de horizon –“en als we nu maar een signaal hebben zullen ze ons komen afhalen. En nog iets. We moeten meer regels hebben. Waar de schelp is, daar is het vergadering. Hier boven net als beneden.”
  Ze stemden in. Biggie deed zijn mond open om iets te zeggen, ving Jack's blik op en sloot hem weer. Jack stak zijn handen uit om de schelp en ging staan met het broze ding in zijn roetzwarte handen.
  “Ik ben het met Ralph eens. We moeten reglementen hebben en ze gehoorzamen. We zijn tenslotte geen wilden. We zijn Engelsen; en de Engelsen kunnen alles het beste. Dus dan moeten we ook verstandige dingen doen.”
  Hij wendde zich tot Ralph.
  “Ralph, ik zal het koor indelen – mijn jagers, bedoel ik – in ploegen, en we zullen de verantwoording nemen voor het aanhouden van het vuur—”
  Deze edelmoedigheid deed een applaus onder de jongens opspatten, zodat Jack hun toegrinnikte en toen met de schelp om stilte zwaaide.
  “We laten het vuur nu uitbranden. Wie ziet er nu rook als het nacht is, nietwaar? En we kunnen het vuur weer aanmaken wanneer we willen. Alten: jullie houden het vuur deze week aan; en de sopranen de volgende.”
  De vergadering hechtte er zijn plechtige goedkeuring aan.
  “En we nemen ook de verantwoording voor een uitkijk. Als we een schip zien daarbuiten”–zij volgden met de ogen de richting van zijn knokige arm–“dan zullen we er groene takken op leggen. Dan is er meer rook.”
  Ze staarden doordringend naar het dichte blauw aan de horizon, alsof daar elk moment een klein silhouet kon opduiken.
  De zon in het westen was een druppel brandend goud die steeds dichter naar de vensterbank van de wereld omlaaggleed. Ineens beseften ze dat de avond het einde van licht en warmte betekende.
  Roger nam de schelp en keek somber in de rondte.
  “Ik heb gelet op de zee. Er is niet het geringste spoor van een schip geweest. Misschien worden we nooit gered.”
  Een gemompel steeg op en woei weg. Ralph nam de schelp weer terug.
  “Ik heb al gezegd dat we op een gegeven moment gered zullen worden. We hoeven alleen maar te wachten; dat is alles.”
  Moed vattend, verontwaardigd, nam Biggie de schelp.
  “En dat zei ik! Ik had het over onze bijeenkomsten en al die dingen meer en toen zeiden jullie hou je mond—”
  Zijn stem gierde omhoog tot het jankerige verwijt van de deugdzame. Ze kwamen in beweging en overschreeuwden hem.
  “Jullie zeiden dat je een klein vuurtje wou, en dan gaan jullie aan de gang en maken een stapel als een hooiberg. Als ik iets zeg,” piepte Biggie met bitter realisme, “zeggen jullie hou je bek; maar als Jack of Maurice of Simon…”
  Hij zweeg onder het tumult, en stond langs hen heen te kijken, en langs de onvriendelijke kant van de berg naar het grote stuk waar ze dood hout hadden gezocht. Toen barstte hij in een zo vreemde lach uit, dat ze tot zwijgen gebracht werden en met verbazing naar het blikkeren in zijn brilleglazen keken. Zij volgden zijn blik om achter de zure grap te komen.
  “Daar heb je je kleine vuurtje.”
  Rook steeg hier en daar tussen de kruipplanten op die de dode of stervende bomen omrankten. Juist toen ze keken verscheen er een opflikkerende vlam aan de wortels van een bosje, en toen werd de rook dichter. Kleine vlammetjes wriemelden aan de stam van een boom en krabbelden weg door de bladeren en rijshout, zich splitsend en aangroeiend. Een uitloper raakte een boomstam en schoot omhoog als een vrolijk eekhoorntje. De rook werd dichter, verspreidde zich en rolde naar buiten. De eekhoorn sprong op de vleugels van de wind, klampte zich vast aan een andere overeindstaande boom, en vrat zich naar beneden. Onder het duister dak van bladeren en rook kreeg het vuur vat op het bos en begon te knagen. Grote vlakken zwart-en-gele rook rolden gedurig zeewaarts. Bij het zien van de vlammen en de onweerstaanbare loop van het vuur barstten de jongens uit in schrille, opgewonden juichkreten. Alsof de vlammen een soort wilde dieren waren, bekropen zij als jaguars op hun buik een rij berkachtige jonge bomen die een opduikende roze rots omzoomden. Ze tikten tegen de eerste boom, en aan de takken groeide een kortstondig gebladerte van vuur. Het hart van de vlam sprong lichtvoetig door de open ruimte tussen de bomen en liep toen zigzag oplaaiend de hele rij langs. Onder de trappelende jongens stond een verwilderd stuk bos van een halve vierkante kilometer loeiend in vuur en vlam. De afzonderlijke geluiden van het vuur versmolten tot het roeren van een trommel dat een beving van de berg leek te veroorzaken.
  “Daar heb je je kleine vuurtje.”
  Ontsteld kreeg Ralph door dat de jongens ophielden te roepen en stil werden, met een gevoel van ontzag voor de kracht die onder hen was losgebroken. Deze wetenschap en het ontzag maakten hem razend.
  “O, hou je smoel toch!”
  “Ik heb de schelp,” zei Biggie met iets bezeerds in zijn stem. “Ik heb het recht om te spreken.”
  Ze keken hem aan met ogen die geen belang stelden in wat ze zagen, en met oren die gespitst waren op het tromgeroffel van het vuur. Biggie wierp een zenuwachtige blik in de hel en wiegde de schelp.
  “We moeten dat nou maar laten uitbranden. En dat was ons brandhout.”
  Hij likte zijn lippen.
  “Er is niks dat we kunnen doen. We moeten voorzichtiger zijn. Ik ben benauwd—”
  Jack rukte zijn blik met moeite van het vuur los.
  “Jij bent altijd benauwd. Ja,—Dikzak!”
  “Ik heb de schelp,” zei Biggie bleekjes. Hij wendde zich tot Ralph. “Ik heb de schelp, nietwaar Ralph?”
  Met tegenzin wendde Ralph zich van het schitterende vreesaanjagende schouwspel af.
  “Wat is er?”
  “De schelp. Ik heb het recht om te spreken.”
  De tweeling giechelde samen.
  “We wilden rook ”
  “En kijk nou es!”
  Een sluier strekte zich uit tot kilometers buiten het eiland. Alle jongens, met uitzondering van Biggie, begonnen te giechelen; even later gilden ze allemaal van het lachen.
  Biggie verloor zijn geduld.
  “Ik heb de schelp! Luister dan toch! Het eerste dat we hadden moeten doen was onderdak maken beneden op het strand. Het was hartstikke koud vannacht. Maar Ralph heeft nog geen 'vuur' gezegd of jullie rennen joelend en schreeuwend de berg hier op. As een stel kleuters!”
  Nu luisterden ze toch naar zijn tirade.
  “Hoe ken je verwachten dat je gered wordt, als je je kop niet bij elkaar houdt en maar wat doet?”
  Hij nam zijn bril af en leek de schelp te gaan neerleggen; maar toen het merendeel van de andere jongens zich erop wilde storten veranderde hij van gedachten. Hij stopte de schelp beschermend onder zijn arm en week uit naar een rotsblok.
  “Nou en hier aangekomen leggen jullie een vreugdevuur aan dat niks waard is. En nou zijn jullie het hele eiland in de fik aan 't zetten. Ziet het er niet leuk met ons uit als het hele eiland verbrandt? Gekookt fruit, dat moeten we dan eten, en geroosterd varkensvlees. En daar hoef je niet om te lachen! Jullie zeiden dat Ralph de baas was en jullie geven hem geen tijd om na te denken. En als hij dan iets zegt nemen jullie de benen als, als…”
  Hij zweeg, naar adem snakkend, en het vuur gromde.
  “En da's nog niet alles. Het grut. De kleintjes. Wie heeft er op ze gelet? Wie weet hoeveel er zijn?”
  Ralph deed plotseling een stap naar voren.
  “Ik heb je opgedragen. Ik heb je opgedragen een lijst van namen te maken!”
  “Hoe kon ik dat nou,” schreeuwde Biggie verontwaardigd, “helemaal in m'n eentje? Ze waren er twee minuten, en toen doken ze in zee; ze zijn het bos in gegaan; ze zijn naar alle kanten verdwenen. Hoe kon ik erachter komen wie wie was?”
  Ralph likte zijn bleke lippen.
  “Dus je weet niet met z'n hoevelen we hier horen te zijn?”
  “Hoe kan ik dat nou weten met die kleintjes die als insekten om ons heen zwermen? En toen, toen jullie drieën terugkwamen, je had nog niet gezegd, maak een vuur of ze waren allemaal weggerend, en ik heb nooit de kans gekregen…”
  “Nou is het genoeg!” zei Ralph snijdend, en griste de schelp terug. “Als het niet ging, ging het niet.”
  “–en dan komen jullie hier en jatten m'n fok–”
  Jack keerde zich heftig tegen hem.
  “Hou je bek!”
  “–en die kleintjes maar aan het zwerven daar beneden waar het vuur is. Hoe weet je dat ze er niet nog zitten?”
  Biggie ging staan en wees naar de rook en de vlammen. Een gemompel steeg op onder de jongens en stierf weg. Iets vreemds gebeurde er aan Biggie, want hij stond naar adem te snakken.
  “Dat kleintje” bracht Biggie uit, “die met de vlek op zijn gezicht, ik zie hem niet. Waar is die gebleven?”
  IJzige stilte heerste onder de troep.
  “Die zo praatte over die slangen. Hij was daar beneden—”
  Een stam ontplofte in het vuur als een bom. Lange plukken kruipplanten vielen een ogenblik in het oog, kronkelden in doodsnood, en zakten weer weg. De kleine jongens zetten het ervan op een schreeuwen.
  “Slangen! Slangen! Kijk, slangen!”
  In het westen en verwaarloosd lag de zon nog maar een paar centimeter boven de zee. Hun gezichten waren van onderen roodbeschenen. Biggie liet zich vallen tegen een rots en klampte hem met beide handen vast.
  “Dat kleintje met die vlek op zijn gezicht — waar is die gebleven? Ik zeg je ik zie hem niet.”
  De jongens keken elkaar vreesachtig en ongelovig aan.
  “—waar is hij nou?”
  Ralph mompelde het antwoord alsof hij zich schaamde. “Misschien is hij teruggegaan naar de, de…”
  Onder hen, aan de onvriendelijke kant van de berg, duurde het tromgeroffel voort.

3 Hutten op het strand

Jack zat dubbelgebogen. Hij hurkte ineengedoken als een hardloper, zijn neus maar een paar centimeter van de vochtige grond. De boomstammen met de kruipplanten die hen omrankten losten zich op in een groen waas tien meter boven hem; en overal rondom lag het struikgewas. Er was hier alleen de vaagste aanduiding van een spoor: een gebroken twijg en iets dat de indruk van een halve hoef zijn kon. Hij liet zijn kin nog lager zakken en staarde naar de sporen alsof hij ze wilde dwingen tot hem te spreken. Toen kroop hij als een hond, ongemakkelijk op handen en voeten maar zonder op dit ongemak te letten, twee meter naar voren en stopte weer. Hier hing, vanuit een knoop, een lianestrop aan een rank omlaag. De rank was glimmend aan de onderkant; varkens, die door de strop liepen, wreven hem met hun borstelige huid.
  Jack hurkte met zijn gezicht op een paar centimeter afstand van deze verknoping en staarde toen in het halfduister van het struikgewas. Zijn zandkleurige haar, aanzienlijk langer dan toen ze aankwamen, was nu opgebleekt; en zijn blote rug was een mengeling van donkere sproeten en vervellende roodverbrande huid. Een stok van ongeveer twee meter lengte met een scherpe punt hield hij in zijn rechterhand; en afgezien van wat flarden broek die bij elkaar gehouden werden door de riem van zijn mes, was hij naakt. Hij sloot zijn ogen, richtte zijn hoofd op en ademde zachtjes in met opengesperde neusgaten, de warme luchtstroom nazoekend op inlichtingen. Het bos en hij hielden zich muisstil.
  Tenslotte blies hij met een lange zucht zijn adem weer uit en opende zijn ogen. Ze waren helderblauw, ogen die bij deze teleurstelling bijna waanzinnig keken en op hol schenen te slaan. Hij haalde zijn tong over zijn droge lippen en zocht het onmeedeelzame bos af. Toen kroop hij weer voorwaarts en stortte zich nu eens hier en dan weer daar tegen de grond.
  De stilte van het bos woog zwaarder dan de hitte, en op dit uur van de dag was zelfs het gejengel van insekten afwezig. Alleen toen Jack zelf een kleurige vogel van een primitief takjesnest opjaagde werd de stilte doorbroken en weergalmden er de echo's van een schrille kreet die uit de afgrond der eeuwen scheen te komen. Jack zelf kromp bij deze kreet ineen, met het sissen van ingezogen adem; en werd voor een minuut minder een jager dan wel een zich klein makend ding, dat aapachtig tussen de wirwar van de bomen bewoog. Dan legden het spoor, de onvoldaanheid, weer beslag op hem en zocht hij gretig de grond na. Dicht bij de stam van een reusachtige boom die bleke bloemen droeg op een grijze stam nam hij weer een steekproef, sloot zijn ogen, en ademde nogmaals de warme lucht in; en nu raakte hij in ademnood, er trok zelfs een bleekheid over zijn gezicht, en dan kwam het bloed weer opzetten. Hij verdween als een schaduw in de duisternis van de boom en hurkte om naar de vastgetrapte grond aan zijn voeten te kijken.
  De keutels waren nog warm. Ze lagen op een hoop temidden van omgewoelde aarde. Ze waren olijfgroen, glad, en er kwam een beetje damp af. Jack hief zijn hoofd op en staarde naar de ondoorgrondelijke bossen kruipplanten die over het spoor lagen. Toen hief hij zijn speer en sloop voorwaarts. Voorbij de kruipplanten kwam het spoor samen met een varkensloopje dat groot en begaanbaar genoeg was om een pad te mogen heten. De bodem was verhard door een geregelde loop en toen Jack in zijn volle lengte oprees hoorde hij er iets op bewegen. Hij zwaaide zijn rechterarm naar achteren en wierp de speer met volle kracht. Van het varkensloopje kwam het vlugge harde geklepper van hoeven, een kastagnettengeluid, verleidelijk, razend makend — de belofte van vlees. Hij stormde het struikgewas uit en pikte zijn speer weer op. Het getrappel van varkenspootjes stierf weg in de verte.
  Daar stond Jack, stromend van het zweet, besmeurd met bruine aarde, gehavend door alle wederwaardigheden van een dag op jacht. Vloekend stapte hij van het spoor af en baande zich een weg door het bos tot het wat opener werd en er in plaats van kale stammen die een donker dak droegen, lichtgrijze stammen waren gekomen, met geveerde palmkronen. Daar voorbij glansde de zee en kon hij stemmen horen. Ralph stond bij een soort optrekje van palmboomstammen en bladeren, een primitief onderdak dat uitzag op de lagune en op instorten scheen te staan. Hij hoorde het niet toen Jack zei:
  “Heb je water?”
  Ralph keek fronsend op van de ingewikkeldheid van de bladeren. Hij merkte Jack niet op, zelfs al zag hij hem.
  “Ik zei heb je water? Ik heb dorst.”
  Ralph rukte zijn aandacht los van het onderdak en met een schok drong Jack's aanwezigheid tot hem door.
  “O, hallo. Water? Daar bij de boom. Er zal nog wel wat over zijn.”
  Uit een aantal kokosnotedoppen die in de schaduw waren neergezet pakte Jack er een die overliep van vers water, en dronk. Het water liep hem over kin, hals en borst. Hij ademde luidruchtig toen hij klaar was.
  “Dat had ik nodig.”
  Simon sprak van binnen het onderdak.
  “Een beetje hoger.”
  Ralph koncentreerde zich weer op het onderdak en tilde een tak op waarover dakpansgewijs een aantal bladeren lagen.
  De bladeren vielen uit elkaar en fladderden naar beneden. Simon's berouwvolle gezicht verscheen in het gat.
  “Het spijt me.”
  Ralph overzag het wrak met tegenzin.
  “Zo komt het nooit af.”
  Hij wierp zich op de grond aan Jack's voeten. Simon bleef waar hij was, en keek uit het gat in het onderdak. Van de grond af gaf Ralph uitleg.
  “We zijn nu al dagen bezig. En kijk nou es!”
  Twee hutten stonden overeind, zij het wankel. En deze was een ruïne.
  “En ze blijven maar weglopen. Weet je nog van de vergadering? Hoe iedereen hard zou gaan werken tot de hutten klaar waren?”
  “Behalve ik en mijn jagers…”
  “Behalve de jagers. Nou, de kleintjes zijn…”
  Hij maakte gebaren, zocht het juiste woord.
  “Ze zijn hopeloos. De ouderen zijn niet veel beter. Zie je? De hele dag zijn Simon en ik alleen aan de gang geweest. Verder niemand. Zij zijn aan het zwemmen, of eten of spelen, in ieder geval weg.”
  Simon stak voorzichtig zijn hoofd naar buiten.
  “Jij bent aanvoerder. Jij moet ze er van langs geven.”
  Ralph ging plat op zijn rug liggen en keek omhoog naar de palmbomen en de lucht.
  “Vergaderingen. Zijn we er niet dol op? Elke dag. Tweemaal daags. We praten.” Hij steunde op een elleboog. “Ik wed, als ik nu op de schelp zou blazen, dan zouden ze komen aanhollen. En dan zouden we, weet je, zeer plechtig zijn, en iemand zou opperen dat we eigenlijk een straaljager zouden moeten bouwen, of een duikboot of een tvtoestel. En als de vergadering afgelopen zou zijn, zouden ze vijf minuten werken en dan weer de benen nemen of op jacht gaan.”
  Jack bloosde.
  “We hebben vlees nodig.”
  “Nou, ik moet het eerste vlees nog zien. En we hebben onderdak nodig. Overigens, de rest van je jagers was al uren geleden terug. Sindsdien zijn ze aan het zwemmen.”
  “Ik ben verder gegaan,” zei Jack. “Ik heb ze laten gaan. Ik moest verder. Ik…”
  Hij probeerde het gevoel over te brengen van het dwangmatig opsporen en afmaken dat hem opvrat.
  “Ik ben doorgegaan. Ik dacht, op m'n eentje…”
  De waanzin kwam weer in zijn ogen.
  “Ik dacht dat ik dan kon… doden.”
  “Maar je hebt het niet gedaan.”
  “Ik dacht dat ik het kon.”
  Een verborgen opwinding trilde door in Ralph's stem.
  “Maar je hebt het tot nog toe niet gedaan.”
  Zijn uitnodiging zou voor terloops hebben kunnen doorgaan, maar de ondertoon verraadde hem.
  “Je hebt waarschijnlijk geen zin om te helpen met het onderdak, denk ik?”
  “We hebben vlees nodig…”
  “En we krijgen het niet.”
  Nu was hun tegenstanderschap verstaanbaar gemaakt.
  “Maar ik wel! De volgende keer! Ik heb een weerhaak nodig op die speer! We hebben een varken verwond en de speer viel eruit. Als we nu maar weerhaken konden maken…”
  “We hebben onderdak nodig.”
  Plotseling brulde Jack van woede.
  “Beschuldig jij…?”
  “Ik zeg alleen dat we verduiveld hard hebben moeten werken. Meer niet.”
  Ze hadden alle twee een rood gezicht en ze vonden het moeilijk elkaar aan te kijken. Ralph rolde op zijn buik en begon met het gras te spelen.
  “Als het regent zoals toen we aankwamen hebben we beslist beschutting nodig. En dan nog iets. We hebben ook beschutting nodig vanwege het…”
  Hij zweeg een ogenblik en ze onderdrukten beiden hun boosheid. Toen ging hij verder met het veilige, nieuwe onderwerp.
  “Je hebt het zeker wel gemerkt?”
  Jack legde zijn speer neer en ging erbij zitten.
  “Wat gemerkt?”
  “Nou. Dat ze bang zijn.”
  Hij rolde weer terug en tuurde in Jack's felle, vuile gezicht.
  “Ik bedoel, wat je zo opvangt. Ze dromen. Je kunt ze horen. Ben je wel eens wakker geweest 's nachts?”
  Jack schudde zijn hoofd.
  “Ze praten en schreeuwen. De kleintjes. Zelfs sommige anderen. Alsof ”
  “Alsof dit geen goed eiland was.”
  Verrast door de interruptie keken zij op naar Simon's ernstige gezicht.
  “Alsof,” zei Simon, “het wilde beestje, het wilde beestje of het slangedier, echt bestaat. Weet je nog?”
  De twee oudere jongens knipperden met de ogen toen ze de beschamende lettergrepen hoorden. Over slangen sprak men nu niet, sprak men helemaal niet.
  “Alsof dit geen goed eiland was,” zei Ralph langzaam. “Ja, zo is het.”
  Jack ging overeind zitten en strekte zijn benen.
  “Ze zijn geschift.”
  “Stapel. Weet je nog toen we op ontdekkingstocht gingen?”
  Ze grinnikten naar elkaar, bij de herinnering aan de glans van de eerste dag. Ralph vervolgde:
  “Dus hebben we beschutting nodig als een soort van...”
  “Thuis.”
  “Precies.”
  Jack trok zijn benen op, omklemde zijn knieën, en fronste zijn wenkbrauwen in een poging om klaarheid te brengen.
  “Maar toch—in het bos. Ik bedoel, als je op jacht bent—niet als je vruchten zoekt, natuurlijk, maar wanneer je op je eentje bent…”
  Hij zweeg een ogenblik, er niet van overtuigd dat Ralph hem ernstig zou nemen.
  “Ga door.”
  “Als je op jacht bent, overvalt je soms een gevoel alsof…”
  Hij bloosde eensklaps.
  “Er is niets van aan natuurlijk. Gewoon een gevoel. Maar je hebt dan het gevoel alsof je niet zelf aan het jagen bent, maar—gejaagd wordt; alsof er de hele tijd iets achter je aan door het oerwoud sluipt.”
  Ze zwegen weer: Simon gespannen, Ralph ongelovig en lichtelijk verontwaardigd. Hij kwam overeind, en wreef zijn ene schouder met een vuile hand.
  “Nou ik weet het niet.”
  Jack sprong overeind en praatte heel vlug.
  “Zo kun je je voelen in het bos. Het heeft natuurlijk niets te betekenen. Alleen… alleen…”
  Hij deed snel een paar stappen in de richting van het strand, kwam toen terug.
  “Alleen, ik weet hoe dat voelt. Zie je? Dat is alles.”
  “Het beste dat we kunnen doen is ervoor te zorgen dat we gered worden.”
  Jack moest een ogenblik nadenken voor hij zich kon te binnen brengen wat redden inhield.
  “Redding? Ja natuurlijk! Maar ik zou toch graag eerst een varken vangen…”
  Hij pakte zijn speer op en dreef hem de grond in. De duistere, bezeten blik kwam weer in zijn ogen. Ralph bekeek hem onderzoekend door zijn bos blond haar.
  “Als jouw jagers maar aan het vuur blijven denken…”
  “Ach, jij met je vuur!”
  De twee jongens draafden dwars over het strand, keerden bij de rand van het water en keken naar de roze berg. De kringelende rook tekende tegen het diepe blauw van de lucht een krijtlijntje, dat in de hoogte begon te beven en uitgevlakt werd. Ralph fronste.
  “Ik vraag me af hoever je dat kan zien.”
  “Kilometers.”
  “We maken niet genoeg rook.”
  Het onderste deel van het rookpluimpje, als was het zich bewust van hun turen, verdikte zich tot een wolkige nevel die langs het magere kolommetje omhoogkroop.
  “Ze hebben er groene takken opgedaan,” mompelde Ralph. “Ik ben benieuwd.” Hij knijpoogde en draaide zeewaarts om de horizon af te speuren.
  “Ik heb het!”
  Jack riep zo hard dat Ralph opsprong van schrik.
  “Wat? Waar? Is het een schip?”
  Maar Jack stond te wijzen naar de steile hellingen die van de berg naar de vlakkere gedeelten van het eiland leidden.
  “Natuurlijk! Daarboven liggen ze — het kan niet anders, als de zon te heet is…”
  Ralph keek verbijsterd in zijn opgetogen gezicht.
   “…gaan ze de hoogte in. Hoog en in de schaduw, rusten ze daar zolang het heet is, net als de koeien thuis—”
  “Ik dacht dat je een schip had gezien!”
  “We zouden er een kunnen besluipen – onze gezichten beschilderen zodat ze het niet konden zien – ze misschien omsingelen en dan…”
  Verontwaardiging deed Ralph zijn zelfbeheersing verliezen.
  “Ik had het over rook! Wil jij niet gered worden? Alles waarover jij kunt praten is varkens, varkens, varkens!”
  “Maar we hebben vlees nodig!”
  “En ik sta de hele dag te werken met niets dan Simon en jij komt terug en ziet dé hutten niet eens!”
  “Ik was ook aan het werk ”
  “Maar jij vindt het leuk!” riep Ralph. “Jij wil graag jagen! Terwijl ik…”
  Ze stonden oog in oog op het helle strand, verbaasd over deze wrijving. Ralph wendde het eerst zijn blik af, belangstelling veinzend voor een troep kleintjes in het zand. Van voorbij het plateau kwam het geroep van de jagers in het zwembad. Aan het eind van het plateau lag Biggie plat op zijn buik in het schitterende water te kijken.
  “Je hebt niet veel aan de mensen.”
  Hij wilde uitleggen hoe de mensen nooit helemaal waren wat je dacht dat ze waren.
  “Simon. Die helpt mee.” Hij wees op de hutten.
  “Alle anderen hebben de benen genomen. Hij heeft evenveel opgeknapt als ik. Alleen…”
  “Simon is altijd op z'n post.”
  Ralph ging maar weer terug naar de hutten met Jack naast zich.
  “k Zal je een handje helpen,” mompelde Jack, “voor ik een bad neem.”
  “Doe geen moeite.”
  Maar toen ze de hutten bereikten, was Simon onvindbaar. Ralph stak zijn hoofd in het gat, trok het terug en wendde zich tot Jack.
  “Hij is er vandoor gegaan.”
  “Had er genoeg van,” zei Jack, “en is een bad gaan nemen.”
  Ralph fronste de wenkbrauwen.
  “'t Is een eigenaardige jongen. Hij doet zo vreemd.”
  Jack knikte, meer bij wijze van afronding dan iets anders, en als bij stilzwijgende afspraak verlieten zij het onderdak en gingen op weg naar het zwembad.
  “En daarna,” zei Jack, “als ik een bad genomen heb en iets gegeten, zal ik eens even doorstoten naar de andere kant van de berg om te zien of ik daar soms sporen kan vinden. Ga je mee?”
  “Maar de zon is bijna onder!”
  “Misschien heb ik toch nog tijd…”
  Ze hepen voort, twee werelden van ervaring en gevoel, buiten staat om elkaar deelgenoot te maken.
  “Als ik maar eens een varken te pakken kreeg!”
  “Ik zal straks maar weer doorgaan met het onderdak.”
  Ze keken elkaar aan, een raadsel voor elkaar, met liefde en haat tegelijk. Al het warme zilte water van het zwembad en het geschreeuw en geplas en gelach waren maar net voldoende om hen weer samen te brengen.
  Simon, die ze verwacht hadden in het zwembad aan te treffen, was er niet.
  Toen de andere twee het strand afgedraafd waren om een beter uitzicht op de berg te krijgen was hij hen een paar meter gevolgd en toen gestopt. Hij had met een norse blik neergekeken op een berg zand op het strand waar iemand had geprobeerd een huisje of hut te bouwen. Toen draaide hij dit de rug toe en liep het bos in; het leek alsof hij wist waarheen. Hij was tenger, mager, zijn kin was spits en zijn ogen waren zo helder dat ze Ralph ertoe hadden verleid te denken dat ze heerlijk vrolijk en ondeugend waren. Hij had een ragebol van lang zwart haar, dat sluik omlaag hangend bijna een laag breed voorhoofd aan het gezicht onttrok. Hij droeg het stoffelijk overschot van een broek en liep blootsvoets als Jack. Gewoonlijk al aan de donkere kant, was Simon nu diepbruin gebrand door de zon, en hij glinsterde van het zweet.
  Hij baande zich een weg over het litteken, passeerde de grote rots die Ralph de eerste ochtend had beklommen, en sloeg toen rechtsaf zodat hij tussen de bomen terecht kwam. Hij liep met geoefende pas door de strook vruchtbomen, waar de minst energieke nog wel een makkelijk, zij het eenzijdig maaltje kon vinden. Bloem en vrucht groeiden samen aan dezelfde boom en overal heersten de geur van rijpheid en het gezoem van een miljoen bijen die op honing uit waren. Hier werd Simon achterhaald door de kleintjes die hem achterna gerend waren. Ze praatten, barstten in onverstaanbare kreten uit, en sleepten hem naar de bomen toe. Toen, onder het razende gezoem van bijen in het middagzonlicht, vond Simon voor hen het fruit waar ze niet bij konden, trok het puikje van hoog uit het gebladerte, en gaf het door naar beneden in onophoudelijk uitgestrekte handjes. Toen hij hen tevreden had gesteld, hield hij op en keek in het rond. De kleintjes keken hem ondoorgrondelijk aan boven hun met rijp fruit overladen handenparen.
  Simon verwijderde zich van hen en liep waar het ternauwernood zichtbare pad hem voerde. Al gauw was hij diep in de dichte wildernis. Lange stammen droegen onverwacht bleke bloemen van onder tot boven waar het leven in het donkere bladerdak lawaaierig verliep. De lucht was hier ook donker, en de kruipplanten lieten hun lianen hangen als de tuigage van gezonken schepen. Zijn voeten lieten indrukken achter in de zachte bodem en de kruipplanten rilden over hun hele lengte als hij tegen ze ophep.
  Tenslotte kwam hij op een plek waar meer zonneschijn viel. Aangezien de kruipplanten niet zover hoefden te groeien om het licht te bereiken hadden ze een grote mat geweven die terzijde van een open plek in het oerwoud hing; want hier kwam een stuk rots dicht aan de oppervlakte dat niet toeliet dat er iets groters dan kleine planten en varens groeide. De hele ruimte was ommuurd met donkere geurende bosjes, en vormde een kom van hitte en licht. Een grote boom, die in een van de hoeken omgevallen was, leunde tegen de bomen die nog overeind stonden en een snelle klimplant stond te pralen met bloeiende geel-en-rode takjes tot de top toe.
  Simon hield halt. Hij keek over zijn schouder zoals Jack had gedaan naar de nauwe weggetjes achter hem en vergewiste zich er met een snelle blik van dat hij volmaakt alleen was. Een ogenblik waren zijn bewegingen bijna diefachtig. Toen bukte hij en wurmde zich naar het midden van de mat. De kruipplanten en de bosjes waren zo dichtbij dat hij er zijn zweet op achterliet en zij zich weer aaneensloten achter hem. Toen hij veilig in het midden was, stond hij in een kleine hut, van de open plek afgeschermd door wat bladeren. Hij hurkte neer, boog de bladeren uit elkaar en keek uit over de open plek. Niets bewoog. Alleen een paar bonte vlinders dansten om elkaar heen in de hete lucht. Hij hield zijn adem in en spitste scherp zijn oren naar de geluiden van het eiland. De avond viel over het eiland; de geluiden van de vrolijke fantastische vogels, de bijengeluiden, zelfs het krijsen van de zeemeeuwen die terugkeerden op hun slaapplaatsen tussen de massieve rotsen, alles klonk zwakker. De volle zee die kilometers verder op het rif sloeg, bracht een ondertoon voort die nog minder duidelijk hoorbaar was dan het ruisen van het bloed.
  Simon liet het scherm van bladeren weer op zijn plaats schieten. De helling van de staven honingkleurig zonlicht nam af; ze slipten door de bosjes, wipten over de groene kaarsachtige knoppen, bewogen omhoog naar het bladerdak, en onder de bomen nam de duisternis toe. Met het valer worden van het licht stierven de opzichtige kleuren, en de drukkende hitte koelde af. De kaarseknoppen ritselden. Hun groene kelkbladen trokken zich iets terug en de witte tipjes van de bloemen rezen smetteloos omhoog voor hun ontmoeting met de open lucht.
  Nu was het zonlicht vrijgekomen van de open plek en uit de hemel teruggetrokken. De duisternis stroomde uit, de weggetjes tussen de bomen onderdompelend tot zij nevelig en vreemd waren als de bodem van de zee. De kaarseknoppen openden hun brede witte bloemen die oplichtten onder de stralen van de eerste, neerpriemende sterren. Hun geur stortte zich uit in de lucht en nam bezit van het eiland.

4 Beschilderde gezichten en lang haar

Het eerste ritme waaraan ze gewend raakten was de trage slinger van dageraad tot snel vallende avondschemering. Ze aanvaardden de genoegens van de ochtend, de stralende zon, de overstelpende zee en de zoete lucht als een tijd waarin het goed spelen was en het leven zo vol dat hoop overbodig en daarom vergeten was. Tegen de middag, naarmate de stromen licht meer loodrecht kwamen vallen, werden de strakke kleuren van de ochtend verzacht in parelmoeren en opalen weerschijn; en de hitte — alsof de hoogte van de dreigende zon haar kracht gaf — werd een slag die zij ontdoken door de schaduw in te rennen om daar te gaan liggen, en zelfs te slapen misschien.
  Vreemde dingen gebeurden er 's middags. De glinsterende zee rees op, schoof uit elkaar in vlakken van klinkklare onmogelijkheid; het koraalrif en de paar dwergachtige palmboompjes die zich vastklampten aan de meer verheven delen dreven dan de lucht in, trilden, werden uit elkaar geplukt, liepen als regendruppels langs een draad of werden weerkaatst als in een vreemde serie spiegels. Soms doemde er land op waar geen land was dat dan weer als een zeepbel uit elkaar spatte, onder het kijken van de kinderen. Biggie schoof dit alles geleerd terzijde als 'fata morgana'; en aangezien geen van de jongens zelfs maar het rif kon bereiken, over het stuk water waar de happende haaien wachtten, raakten zij gewend aan deze mysteries en negeerden ze, net zoals zij de wonderbaarlijke, licht pulserende sterren negeerden. 's Middags gingen de begoochelingen op in de lucht waar de zon als een boos oog staarde. Dan, tegen het eind van de middag, zakte de luchtspiegeling af en met het ondergaan van de zon kwam de horizon weer op zijn goede plaats, blauw en rechtgesnoeid. Dat was de tweede periode van betrekkelijke koelte, die echter bedreigd werd door het aanstaande donker. Als de zon onderging viel de duisternis over het eiland als een domper, en al gauw waren de hutten vol onrust onder de verre sterren.
  Niettemin, de noordeuropese leefgewoonten van werk, spel en voedsel tot de dag om is, maakten het hun onmogelijk zich volledig aan te passen aan dit nieuwe ritme. Het kleintje Percival was al vroeg een hut ingekropen en was daar twee dagen blijven babbelen, zingen en huilen, tot ze dachten dat hij getikt was en er zich lichtelijk mee amuseerden. Vanaf die tijd had hij er altijd pips en ellendig uitgezien, met rode oogjes; een kleintje dat weinig speelde en veel griende.
  De kleinere jongens stonden nu bekend onder de soortnaam 'kleintjes'. De vermindering in grootte, van Ralph af, was geleidelijk; en hoewel er een twijfelachtige zone was die bezet werd door Simon en Robert en Maurice, had toch niemand moeite om aan het ene eind de groten te herkennen en aan het andere eind de kleintjes. De onverdachte kleintjes, die van een jaar of zes, leidden een duidelijk onderscheiden en tegelijkertijd intens eigen leven. Het grootste deel van de dag waren ze aan het eten, en plukten ze fruit waar ze het konden bereiken zonder erg kieskeurig te zijn op het punt van rijpheid en kwaliteit. Zij waren nu gewend aan buikpijn en een soort chronische buikloop. Ze doorstonden onzegbare angsten in het donker en nestelden zich tegen elkaar aan om troost en bescherming te vinden. Niet alleen voor slapen en eten, maar ook voor spelen vonden ze tijd, doelloos en zonder regels, op het witte zand bij het heldere water. Ze huilden veel minder vaak om hun moeders dan men zou kunnen verwachten; ze waren erg bruin, en viezer dan vies. Ze gehoorzaamden aan de oproepen van de schelp, deels omdat Ralph erop blies, en hij was groot genoeg om een schakel te vormen met de volwassen wereld van gezag; en deels omdat ze genoten van de onderhoudende vergaderingen. Maar verder hielden ze zich zelden op met de groten; hun groepsverband met zijn hartstochtelijke gevoelsleven stond op zichzelf.
  Ze hadden kastelen in het zand aan de mond van het riviertje gebouwd. Deze kastelen waren ongeveer een voet hoog en versierd met schelpen, verwelkte bloemen, en belangwekkende stenen. Om de kastelen heen bevond zich een geheel van merktekens, sporen, dijken, spoorlijnen, die alleen van betekenis waren als men ze met het oog op strandhoogte overzag. Hier speelden de kleintjes, zoal niet gelukkig dan toch in ieder geval helemaal in beslag genomen; en vaak waren er wel drie die samen hetzelfde spel aan het spelen waren.
  Daar speelden er juist drie bij elkaar. Henry was de grootste onder hen. Hij was ook een verwijderd familielid van die andere jongen wiens moedervlekgezicht niet meer gezien was sinds de avond van het grote vuur; maar hij was niet oud genoeg om dit te begrijpen, en als iemand hem verteld had dat die andere jongen per vliegtuig naar huis was gegaan, zou hij deze verklaring zonder omslag of ongeloof hebben aanvaard.
  Henry was nu zo'n beetje de leider die middag, omdat Percival en Johnny de andere twee waren, de kleinste jongens op het eiland. Percival was muiskleurig en was zelfs voor zijn moeder niet erg aantrekkelijk geweest; Johnny was welgeschapen, met blond haar en een aangeboren strijdlustigheid. Maar nu was hij aan het gehoorzaam wezen omdat hij geboeid was; en bij de drie kinderen, geknield in het zand, was alles pais en vree.
  Roger en Maurice kwamen uit het bos. Zij hadden hun dienst bij het vuur erop zitten en waren naar beneden gekomen om een duikje te nemen. Roger ging voor, dwars door de kastelen, ze omver schoppend, de bloemen bedelvend, de gekozen stenen door de war makend. Maurice volgde, lachend, en droeg zijn aandeel aan de verwoesting bij. De drie kleintjes hielden op met hun spel en keken omhoog. Het kwam zo uit, dat juist de tekens waarin ze belang stelden ongemoeid waren gebleven, dus protesteerden ze niet. Alleen Percival begon te jammeren omdat hij een oog vol zand gekregen had en Maurice rende weg. In zijn andere leven had Maurice kastijding ontvangen wegens het vullen van een jonger oog met zand. Nu, hoewel er geen ouder was om een zware hand te doen vallen, voelde Maurice nog steeds het onbehagen van iets kwaads te hebben gedaan. In zijn achterhoofd vormden zich de onzekere omtrekken van een uitvlucht. Hij mompelde iets over een duikje en zette het op een looppas.
  Roger bleef achter om de kleintjes te beloeren. Hij was niet merkbaar bruiner dan bij zijn aankomst, maar zijn zwarte ruige haarbos, tot diep in zijn nek en laag over het voorhoofd, scheen te passen bij zijn somber gezicht en maakte wat aanvankelijk een eenkennige afgetrokkenheid leek tot iets afschrikwekkends. Percival maakte een eind aan zijn gejammer en ging door met spelen, want de tranen hadden het zand weggespoeld. Johnny keek naar hem met porseleinblauwe ogen; en begon toen zand op te werpen als een sproeier, en in een oogwenk was Percival weer aan het huilen.
  Toen Henry genoeg had van zijn spel en wegdwaalde langs het strand, volgde Roger hem, waarbij hij onder de palmen bleef en toevallig in dezelfde richting afdreef. Henry liep op een afstand van de palmen met hun schaduw omdat hij te jong was om zichzelf uit de zon te houden. Hij stak het strand over en hield zich onledig aan de waterlijn. De grote vloed van de Stille Zuidzee kwam opzetten en alle paar sekonden schoof het betrekkelijk stille water van de lagune een paar centimeter naarvoren. Er leefden schepselsin deze laatste golfslag van de zee, onooglijke doorschijnendheden die met het water over het hete droge zand uittrokken. Met onzienlijke zintuigen onderzochten zij dit nieuwe terrein. Misschien was er nu voedsel verschenen waar er bij de vorige inval niets was geweest; vogelpoepjes, insekten misschien, of wat dan ook van het vooruitgeschoven afval van het landleven. Als een zaag met duizenden tandjes kwamen de doorschijnendheden het strand schoonvreten.
  Henry was in hun ban. Hij pookte wat rond met een stokje, een zwerfhoutje dat zelf door de golven aangetast en wit uitgeslagen was, en probeerde de bewegingen van de reinigingsdienst in de hand te krijgen. Hij maakte gootjes die door de vloed gevuld werden en trachtte ze te bevolken met schepsels. Hij ging zo helemaal op in het uitoefenen van kontrole over levende wezens, dat hij zich niet alleen maar gewoon gelukkig voelde. Hij praatte tegen ze, dwong ze, deelde bevelen uit. De vloed dreef hem terug en zijn voetindrukken werden baaien waarin zij gevangen werden en waardoor hij het gevoel kreeg heerser te zijn. Hij hurkte op zijn hammetjes aan de waterlijn, boog voorover, met een bos haar die over zijn voorhoofd tot voorbij zijn ogen viel, en de zon schoot zich leeg met onzichtbare pijlen.
  Roger wachtte ook. Eerst had hij zich verstopt achter een grote palmboomstam; maar Henry ging zo volledig op in de doorschijnendheden, dat hij tenslotte open en bloot stond. Hij keek het strand af. Percival was er huilend vandoor gegaan, en Johnny was in het triomfantelijke bezit van de kastelen achtergebleven. Daar zat bij in zichzelf te neuriën en zand te gooien naar een denkbeeldige Percival. Voorbij hem kon Roger het plateau zien en de schittering van opspattende waterdruppels waar Ralph en Simon en Biggie en Maurice in het zwembad aan het duiken waren. Hij luisterde aandachtig maar kon ze ternauwernood horen.
  Een plotseling opstekend briesje schudde de zoom palmbomen zodat het loof ritselend heen en weer zwiepte. Twintig meter boven Roger liet een tros noten, vezelige gevaarten zo groot als rugbyballen, van hun stelen los. Ze vielen rondom hem met een reeks harde tikken, zonder dat hij geraakt werd. Roger was niet bedacht op ontvluchting, maar keek van de noten naar Henry en weer terug.
  De ondergrond onder de palmbomen was opgehoogd strand; en geslachten van palmen hadden hierin de stenen losgewoeld die op het zand van andere kusten gelegen hadden. Roger bukte, raapte een steen op, mikte en gooide hem naar Henry — mikkend om niet te raken. De steen, dat teken uit een belachelijk verre tijd, kwam twee meter rechts van Henry terecht en sprong toen in het water. Roger verzamelde een handvol stenen en begon ze te gooien. Toch was er een ruimte om Henry heen, misschien zes meter in doorsnee, waarbinnen hij niet durfde te gooien. Hier was het onzichtbare maar sterke taboe van het vroegere leven. Om het hurkende kind heen heerste de bescherming van ouders en school en politieagenten en het recht. Roger's arm werd beheerst door een beschaving die niets van hem afwist en die in puin lag.
  Henry keek verrast op van de plonzende geluiden in het water. Hij liet de geluidloze doorschijnendheden voor wat ze waren en wees als een hond naar het middelpunt van de zich uitbreidende kringen. Links en rechts vielen de stenen, en Henry volgde gehoorzaam met zijn blik maar altijd te laat om de stenen in de lucht te zien. Tenslotte zag hij er een en lachte, rondkijkend naar de vriend die hem zat te plagen. Maar Roger was als de bliksem weer achter zijn palmstam verdwenen, en stond er snel hijgend en met knipperende oogleden tegenaan te leunen. Toen verloor Henry zijn belangstelling voor de stenen en ging weer verderop.
  “Roger.”
  Jack stond onder een boom op misschien tien meter afstand. Toen Roger zijn ogen opendeed en hem zag, kroop er een donkerder schaduw onder de getaandheid van zijn huid; maar Jack had niets in de gaten. Hij wenkte hem opgewonden en ongeduldig, zodat Roger naar hem toe ging.
  Aan het eind van de rivier was een plas, een klein meertje dat van achteren tegen een dam van zand uitliep en dat vol witte waterlelies en naalddun riet was. Hier stonden Sam en Erik te wachten, en Bill. Beschermd tegen de zon knielde Jack bij de plas en vouwde de twee grote bladeren open die hij meegedragen had. Het ene bevatte witte klei, en het andere rode. Ernaast lag een stok houtskool die meegebracht was van het vuur.
  Jack legde het uit aan Roger terwijl hij bezig was.
  “Ze ruiken me niet. Ze zien me, denk ik. Iets roze, onder de bomen.”
  Hij smeerde zich in met de klei.
  “Als ik maar wat groen had!”
  Hij keek met zijn halfverborgen gezicht op naar Roger en beantwoordde het onbegrip van diens staren.
  “Om te jagen. Als in de oorlog. Weet je wel — kamoeflageverf. Zoals dingen die proberen te lijken op andere dingen…”
  Hij kronkelde zich onder de drang van zijn uiteenzetting. “…als vlinders op een boomstam.”
  Roger begreep het en knikte ernstig. De tweeling bewoog zich in Jack's richting en begon bedeesd ergens over te protesteren. Jack wuifde hen weg.
  “Stil.”
  Hij wreef met de houtskoolstok tussen de vlekken rood en wit op zijn gezicht.
  “Nee. Jullie twee gaan mee met mij.”
  Hij tuurde naar zijn spiegelbeeld en was er ontevreden over. Hij bukte, nam een handvol lauw water en wreef de smurrie van zijn gezicht. Sproeten en zandkleurige wenkbrauwen kwamen op.
  Roger glimlachte zonder het te willen.
  “Je ziet er goed smerig uit.”
  Jack bedacht zijn nieuwe gezicht. Hij maakte een wang en een oogkas wit, daarna wreef hij rood over de andere helft van zijn gezicht en jaapte een zwarte baan houtskool overdwars van rechteroor tot linkerkaak. Hij keek in het meertje naar zijn weerspiegeling maar zijn adem verstoorde de spiegel.
  “Samnerik. Haal een kokosnoot voor me. Een lege.”
  Hij knielde met de dop water in zijn hand. Een afgeronde vlek zonlicht viel op zijn gezicht en het water werd tot in de diepte doorlicht. Met verbazing keek hij, niet meer naar zichzelf maar naar een vreesaanjagende vreemde. Hij gooide het water weg, sprong overeind en lachte opgewonden. Naast het meertje droeg zijn hoekig lichaam een masker dat hun ogen naar zich toetrok en hen met ontzetting sloeg. Hij begon te dansen en zijn gelach werd een bloeddorstig grauwen. Hij tandakte op Bill toe, en het masker was iets zelfstandigs geworden, waarachter Jack schuil ging, bevrijd van schaamte en remming. Het gezicht van rood en wit en zwart zwaaide door de lucht en danste op Bill af. Eerst lachte Bill; toen zweeg hij ineens en nam haastig de benen door de bosjes.
  Jack stormde op de tweeling af.
  “De anderen vormen een linie. Vooruit!”
  “Maar…”
  “— we —”
  “Vooruit! Ik bekruip hem en steek…”
  Het masker dwong hen.
  Ralph klom uit het zwembad, draafde het strand op en ging in de schaduw onder de palmen zitten. Zijn blond haar zat over zijn wenkbrauwen geplakt en hij duwde het terug. Simon lag in het water te drijven en schopte met zijn voeten, en Maurice oefende zich in het duiken. Biggie hing zomaar wat rond en pikte doelloos dingen op die hij dan weer weggooide. De rotspiassen die hem zo fascineerden waren ondergelopen met de vloed, dus had hij voor het weer eb geworden was niets omhanden. Hij kreeg op een gegeven moment Ralph in het oog, en kwam naast hem zitten.
  Biggie droeg de resten van een korte broek, zijn vette lichaam was goudbruin, en de bril blikkerde nog steeds als hij naar iets keek. Hij was de enige jongen op het eiland wiens haar nooit scheen te groeien. De anderen waren voorzien van ragebollen, maar Biggie's haar lag in pieken op zijn hoofd alsof kaalheid zijn normale staat was en of deze onvolmaakte bedekking gauw zou verdwijnen als het fluweel op het gewei van een jong hert.
  “Ik heb es gedacht,” zei hij, “over een klok. We konden een zonnewijzer maken. We konden een stok in het zand zetten, en dan…”
  De inspanning om de betrokken mathematische bewerkingen uit te drukken was te groot. In plaats daarvan maakte hij een paar passen.
  “En een vliegtuig, en een tv-toestel,” zei Ralph zuur, “en een stoommachine.”
  Biggie schudde het hoofd.
  “Daar heb je een heleboel metalen dingen voor nodig,” zei hij, “en we hebben niks geen metaal. Maar we hebben wel een stok.”
  Ralph draaide zich om en glimlachte onwillekeurig. Biggie was een zeur; zijn vettigheid, zijn assema en zijn hoogst praktische ideeën waren stomvervelend: maar je kon altijd wat pret hebben door hem voor de gek te houden, al deed je het bij ongeluk.
  Biggie zag de glimlach en legde die verkeerdelijk uit als vriendelijkheid. Stilzwijgend had de mening onder de groten postgevat dat Biggie een buitenstaander was, niet alleen door zijn platte praten, want dat deed er niets toe, maar door zijn vetzucht, en zijn assema, en zijn fok, en een zekere tegenzin tegen handenarbeid. Nu hij bevond dat iets dat hij gezegd had Ralph aan het glimlachen had gekregen, genoot hij en buitte zijn voordeel uit.
  “We hebben een massa stokken. Iedereen zou zijn eigen zonnewijzer kunnen krijgen. Dan zouden we weten hoe laat het was.”
  “Uit de brand zijn we.”
  “Je zei toch dat we aan de slag moesten. Om zogezegd gered te kunnen worden.”
  “Ach hou toch op.”
  Ralph sprong overeind en draafde terug naar het bad, juist op het moment dat Maurice een nogal krukkerige duik maakte. Hij was blij met de gelegenheid om van onderwerp te veranderen. Hij riep toen Maurice aan de oppervlakte kwam.
  “Petspens! Petspens!”
  Maurice wierp Ralph een glimlach toe toen deze gemakkelijk het water ingleed. Van alle jongens was hij daar het meest thuis; maar vandaag, geïrriteerd doordat het woord redding gevallen was, het nutteloze gebazel over redding, bevatten zelfs de groene diepten van het water en de uit elkaar geslagen gouden zonneschijn geen balsem. In plaats van te blijven spelen zwom hij met regelmatige slagen onder Simon door en krabbelde aan de andere kant uit het zwembad om daar te gaan liggen, glad en druipend als een zeehond. Biggie, onhandig als altijd, stond op en kwam vlakbij hem staan, zodat Ralph op zijn buik rolde en veinsde hem niet te zien. De luchtspiegelingen waren weggestorven en mistroostig liet hij zijn blik langs de strakke blauwe streep van de horizon lopen.
  Het volgende ogenblik was hij op de been en aan het roepen.
  “Rook! Rook!”
  Simon probeerde in het water te gaan zitten en kreeg een mondvol. Maurice die op het punt had gestaan een duik te maken, zwaaide terug op zijn hielen, vloog naar het plateau en zwenkte toen af naar het gras onder de palmen. Daar begon hij zijn rafelige broek aan te trekken, om op alles voorbereid te zijn.
  Ralph stond met één hand zijn haar naar achteren te houden; de andere was gebald. Simon was bezig het water uit te klimmen. Biggie stond zijn bril schoon te wrijven op zijn broek en loenste naar de zee. Maurice had beide benen door één pijp van zijn broek gewurmd. Van alle jongens stond alleen Ralph stil.
  “Ik kan niks geen rook zien,” zei Biggie ongelovig. “Ik kan niks geen rook zien, Ralph — waar is het dan?”
  Ralph zei niets. Nu had hij zijn beide handen over zijn voorhoofd geklampt zodat het blonde haar uit zijn ogen bleef. Hij leunde naar voren en het zout maakte zijn lichaam al wit.
  “Ralph — waar is het schip?”
  Simon kwam erbij staan, en keek van Ralph naar de horizon. Maurice z'n broek had het met een zucht begeven en hij schoof hem terzijde als een wrak, stormde naar het bos, en kwam toen weer terug.
  De rook was een dichte kleine knobbel aan de horizon die zich langzaam ontrolde. Onder de rook zat een stip die een schoorsteen kon zijn. Ralph's gezicht was bleek toen hij in zichzelf sprak.
  “Ze zullen onze rook zien.”
  Biggie keek nu ook in de goede richting.
  “Het lijkt er niet veel op.”
  Hij draaide zich om en tuurde omhoog naar de berg. Ralph bleef het schip met zijn ogen verslinden. De kleur kwam terug op zijn gezicht. Simon stond naast hem, en zei niets.
  “Ik weet dat ik niet veel kan zien,” zei Biggie, “maar hebben wij wel rook?”
  Ralph maakte een ongeduldige beweging en bleef hardnekkig het schip in het oog houden.
  “De rook op de berg.”
  Maurice kwam aanhollen, en tuurde naar zee. Simon en Biggie keken beiden naar de top van de berg. Biggie kneep met zijn ogen, maar Simon schreeuwde het uit alsof hij zich had bezeerd.
  “Ralph! Ralph!”
  De toon van zijn stem deed Ralph op het zand omtollen.
  “Zeg het me dan,” zei Biggie ongerust. “Is er een signaal?”
  Ralph keek om naar de uitwaaierende rook aan de horizon, en dan omhoog naar de berg.
  “Ralph — alsjeblieft! Is er een signaal?”
  Simon stak bedeesd zijn hand uit om Ralph aan te raken; maar Ralph zette het op een lopen, plassend door het ondiepe eind van het zwembad, het hete, witte zand over en tussen de palmen door. Een ogenblik later was hij aan het worstelen met de dichte begroeiing die het litteken al had overtrokken. Simon ran after him, then Maurice. Simon rende hem achterna, dan Maurice.
  Biggie riep: “Ralph! Toe nou — Ralph!”
  Toen begon ook hij te rennen, struikelend over Maurice zijn weggeworpen broek voordat hij het terras over was. Achter de vier jongens bewoog de rook rustig langs de horizon; en op het strand waren Henry en Johnnie zand aan het gooien naar Percival die weer zachtjes aan het huilen was; en alledrie verkeerden ze in volledige onwetendheid omtrent de opwinding.
  Tegen de tijd dat Ralph het andere eind van het litteken landinwaarts had bereikt gebruikte hij kostbare adem om te vloeken. Wanhopig deed hij zijn blote lijf geweld aan tussen de openhalende kruipplanten zodat het bloed langs hem liep. Juist waar de steile helling van de berg begon stopte hij. Maurice was maar een paar meter achter hem.
  “Biggie's fok!” riep Ralph. “Als het vuur helemaal uit is hebben we hem nodig...”
  Hij hield op met roepen en draaide zich wankelend op zijn voeten om. Biggie was netaan zichtbaar, van het strand omhoog stumperend. Ralph keek naar de horizon en dan omhoog naar de berg. Was het beter Biggie's bril te gaan halen, of zou het schip dan verdwenen zijn? Of als ze doorklommen, gesteld dat het vuur volkomen uit was, en ze zouden Biggie dichterbij moeten zien kruipen terwijl het schip onder de horizon verdween? Weifelend op een hoge piek van nood, gefolterd door besluiteloosheid, schreeuwde Ralph uit:
  “Oh God, oh God!”
  Simon's adem stokte. Hij worstelde met een verwrongen gezicht door de bosjes. Ralph strompelde voort en werkte zich in een uitzinnige toestand terwijl het pluimpje rook voortschoof.
  Het vuur was dood. Dat zagen ze meteen; ze zagen wat ze eigenlijk al op het strand geweten hadden toen de rook van thuis gewenkt had. Het vuur was uit, zonder rook en dood als een pier; de verzorgers waren verdwenen. Een stapel ongebruikte brandstof lag klaar.
  Ralph keerde zich naar de zee. De horizon strekte zich uit, onpersoonlijk als tevoren, op een vaag spoortje van rook na ononderbroken. Struikelend rende Ralph langs de rotsen, redde zichzelf aan de rand van de roze rotspunt, en schreeuwde naar het schip.
  “Kom terug! Kom terug!”
  Hij rende heen en weer langs de rots, terwijl hij onafgebroken naar de zee tuurde, en zijn stem rees tot krankzinnige hoogte.
  “Kom terug! Kom terug!”
  Simon en Maurice kwamen aanzetten. Ralph keek hen aan met waakzame ogen. Simon wendde zich af en veegde het nat van zijn wangen. Ralph reikte in zichzelf om het ergste woord dat hij maar kende.
  “Ze hebben dat verdomde vuur uit laten gaan.”
  Hij keek langs het onvriendelijke deel van de berg naar beneden. Biggie kwam buiten adem en jammerend als een kleintje aanzetten. Ralph balde zijn vuist en werd vuurrood. Hij keek zo gespannen, zijn stem was zo bitter, dat hij niet eens hoefde te wijzen.
  “Daar heb je ze.”
  Een optocht was binnen het gezichtsveld gekomen, ver beneden tussen de roze steenblokken die vlakbij de waterrand lagen. Een paar jongens droegen zwarte petten, maar verder waren ze bijna naakt. Ze staken met z'n allen stokken in de hoogte telkens als ze op een makkelijk stuk kwamen. Ze waren plechtig aan het zingen, het had iets te maken met het vrachtje dat de dolende tweeling zo zorgvuldig droeg. Ralph pikte Jack er gemakkelijk uit, zelfs op die afstand, lang, roodharig, en onvermijdelijk de optocht aanvoerend.
  Simon keek nu van Ralph naar Jack, zoals hij van Ralph naar de horizon gekeken had, en wat hij zag scheen hem bang te maken. Ralph zweeg verder, maar wachtte terwijl de optocht nader kwam. De koorzang was wel hoorbaar maar op die afstand nog niet te verstaan. Achter Jack liep de tweeling, met een grote staak op hun schouders. Het leeggehaalde karkas van een varken hing aan de staak en zwaaide wild terwijl de tweeling over de oneffen grond zwoegde. De varkenskop hing naar beneden met een gapende keel, en scheen ergens naar te zoeken op de grond. En tenslotte dreven de woorden van het gezang naar hen omhoog, dwars door het bekken van zwart uitgeslagen hout en as.
  “Slacht het zwijn. Snij zijn hals. Spui zijn bloed.”
  Toen de woorden verstaanbaar werden had de stoet het steilste deel van de berg al bereikt, en binnen een paar minuten was het gezang weggestorven. Biggie snotterde en Simon suste hem vlug alsof hij te hard had gepraat in de kerk.
  Jack, zijn gezicht volgesmeerd met de kleikleuren, bereikte de top het eerst en begroette Ralph opgewonden, met omhooggestoken speer.
  “Kijk! We hebben een varken afgemaakt –we hebben ze beslopen– we vormden een kring…”
  Stemmen van de jagers onderbraken.
  “We vormden een kring…”
  “We slopen toe…”
  “Het varken gilde…”
  De tweeling stond met tussen hen in het zwaaiende varken, waaruit zwarte druppels op de rots vielen. Ze schenen één wijde, extatische grijns te delen. Jackhad teveel dingen tegelijk aan Ralph te vertellen. In plaats daarvan danste hij een pas of wat, herinnerde zich toen zijn waardigheid en bleef stil staan, grinnikend. Hij werd het bloed op zijn handen gewaar en maakte een grimas van weerzin, zocht naar iets waaraan hij ze schoon kon maken, veegde ze toen aan zijn broek af, en lachte.
  Ralph sprak.
  “Je hebt het vuur uit laten gaan.”
  Jack bevond dat juist, lichtelijk geprikkeld door dit niet ter zake doende feit, maar te gelukkig om zich er druk over te maken.
  “We kunnen het vuur weer aansteken. Je had erbij moeten zijn, Ralph. Het was mieters. De tweeling werd omvergelopen.”
  “We raakten het varken…”
  “Ik viel bovenop…”
  “Ik keelde het varken,” zei Jack, trots, maar toch met een vertrokken gezicht toen hij het zei. “Mag ik jouw mes lenen om een inkeping in mijn heft te maken?”
  De jongens praatten honderduit en dansten. De tweeling bleef grijnzen.
  “Het gutste van het bloed,” zei Jack, lachend en huiverend, “je had het moeten zien!”
  “We gaan elke dag op jacht…”
  Ralph sprak opnieuw, hees. Hij had niet bewogen.
  “Je hebt het vuur uit laten gaan.”
  Deze herhaling stemde Jack onbehaaglijk. Hij keek naar de tweeling en toen weer naar Ralph.
  “We hadden ze nodig bij de jacht,” zei hij, “anders hadden we er niet genoeg voor een omsingeling.”
  Hij bloosde, zich bewust van een verzuim.
  “Het vuur is maar een uur of twee uit geweest. We kunnen het weer aansteken…”
  Hij merkte de bloederige striemen op Ralph's blote huid, en de sombere stilte van hun vieren. Hij probeerde, welwillend in zijn geluk, hen deelgenoot te maken van wat zich had afgespeeld. Zijn geest zat vol met herinneringen; herinneringen aan de kennis die tot hen gekomen was toen zij het worstelende varken insloten, de wetenschap dat zij een levend wezen te slim af waren geweest, het hun wil hadden opgelegd, zijn leven genomen hadden als een lange weldadige dronk.
  Hij spreidde wijd zijn armen uit.
  “Je had het bloed moeten zien!”
  De jagers waren nu stiller, maar hierbij gonsden ze weer. Ralph wierp zijn haar naar achteren. Een arm wees naar de lege horizon. Zijn stem was luid en woest, en sloeg ze met stomheid.
  “Er is een schip geweest.”
  Jack, die te veel afschuwelijke gevolgtrekkingen tegelijk onder ogen moest zien, ontdook ze. Hij legde een hand op het varken en trok zijn mes. Ralph liet zijn arm zakken, met gebalde vuist, en zijn stem was onvast.
  “Er is een schip geweest. In de verte. Jij hebt gezegd dat je het vuur brandend zou houden en je hebt het uit laten gaan!” Hij deed een stap op Jack af die zich omdraaide en hem aanzag.
  “Ze hadden ons kunnen zien. We hadden naar huis gekund…”
  Dit was te bitter voor Biggie, die zijn bedeesdheid vergat in het rauwe verdriet om de gemiste kans. Hij begon schril te krijsen:
  “Jij en je bloed, Jack Merridew! Jij en je jacht! We hadden naar huis gekund…”
  Ralph duwde Biggie opzij.
  “Ik was aanvoerder; en jij zou doen wat ik zei. Nou? Je kan niet eens hutten bouwen — en dan knijp je er tussen uit en gaat op jacht en laat het vuur uitgaan…”
  Hij keerde zich af, stil voor een ogenblik. Toen kwam zijn stem weer met een toppunt van emotie.
  “Er is een schip geweest…”
  Een van de kleinere jagers zette het op een jammeren. De trieste waarheid drong tot iedereen door. Jack werd vuurrood en stond te kerven en te plukken aan het varken.
  “Het karwei was te zwaar. Iedereen was nodig.”
  Ralph draaide zich weer om.
  “Iedereen had met je mee kunnen gaan als de hutten af waren. Maar jij moest beslist op jacht…”
  “We hadden vlees nodig.”
  Jack ging staan toen hij dit zei, het bebloede mes in zijn hand. De twee jongens maten elkaar met de blik. Daar was de aanlokkelijke wereld van jacht, strategie, opgewonden vrolijkheid, handigheid; en aan de andere kant was de wereld van heimwee en verbijsterd gezond verstand. Jack liet het mes naar zijn linkerhand verhuizen en veegde bloed over zijn voorhoofd toen hij het geplakte haar voorover duwde.
  Biggie begon weer.
  “Je had het vuur niet uit mogen laten gaan. Je zei dat je de rook aan de gang zou houden…”
  Dit van Biggie, en het instemmend gejammer van enkele jagers dreven Jack tot geweldpleging. De verwilderde blik kwam in zijn blauwe ogen. Hij deed een stap, en eindelijk in staat om iemand te raken, stak hij zijn vuist in Biggie's maagstreek. Biggie ging kreunend neer. Jack stond over hem heen. Zijn stem was boosaardig van vernedering.
  “Wat wou je, hè, wat wou je? Dikzak!”
  Ralph deed een stap naar voren en Jack gaf Biggie's hoofd een dreun. Biggie's bril vloog af en rinkelde tegen de rotsen. Biggie schreeuwde in angst:
  “Me fok!”
  Hij kroop tastend rond over de rotsen maar Simon die er het eerste bij was, vond zijn bril voor hem. Hartstochten woedden om Simon op de bergtop met afschuwelijke vleugels.
  “Eén glas is gebroken.”
  Biggie greep zijn bril en zette hem op. Hij keek Jack kwaadaardig aan.
  “Ik heb die fok nodig. Nou heb ik nog maar één oog. Pas jij maar op…”
  Jack maakte een beweging in de richting van Biggie die zich uit de voeten maakte tot er een groot rotsblok tussen hen inlag. Hij schoof zijn hoofd over de rand en gluurde naar Jack door zijn ene blikkerende glas.
  “Nou heb ik nog maar één oog. Pas jij maar op…”
  Jack deed het huilerige toontje en het gekke spraakje na.
  “Pasjij maar op puh!”
  Biggie en de parodie waren zo grappig dat de jagers in lachen uitbarstten. Jack voelde zich bemoedigd. Hij ging door met naapen van Biggie's weglopen en het lachen zwol aan tot een storm van hysterie. Onwillekeurig voelde Ralph zijn lippen trekken; hij was boos op zichzelf dat hij vermurwd werd.
  Hij mompelde.
  “Dat was een minne streek.”
  Jack raakte uit zijn dolle omwentelingen en kwam recht tegenover Ralph te staan. Hij schreeuwde zijn woorden uit.
  “Goed dan! Goed dan!”
  Hij keek naar Biggie, naar de jagers, naar Ralph.
  “Het spijt me. Van het vuur, bedoel ik. Daar dan. Ik…”
  Hij vatte moed.
  “Mijn verontschuldiging.”
  Het geroes van de jagers was van bewondering over dit royale gedrag. Ze waren klaarblijkelijk van mening dat Jack fatsoenlijk had gehandeld, in de goede hoek was terechtgekomen door zijn edelmoedig schuldbekennen en Ralph, op een duistere manier, in de verkeerde hoek. Zij wachtten op een passend fatsoenlijk antwoord.
  Niettemin weigerde Ralph's keel zo iets te laten passeren. Hij nam Jack boven zijn misdraging ook deze verbale truc kwalijk. Het vuur was dood, het schip was weg. Begrepen ze dat dan niet? Woede in plaats van fatsoen passeerde zijn keel.
  “Dat was een minne streek.”
  Ze waren stil op de bergtop terwijl de duistere blik in Jack's ogen verscheen en weer verdween.
  Ralph's slotwoord was een onhoffelijk gemompel.
  “Vooruit. Steek het vuur aan.”
  Met een vorm van daadwerkelijk handelen in het vooruitzicht nam de spanning iets af. Ralph zei niets meer, stond op de as om zijn voeten te kijken. Jack was druk en luidruchtig bezig. Hij gaf bevelen, zong, floot, maakte opmerkingen naar de zwijgende Ralph — opmerkingen waarop geen antwoord nodig was, en daarom niet uitlokten tot een snauw; en nog steeds hield Ralph z'n mond. Niemand, zelfs Jack niet, durfde hem te vragen opzij te gaan en tenslotte moesten ze het vuur een paar meter verderop aanleggen op een plaats die veel minder geschikt was. Zo bevestigde Ralph zijn aanvoerderschap en hij had geen betere manier kunnen uitzoeken al had hij er dagen over nagedacht. Over dit wapen, zo onomschrijfbaar en zo doeltreffend, ziedde Jack in machteloze woede zonder te weten waarom. Tegen de tijd dat de stapel was opgebouwd, stonden ze aan verschillende kanten van een hoge scheidsmuur.
  Toen ze de brandstapel afgehandeld hadden rees er een nieuwe krisis. Jack had geen middel om hem aan te steken. Tot zijn verrassing ging toen Ralph naar Biggie en nam hem zijn bril af. Zelfs Ralph wist niet hoe hiermee een schakel tussen hem en Jack was verbroken en op een andere plaats was vastgemaakt.
  “Ik breng 'em zo terug.”
  “Ik ga mee.”
  Biggie stond achter hem, als een eiland in een zee van betekenisloze kleur, terwijl Ralph knielde en de glanzende plek scherp stelde. Het vuur was nog niet aan of Biggie stak zijn hand uit en pakte zijn bril terug.
  Voor deze fantastisch aantrekkelijke bloemen van violet en rood en geel smolt de onvriendelijkheid weg. Ze werden een kring van jongens om een kampvuur en zelfs Biggie en Ralph werden half en half meegesleept. Al gauw renden een paar jongens de helling af om meer hout terwijl Jack het varken bewerkte met zijn mes. Ze probeerden het hele karkas op een staak boven het vuur te houden maar de staak brandde vlugger door dan het varken roosterde. Uiteindelijk spietsten ze stukken vlees aan takken en hielden die in de vlammen: en zelfs zo werd er bijna evenveel jongen geroosterd als vlees.
  Ralph watertandde. Hij was van plan geweest om het vlees te weigeren, maar zijn gewezen dieet van vruchten en noten, met een enkele krab of vis, gaf hem te weinig weerstand. Hij nam een homp half rauw vlees aan en knaagde eraan als een wolf.
  Biggie sprak, ook watertandend.
  “Krijg ik niks?”
  Jack was van plan geweest om hem in twijfel te laten, als een bevestiging van macht; maar Biggie maakte door erop te wijzen dat hij werd overgeslagen meer wreedheid noodzakelijk.
  “Jij bent niet op jacht geweest.”
  “Ralph ook niet,” zei Biggie kwijlend, “en Simon evenmin.” Hij daalde af in bijzonderheden. “Er zit nog niet voor een halfje vlees aan een krabbetje.”
  Ralph bewoog ongemakkelijk. Simon, die tussen de tweeling en Biggie inzat, veegde zijn mond af en schoof zijn portie vlees over de rotsen naar Biggie, die het aanpakte. De tweeling giechelde en Simon het zijn hoofd van schaamte zakken.
  Toen sprong Jack overeind, jaapte een grote homp vlees af en smeet het aan Simon's voeten neer.
  “Eet op! Verdommeling!”
  Hij keek woest naar Simon.
  “Neem dan!”
  Hij tolde om zijn as, middelpunt van een verbijsterde kring jongens.
  “Ik heb vlees voor jullie te pakken gekregen!”
  Onnoemelijke en onuitsprekelijke beschaamdheden spanden samen om zijn woedeuitbarsting elementair en vreesaanjagend te maken.
  “Ik was het die mijn gezicht verfde en op sluiptocht ging. Nu eten jullie — allemaal — en ik…”
  Langzaam werd de stilte op de bergtop dieper tot het knapperen van het vuur en het zachte sissen van roosterend vlees duidelijk gehoord konden worden. Jack keek rond om begrip maar vond alleen ontzag. Ralph stond temidden van de as van het waarschuwingsvuur, zijn handen vol vlees, zonder iets te zeggen.
  Toen verbrak tenslotte Maurice de stilte. Hij bracht het onderwerp op het enige dat de meerderheid kon samenbrengen.
  “Waar heb je het varken gevonden?”
  Roger wees langs de onvriendelijke kant naar beneden.
  “Ze waren daar—bij de zee.”
  Jack herstelde zich, en kon niet verdragen dat zijn verhaal door iemand anders verteld werd. Snel viel hij in.
  “We verspreidden ons in de omgeving. Ik kroop, op handen en voeten. De speren vielen uit omdat ze geen weerhaken hadden. Het varken rende weg en maakte een afschuwelijk lawaai.”
  “Het keerde om en rende de kring in, bloedend.”
  Alle jongens praatten door elkaar, ver licht en opgewonden.
  “We sloten hem in…”
  De eerste slag had zijn achterdelen verlamd, dus toen kon de kring hem insluiten en toeslaan en toeslaan—
  “Ik heb het varken gekeeld…”
  De tweeling die samen nog steeds de gelijkvormige grijns vertoonde, sprong op en rende om elkaar heen. Toen deed de rest mee, en aapte het doodsgereutel van een varken na en schreeuwde.
  “Een voor z'n kanes!”
  “Geef hem van jetje!”
  Toen deed Maurice net of hij het varken was en rende gillend de kring in, en de jagers, nog steeds in de omsingeling, deden net of ze hem raakten. Onder het dansen zongen ze.
  “Slacht het zwijn. Snij zijn hals. Beuk hem lijk.”
  Ralph sloeg hen gade, jaloers en wrokkig. Pas toen ze verflauwden en het zingen afnam, sprak hij.
  “Ik roep een vergadering bijeen.”
  Een voor een stopten ze en bleven hem staan aankijken.
  “Met de oorschelp. Ik roep een vergadering uit zelfs al moeten we in het donker doorgaan. Beneden op het plateau. Als ik blaas. Nu.”
  Hij keerde zich om en liep weg, de berg af.

5 Beest uit water

De vloed kwam opzetten en er was alleen een smalle strook hard strand tussen het water en de witte tot struikelen nodende steenpartijen bij het palmenterras. Ralph koos de harde strook als pad omdat hij moest nadenken; en alleen hier kon hij zijn voeten laten lopen zonder op ze te hoeven letten. Terwijl hij zo langs het water liep kwam hij ineens tot een verrassend inzicht. Hij merkte dat hij doorkreeg hoe moeizaam dit leven was, waar elk pad maar een improvisatie was en waar een aanzienlijk deel van de tijd die je wakend doorbracht gebruikt werd om uit te kijken waar je liep. Hij bleef staan, met zijn gezicht naar de strook; en toen hij zich die eerste geestdriftige ontdekkingstocht te binnen bracht alsof het deel uitmaakte van een vrolijker jeugd, glimlachte hij spottend. Toen draaide hij zich om en wandelde terug naar het plateau met de zon recht in zijn gezicht. Het was tijd geworden voor de vergadering en al wandelend in de isolerende schittering van het zonlicht ging hij zorgvuldig de onderdelen van zijn toespraak na. Er moest geen misverstand bestaan omtrent deze bijeenkomst, geen najagen van denkbeeldige...
  Hij verloor zich in een warnet van gedachten die onduidelijk gehouden werden door zijn gebrek aan woorden om ze uit te drukken. Hij fronste zijn wenkbrauwen en begon van voren af aan.
  Deze bijeenkomst moest geen grapje zijn, maar zakelijk.
  Hiermee zette hij er de pas in, zich eensklaps bewust van de dringende haast en het ondergaan van de zon en van een beetje wind dat hem door zijn versnelde pas in zijn gezicht waaide. Deze wind duwde zijn grijze overhemd tegen zijn borstkas zodat hij merkte–in deze nieuwe stemming van begrip–hoe de vouwen stug als karton waren, en onprettig; ook merkte hij hoe de rafelige randen van zijn broek een onbehaaglijke rode zoom aan de voorkant van zijn dijen hadden doen opkomen. Met een geestelijke stuiptrekking ontdekte Ralph vuil en verval; begreep hij hoe hij er de pest in had zijn luizebos gedurig uit zijn ogen te strijken, en zich tenslotte, als de zon was ondergegaan, lawaaierig rond te wentelen om een slaapplaats te maken tussen droge bladeren. Hierbij zette hij het op een lopen.
  Nabij het zwembad was het strand bezaaid met plukjes jongens die de vergadering afwachtten. Stilzwijgend lieten ze hem door, zich bewust van zijn grimmige stemming en de fout met het vuur.
  De vergaderplaats waar hij stond was grofweg een driehoek; maar onregelmatig en in grote lijnen aangegeven, zoals alles wat ze gemaakt hadden. In de eerste plaats was er het blok hout waarop hij zelf zat; een dode boom die wel uitzonderlijk groot voor het plateau moest zijn geweest. Misschien had een van die legendarische Zuidzee—stormen hem hier neergeworpen. Deze palmboomstam lag evenwijdig aan het strand, zodat Ralph met zijn gezicht naar het eiland toegekeerd zat, maar voor de jongens een nogal duistere figuur was tegen het oplichten van de lagune. De twee zijden van de driehoek waarvan het houtblok de basis was, waren minder evenwichtig afgebakend. Rechts lag een stam die aan de bovenkant glad geworden was van het eindeloze zitten, minder groot dan die van de aanvoerder, en ook niet zo geriefelijk. Links lagen vier kleine stammen, één ervan – de verst verwijderde – betreurenswaardig wankel. Vergadering na vergadering was onderbroken door gelach als iemand te ver naar achteren had geleund en de stam gekanteld was en een half dozijn jongens achterover in het gras gegooid had. En niemand, zag hij, had nu eens de handigheid–hij zelf niet en Jack niet, en Biggie evenmin–om een steen te halen en het ding te borgen. En zo zouden ze dat onstabiele draaiding blijven verdragen, omdat, omdat… Opnieuw verloor hij zich in diep water.
  Voor elke stam was het gras weggesleten maar in het midden van de driehoek stond het onbetreden en hoog opgeschoten. Ook aan het toppunt was het gras weer dik, omdat daar niemand zat. Rondom de vergaderplaats rezen de grijze stammen uit de grond, rechtop of schuin wegzakkend, die het lage bladerdak droegen. Aan twee kanten lag het strand; achter was de lagune; en voor de duisternis van het eiland.
  Ralph liep naar de aanvoerderszetel. Nog nooit hadden ze zo laat een vergadering gehad. Daarom zag de plek er zo anders uit. Gewoonlijk werd de onderkant van het groene dak belicht door een wirwar van gouden weerschijnsels, en hun gezichten werden ondersteboven beschenen, zoalsdacht Ralph, wanneer je een elektrische lantaarn in je handen houdt. Maar nu kwam de zon schuins van een kant naar binnen, zodat de schaduwen op de goede plaats vielen.
  Weer verviel hij in die merkwaardige bespiegelende stemming die hem zo vreemd was. Als gezichten anders waren al naar gelang ze van boven of van onderen werden beschenen—wat was dan een gezicht? Wat was alles eigenlijk?
  Ralph bewoog ongedurig. De moeilijkheid was, als je aanvoerder was moest je denken, moest je verstandig zijn. En dan kwam het goede moment langsdraaien zodat je de kans moest waarnemen om tot een besluit te komen. Dat stemde tot nadenken; want denken was iets waardevols, dat resultaten gaf.
  Alleen, stelde Ralph vast terwijl hij keek naar de aanvoerderszetel, ik kan niet denken. Niet zoals Biggie.
  Voor de tweede keer die avond moest Ralph zijn waardenstelsel herzien. Biggie kon denken. Die kon stap voor stap verdergaan binnen dat vette hoofd van hem, alleen Biggie was geen aanvoerder. Maar Biggie, al had hij een belachelijk lijf, had hersens. Ralph was nu een specialist op het gebied van denken, en was in staat om het bij anderen te onderkennen.
  De zon in zijn ogen herinnerde hem eraan hoe de tijd voorbijging, dus pakte hij de schelp van de boom, en onderzocht het oppervlak. Het geel en roze was bijna wit gebleekt en doorschijnend geworden van de blootstelling aan de lucht. Ralph ondervond een soort tedere eerbied voor de schelp, al had hij het ding zelf uit de lagune opgevist. Hij ging met zijn gezicht naar de vergaderplaats staan en zette de schelp aan zijn lippen.
  De anderen hadden hierop gewacht en kwamen onmiddellijk. Zij die zich ervan bewust waren dat een schip het eiland was gepasseerd terwijl het vuur uit was, waren bedrukt door de gedachte aan Ralph's toorn; terwijl degenen die dit niet beseften, de kleintjes inbegrepen, onder de indruk waren van de algemene sfeer van plechtigheid. De vergaderplaats stroomde snel vol; Jack, Simon, Maurice, het merendeel van de jagers aan Ralph's rechterkant; de rest aan zijn linker, onder de zon. Biggie kwam, maar bleef buiten de driehoek staan. Dit wees erop dat hij wenste te luisteren, maar niet wilde spreken; en Biggie bedoelde het als een gebaar van afkeuring.
  “Het gaat hierom: we hebben een vergadering nodig.”
  Niemand zei iets maar de gezichten die naar Ralph toegekeerd waren stonden gespannen. Hij zwaaide met de schelp. Hij had in de praktijk ervaren dat fundamentele verklaringen als deze op z'n minst twee keer gezegd moesten worden voordat iedereen het had begrepen. Je moest gaan zitten, alle ogen op de schelp laten vestigen, en woorden als zware stenen laten ploffen onder de kleine groepjes die hurkten of zaten. Hij zocht zijn geest af naar eenvoudige woorden zodat zelfs de kleintjes konden begrijpen waarover de vergadering ging. Later zouden misschien geschoolde sprekers–Jack, Maurice, Biggie–al hun kunst aanwenden om de vergadering een andere draai te geven: maar nu aan het begin moest het onderwerp van het gesprek duidelijk vastgelegd worden.
  “We hebben een vergadering nodig. Niet voor de lol. Niet om te lachen en om van de stam te vallen”–de groep kleintjes op de kantelaar giechelde en keek elkaar aan –“niet om grapjes te maken, of om” – hij stak de schelp omhoog in een poging om het overtuigende woord te vinden – “om slimmigheid. Niet voor die dingen. Maar om orde op zaken te stellen.”
  Hij zweeg een ogenblik.
  “Ik heb es rondgelopen. Op m'n eentje ben ik gaan denken over hoe de zaken liggen. Ik weet wat we nodig hebben. Een vergadering om orde op zaken te stellen. En in de eerste plaats heb ik het woord.”
  Hij zweeg een ogenblik en duwde werktuiglijk zijn haar terug. Biggie liep op z'n tenen naar de driehoek, na zijn vruchteloze protest, en voegde zich bij de anderen.
  Ralph ging verder.
  “We hebben massa's vergaderingen. Iedereen vindt het leuk om te spreken en samen te zijn. We nemen beslissingen. Maar ze worden niet uitgevoerd. We zouden water uit de rivier krijgen dat in die kokosnotedoppen onder verse bladeren bewaard zou worden. Dat is een paar dagen gegaan. Nu is er geen water. De doppen staan droog. De mensen drinken uit de rivier.”
  Er was een instemmend gemompel.
  “Niet dat het verkeerd is om uit de rivier te drinken. Ik bedoel, ik zou liever water van die plek hebben–jullie weten wel, de plas waar de waterval is–dan uit een oude kokosnotedop. Alleen, we zeiden dat we het water zouden halen. En nu niet. Er waren maar twee volle doppen vanmiddag.”
  Hij bevochtigde zijn lippen.
  “En dan zijn er de hutten. Het onderdak.”
  Het gemompel zwol aan en stierf weer weg.
  “Voor het merendeel slapen jullie in de hutten. Vannacht slapen jullie daar allemaal, behalve Samnerik die boven bij het vuur zijn. Wie heeft de hutten gebouwd?”
  Onmiddellijk was iedereen aan het roepen. Iedereen had de hutten gebouwd. Ralph moest weer met de schelp zwaaien.
  “Wacht es even! Ik bedoel, wie heeft ze alle drie gebouwd? We hebben met ons allen de eerste gebouwd, met z'n vieren de tweede, en ik en Simon hebben die laatste daar gebouwd. Daarom is die zo waggelig. Nee. Niet lachen. Die hut kan invallen als de regen terugkomt. Dan hebben we dat onderdak ook nodig.”
  Hij hield op en schraapte zijn keel.
  “Er is nog iets. We hebben die rotsen hier recht voor naast het zwembad uitgezocht als latrine. Dat was verstandig ook. De vloed wast de plek schoon. Jullie kleintjes weten daarvan.”
  Hier en daar werd er gegiecheld en wierp men een snelle blik op elkaar.
  “Maar nu schijnt men overal maar zijn behoefte te doen. Zelfs bij de hutten en het plateau. Jullie kleintjes, als jullie vruchten aan het halen zijn; als je dan nodig moet…”
  De vergadering brulde.
  “Ik zei als jullie dan nodig moet, blijf dan uit de buurt van de vruchten. Dat is vies.”
  Weer steeg gelach op.
  “Ik zei, dat is vies.”
  Hij plukte aan zijn stijve, grijze hemd.
  “Dat is echt vies. Als je nodig moet ga je recht over het strand naar de rotsen. Begrepen?”
  Biggie stak zijn handen uit naar de schelp maar Ralph schudde zijn hoofd. Deze toespraak was punt voor punt uitgestippeld.
  “We moeten allemaal weer op de rotsen onze behoefte doen. Het wordt hier anders smerig.” Hij zweeg. De vergadering, die een krisis voelde, kwam in gespannen afwachting. “En dan: wat het vuur betreft.”
  Ralph liet de adem die hij overhad met een klein zuchtje ontsnappen dat door zijn gehoor werd weerkaatst. Jack begon een stuk hout met zijn mes af te schilferen en fluisterde iets naar Robert, die wegkeek.
  “Het vuur is het belangrijkste ding op het eiland. Hoe kunnen we ooit gered worden, afgezien van een bof, als we geen vuur aanhouden? Is het aanhouden van een vuur ons te veel?”
  Hij stak een arm uit.
  “Bekijk ons es! Met z'n hoevelen zijn we? En toch kunnen we niet eens een vuur aanhouden om rook te krijgen. Begrijpen jullie niet? Begrijpen jullie niet dat we eerder—eerder dood moesten gaan dan het vuur uit te laten gaan?”
  Er was een gegiechel van onbehagen onder de jagers. Ralph wendde zich hartstochtelijk tot hen.
  “Jullie jagers! Julhe lachen maar! Maar ik zeg julhe dat het vuur belangrijker is dan het varken, hoe vaak jullie er ook een slachten. Hebbenjullie het allemaal door?” Hij spreidde zijn armen wijd uit en wendde zich tot de hele driehoek.
  “We moeten rook maken daarboven— of doodgaan.”
  Hij wachtte, tastend naar zijn volgende punt.
  “En dan nog een ding.”
  Iemand riep uitdagend.
  “Te veel dingen.”
  Er kwam een gemompel van instemming. Ralph overdonderde hen.
  “En nog een ding. Bijna hebben we het hele eiland in brand gestoken. En we verspillen tijd met het verrollen van rotsblokken en het maken van kleine kookvuurtjes. Nu zeg ik dit, en ik maak er een regel van omdat ik aanvoerder ben. We zullen nergens anders dan op de berg vuur hebben. Voor altijd.”
  Onmiddellijk was er herrie. Jongens stonden op en schreeuwden en Ralph schreeuwde terug.
  “Omdat je best de berg op kunt als je vuur wil hebben om vis of krab te koken. Zo hebben we zekerheid.”
  Handen strekten zich uit naar de schelp in het licht van de ondergaande zon. Hij bleef vasthouden en sprong op de boomstam.
  “Dit alles was ik van plan te zeggen. Nu heb ik het gezegd. Jullie hebben mij tot aanvoerder gekozen. Nu doen julhe wat ik zeg.”
  Ze kwamen tot rust, langzaam, en tenslotte zaten ze weer. Ralph sprong naar beneden en sprak met zijn gewone stem.
  “Dus denk eraan. De rotsen als latrine. Houd het vuur aan en de rook als signaal. Haal geen vuur van de berg. Neem je eten mee naar boven.”
  Jack stond op, hij zag er dreigend uit in de duisternis, en stak zijn handen uit.
  “Ik ben nog niet uitgesproken.”
  “Maar je bent maar aan het praten en praten!”
  “Ik heb de schelp.”
  Jack ging mopperend zitten.
  “Dan een laatste punt. Dit is iets waarover we kunnen praten.”
  Hij wachtte tot het plateau muisstil was.
  “De boel gaat achteruit. Ik begrijp niet waarom. We begonnen zo goed; we waren tevreden. En toen…”
  Hij bewoog de schelp zachtjes, over hen heen starend in het niets, en herinnerde zich het wilde beestje, de slang, het vuur, het gepraat over het bang zijn.
  “Toen werden de mensen plotseling bang.”
  Een gemurmel, bijna een kermen steeg op en zakte weer weg. Jack was opgehouden met afschilferen. Ralph ging door, bruusk.
  “Maar dat is kleintjespraat. We krijgen dat wel in orde. Dus het laatste deel, het stuk waarover we kunnen praten is te kijken wat die angst te betekenen heeft.”
  Het haar kroop hem weer over de ogen.
  “We moeten praten over die angst en vaststellen dat er niets is. Ik ben zelf ook wel eens bang; maar dat is flauwekul! Net als met de boeman. En dan, als we dat vastgesteld hebben, kunnen we overnieuw beginnen en oppassen met dingen als het vuur.” Een beeld van drie jongens die langs het schitterende strand liepen flitste door zijn hoofd. “En blij zijn.”
  Plechtig legde Ralph de schelp op de stam naast zich als een teken dat zijn rede afgelopen was. Het zonlicht dat hen nog bereikte was volkomen horizontaal.
  Jack stond op en nam de schelp.
  “Dus dit is een bijeenkomst om de zaken eens goed te stellen. Ik zal jullie vertellen hoe alles in elkaar zit. Jullie kleintjes hebben dat allemaal aangehaald, met dat praten over bang zijn. Wilde beesten! Waarvandaan? Natuurlijk zijn we soms bang, maar met bang zijn weten we nog wel weg. Alleen, Ralph zegt dat jullie 's nachts gillen. Dat zijn toch niets anders dan nachtmerries? In ieder geval, jullie jagen niet, bouwen of helpen niet—jullie zijn een troep jankbaby's en kakkebroeken. Zo zit dat. En wat die angst betreft—daar moet je maar aan wennen, zoals wij allemaal.”
  Ralph keek Jack met open mond aan, maar Jack lette er niet op.
  “De kwestie is — angst doet je netzomin iets als een droom. Er zijn helemaal geen wilde beesten om bang voor te zijn op dit eiland.” Hij keek de rij fluisterende kleintjes langs. “Net goed als iets jullie te pakken kreeg, jullie nutteloze zooi jankbaby's! Maar er is geen wild beest…”
  Ralph onderbrak hem geprikkeld.
  “Wat is dat allemaal? Wie zei er iets over een beest?”
  “Jij, laatst. Jij zei dat ze dromen en hardop schreeuwen. Nu praten ze — niet alleen de kleintjes, maar mijn jagers soms ook — over een ding, een donker ding, een wild beest, een soort dier. Ik heb het gehoord. Jij dacht van niet hè? Nou luister. Er zijn geen grote dieren op kleine eilanden. Alleen varkens. Je hebt leeuwen en tijgers alleen in grote landen als Afrika en India…”
  “En Artis…”
  “Ik heb de schelp. Ik heb het niet over de angst. Ik heb het over het wilde beest. Wees maar bang als je zin hebt. Maar wat het wilde beest betreft…”
  Jack dacht na, de schelp wiegend, en wendde zich tot zijn jagers met hun vuile zwarte petjes.
  “Ben ik een jager of niet?”
  Ze knikten, meer niet. Natuurlijk was hij een jager. Daaraan twijfelde toch niemand.
  “Nou dan—ik ben het hele eiland over geweest. Op m'n eentje. Als er een wild beest geweest was had ik het gezien. Wees maar bang als je dat leuk vindt — maar er is geen wild beest in het bos.”
  Jack legde de schelp terug en ging zitten. De hele vergadering klapte hem opgelucht toe. Toen stak Biggie zijn hand uit.
  “Ik ben het niet met alles eens wat Jack gezegd heeft, alleen met een gedeelte. Tuurlijk is er geen wild beest in het bos. Hoe zou het ook? Wat zou zo'n beest vreten?”
  “Biggetjes.”
  “Wij eten al biggetjes.”
  “Biggie!”
  “Ik heb de schelp!” zei Biggie verontwaardigd. “Ralph — ze moeten hun snuit houden, nietwaar? Hou je mond daar, kleintjes! Wat ik wil zeggen is dat ik het niet eens ben over die angst. Natuurlijk is er niks om bang voor te zijn in het bos. Het is zo — ik ben er zelf geweest! Straks praten jullie nog over spoken en zulke dingen. We weten precies wat er omgaat en als er iets mis is, dan is er iemand om het in orde te krijgen.”
  Hij nam zijn bril af en tuurde ernaar. De zon verdween alsof het knopje van het licht was omgedraaid.
  Hij ging verder met zijn uiteenzetting.
  “Als je pens soms pijn doet, of het nou een kleintje of een grote is…”
  “Jij hebt in ieder geval een grote.”
  “Als jullie klaar bent met lachen kunnen we misschien verder gaan met de vergadering. En als die kleintjes telkens terugklimmen op de kantelaar dan donderen ze d'r zo weer van af. Ze kunnen dus net zo goed meteen op de grond gaan zitten luisteren. Nee. Je hebt overal dokters voor, zelfs voor de binnenkant van je hersens. Jullie geloven toch niet dat we de hele tijd bang moeten zijn voor niks? Het leven,” zei Biggie, en trok het in zeer wijd verband, “is wetenschappelijk, en dat is het nou precies. Over een paar jaar als de oorlog voorbij is reizen ze naar Mars en terug. Ik weet dat er niks geen wild beest is—niet met klauwen en zo, bedoel ik—maar ik weet ook dat er niks geen angst is.”
  Biggie dacht na.
  “Behalve…”
  Ralph bewoog rusteloos.
  “Behalve wat?”
  “Behalve als we bang voor mensen zijn.”
  Een geluid, half lach en half hoonlach steeg op onder de zittende jongens. Biggie kromp in elkaar en ging haastig door.
  “Laten we dus dat kleintje eens horen dat praatte over een wild beest en misschien kunnen we hem laten zien wat hij voor een sufferd is.”
  De kleintjes begonnen onder elkaar te jammeren en toen kwam er een naar voren.
  “Hoe heet je?”
  “Phil.”
  Voor een kleintje was hij vol zelfvertrouwen zoals hij zijn handen uitstak, net als Ralph de schelp wiegde en rondkeek naar ze om hun aandacht te trekken voordat hij het woord nam.
  “Vannacht had ik een droom, een afgrijselijke droom, dat ik aan het vechten was met dingen. Ik was in m'n eentje buiten de hut aan het vechten niet dingen, die touwdingen in de bomen.”
  Hij hield op, en de andere kleintjes lachten van griezelend meeleven.
  “Tenslotte werd ik van angst wakker. En ik was buiten de hut in m'n eentje in het donker en de touwdingen waren weg.”
  De levendige griezeligheid hiervan, zo waarschijnlijk en zo schrikwekkend direkt sloeg hen allen met stomheid. De kinderstem piepte door van achter de witte schelp.
  “En ik werd bang en begon om Ralph te roepen en toen zag ik iets bewegen tussen de bomen, iets groots en gruwelijks.”
  Hij was even stil, half verschrikt door zijn herinnering maar toch ook trots op de opwinding die hij veroorzaakte.
  “Dat was een nachtmerrie,” zei Ralph. “Hij was aan het slaapwandelen.”
  De vergadering mompelde met onderworpen instemming.
  Het kleintje schudde koppig zijn hoofd.
  “Ik sliep toen de touwdingen aan het vechten waren en toen ze weggingen was ik wakker, en ik zag iets groots en gruwelijks in de bomen bewegen.”
  Ralph stak zijn hand naar de schelp uit en het kleintje ging zitten.
  “Je was in slaap. Er was daar niemand. Hoe kan er nu iemand 's nachts in het bos rondlopen? Heeft er iemand gelopen? Is er iemand uit geweest?”
  Er heerste een lange pauze terwijl de vergadering grinnikte bij de gedachte dat er iemand in het donker zou zijn uitgegaan. Toen stond Simon op en Ralph keek hem vol verbazing aan.
  “Jij! Wat moest jij nu weer in het donker gaan rondscharrelen?”
  Simon greep de schelp krampachtig vast.
  “Ik wou — naar een plek gaan — een plek die ik weet.”
  “Wat voor plek?”
  “Gewoon een plek die ik weet. Een plek in het oerwoud.” Hij aarzelde.
  Jack regelde de kwestie voor hen met die minachting in zijn stem, die zo grappig en zo afdoend klonk.
  “Hij moest zo nodig.”
  Met een gevoel van vernedering vanwege Simon pakte Ralph de schelp terug, Simon daarbij streng in het gezicht kijkend.
  “Nou, doe het niet nog eens. Begrepen? Niet 's nachts. Er wordt al genoeg gezeurd over wilde beesten zonder dat de kleintjes jou zien rondsluipen als een…”
  Het uitlachen dat volgde hield angst in, en afkeuring. Simon opende zijn mond om te spreken maar Ralph had de schelp, dus kneep hij uit naar zijn zitplaats.
  Toen de vergadering weer stil was wendde Ralph zich tot Biggie.
  “En, Biggie?”
  “D'r was er nog een. Die daar.”
  De kleintjes duwden Percival naar voren en lieten hem daarna in z'n eentje staan. Hij stond tot aan z'n knieën in het middengras te kijken naar zijn onzichtbare voeten, en probeerde net te doen of hij in een tent was. Ralph herinnerde zich een ander klein jongetje dat ook zo had gestaan en hij deinsde terug voor zijn geheugen. Hij had de gedachte daaraan onderdrukt en weggewerkt naar een plaats waar het alleen door een niet om de tuin te leiden geheugenstem weer naar de oppervlakte gehaald kon worden. Er waren geen nieuwe kleintjestellingen geweest, deels omdat er geen methode was om te waarborgen dat ze allemaal geteld waren, en deels omdat Ralph op tenminste één vraag die Biggie op de bergtop had gesteld het antwoord kende. Er waren genoeg kleine jongetjes, blond, bruin, met sproeten en allemaal vies, maar hun gezichten waren griezelig ontbloot van bijzondere kentekenen. Niemand had de moerbeikleurige moedervlek teruggezien. Maar bij die gelegenheid had Biggie gezogen en getreiterd. Stilzwijgend toegevend dat hij zich het onnoembare herinnerde, knikte Ralph Biggie toe.
  “Ga verder. Vraag hem.”
  Biggie knielde, met de schelp in zijn handen.
  “Vertel maar es. Hoe heet je?”
  De kleine jongen kronkelde zijn tent in. Biggie wendde zich hulpeloos tot Ralph, die snijdend sprak.
  “Hoe heet je?”
  Gekweld door de stilte en de weigering barstte de vergadering los in een bezweringszang.
  “Hoe heet je? Hoe heet je?”
  “Stilte!”
  Ralph keek aandachtig naar het kind in de schemering.
  “Vertel ons nu maar. Hoe heet je?”
  “Percival Wemys Madison, De Pastorie, Harcourt St. Anthony, Hants, telefoon, telefoon, tele…”
  Alsof deze gegevens heel diep in de oorsprongen van het verdriet geworteld waren, zette het kleintje het op een huilen. Hij vertrok zijn gezicht, de tranen sprongen hem in de ogen, zijn mond ging zo wijd open dat ze een vierkant zwart gat konden zien. Aanvankelijk was hij een geluidloos standbeeld van verdriet; maar toen ontsnapte hem de jammerklacht, luid en aanhoudend als de schelp.
  “Hou je mond jij! Hou je mond!”
  Percival Wemys Madison wilde zijn mond niet houden. Er was een bron aangeboord ver buiten het bereik van gezag of zelfs lijfelijke intimidatie. Het huilen bleef doorgaan, ademtocht na ademtocht, en scheen hem rechtop te houden alsof hij eraan vastgespijkerd was.
  “Hou op! Hou op!”
  Want nu waren de kleintjes niet meer stil. Ze werden herinnerd aan hun persoonlijk leed; en hadden misschien het gevoel te delen in een verdriet dat algemeen was. Ze barstten in deelnemend huilen uit, twee onder hen bijna zo hard als Percival.
  Maurice redde hen. Hij schreeuwde.
  “Kijk es naar mij!”
  Hij deed net of hij omviel. Hij wreef zijn achterwerk en ging op de kantelaar zitten zodat hij in het gras viel. Het hansworst spelen ging hem slecht af; maar Percival en de anderen merkten hem op en snoven en lachten. Tenslotte waren ze allemaal zo dwaas aan het lachen dat de groten meededen.
  Jack was de eerste die zich verstaanbaar maakte. Hij had niet de schelp gepakt en sprak dus tegen de regels in; maar niemand maakte er een aanmerking op.
  “En hoe zit het nu met het wilde beest?”
  Er overkwam Percival iets vreemds. Hij gaapte en wankelde, zodat Jack hem moest beetpakken en heen en weer schudden.
  “Waar leeft het wilde beest?”
  Percival hing als een zoutzak in Jack's greep.
  “Da's een knap wild beest,” zei Biggie spottend, “als het zich op dit eiland verbergen kan.”
  “Jack is overal geweest…”
  “Waar kan hier een wild beest leven?”
  “Ach wat, wild beest!”
  Percival mompelde iets en de vergadering barstte weer in lachen uit. Ralph boog zich voorover.
  “Wat zegt hij?”
  Jack luisterde naar Percivals antwoord en liet hem toen los. Percival, bevrijd, omgeven door de geruststellende aanwezigheid van menselijke wezens, zakte in het lange gras en viel in slaap.
  Jack schraapte zijn keel, en bracht toen achteloos over.
  “Hij zegt dat het beest uit zee komt.”
  De laatste lach stierf weg. Ralph draaide zich onwillekeurig om, een zwarte ineengedoken figuur tegen de lagune. De vergadering keek met hem mee; beschouwde de eindeloze watervlakte, de hoge zee daarvoorbij, onbekend blauw van oneindige mogelijkheden; luisterde stil naar het zuchten en fluisteren dat van het rif kwam.
  Maurice sprak — zo hard dat iedereen opschrok.
  “Pappie zegt dat ze nog niet alle wilde beesten uit de zee gevonden hebben.”
  Het geredetwist begon opnieuw. Ralph reikte de glimmende schelp over en Maurice pakte hem gehoorzaam aan. De vergadering kwam tot bedaren.
  “Ik bedoel als Jack zegt dat je bang kunt zijn omdat de mensen nu eenmaal altijd bang zijn, dan is dat akkoord. Maar als hij zegt dat er alleen varkens op dit eiland zijn, dan denk ik dat hij gelijk heeft maar hij weet het niet, niet echt, niet zeker, ik bedoel…” Maurice schepte adem. “Mijn pappie zegt dat er dingen zijn, hoe heten ze nou die inkt maken — inktvissen — die honderden meters lang zijn en hele walvissen opeten.” Hij stopte weer en lachte vrolijk. “Ik geloof natuurlijk niet aan het wilde beest. Zoals Biggie zegt, het leven is wetenschappelijk, maar we weten het immers niet? Niet zeker, bedoel ik…”
  Er riep iemand.
  “Een inktvis kan toch niet uit het water komen!”
  “Welles!”
  “Nietes!”
  In een mum stond het plateau vol met ruziemakende gebarende schimmen. Dit scheen Ralph die was blijven zitten het afknappen van het gezond verstand te zijn. Angst, wilde beesten, geen algemene overeenstemming dat het vuur het allerbelangrijkste was: en als je probeerde dat eens en voor al duidelijk te maken dreef de diskussie af en bracht nieuwe onaangename kwesties op het tapijt.
  Hij kon iets wits zien in de duisternis naast zich, dus hij pakte het van Maurice af en blies erop zo hard als hij kon. De vergadering schrok zich stil. Simon stond dicht bij hem, en legde de handen op de schelp. Simon ondervond een gevaarlijke behoefte om te spreken; maar in een vergadering te spreken was iets verschrikkelijks voor hem.
  “Misschien,” zei hij aarzelend, “misschien is er wel een beest.”
  De vergadering schreeuwde het uit, uitzinnig, en Ralph ging van verbazing overeind staan.
  “Jij, Simon? Jij gelooft daarin?”
  “Ik weet niet,” zei Simon. Zijn hartkloppingen deden hem haast stikken. “Maar…”
  De storm brak los.
  “Zitten!”
  “Bek houden!”
  “Pak de schelp!”
  “Val dood!”
  “Hou je bek!”
  Ralph schreeuwde.
  “Luister naar hem! Hij heeft de schelp!”
  “Wat ik wou zeggen misschien zijn wij het alleen maar.”
  “Impelstimpel!”
  Dat kwam van Biggie, die zich zo ergerde dat hij zijn manieren terzijde schoof. Simon ging verder.
  “We kunnen best een soort…”
  Simon kwam niet meer uit zijn woorden in zijn poging om de wezenlijke ziekte van de mensheid uit te drukken. Hij kreeg een ingeving.
  “Wat is het smerigste dat er bestaat?”
  Als antwoord liet Jack in de onbegrijpende stilte die daarop volgde de ene grove veelzeggende lettergreep vallen. De ontlading kwam als een orgasme. De kleintjes die weer op de kantelaar geklauterd waren vielen er prompt van af ook en het kon ze niets schelen. De jagers gilden van verrukking.
  Simons poging viel in duigen; het gelach was een wrede afstraffing en hij week stilletjes en weerloos naar zijn zitplaats terug.
  Tenslotte was de vergadering weer rustig. Iemand sprak voor zijn beurt.
  “Misschien bedoelt ie dat het een soort spook is.”
  Ralph tilde de schelp op en tuurde de schemering in. Het hchtste ding was het vale strand. De kleintjes waren toch dichterbij? Ja — er kon geen twijfel over bestaan, ze waren in een dichte kluwen van lichamen bij elkaar gekropen op het middengras. Een vlaag wind bracht de palmen aan het praten en het geruis kwam erg luid door, nu de duisternis en de stilte er zo de aandacht op vestigden. Twee grijze stammen wreven tegen elkaar met een onheilspellend snerpen dat overdag door niemand was opgemerkt.
  Biggie nam de schelp uit zijn handen. Zijn stem klonk verontwaardigd.
  “Ik geloof niet in spoken — nooit niet!”
  Ook Jack stond overeind, onverklaarbaar nijdig.
  “Wie kan het wat schelen wat jij gelooft— Dikzak!”
  “Ik heb de schelp!”
  Het geluid van een korte worsteling was te horen en de schelp bewoog heen en weer.
  “Geef me de schelp terug!”
  Ralph drong zich tussen hen en ontving een stomp tegen zijn borst. Hij ontwrong iemand de schelp en zeeg buiten adem neer.
  “Er wordt veel te veel over spoken gepraat. Dat hadden we allemaal bij daglicht moeten afhandelen.”
  Een verstikte en anonieme stem viel in.
  “Misschien is het beest dat wel — een spook.”
  De vergadering schudde als van een windvlaag.
  “Er wordt veel te veel voor de beurt gesproken,” zei Ralph, “want we kunnen geen behoorlijke vergaderingen houden als jullie je niet aan de reglementen houden.”
  Hij zweeg weer. Het zorgvuldige plan voor deze bijeenkomst lag in duigen.
  “Wat moet ik anders zeggen tegen jullie? Het was verkeerd van me om deze vergadering zo laat te beleggen. We zullen over ze stemmen; over de spoken bedoel ik; en dan naar de hutten gaan want we zijn allemaal moe. Nee — is dat Jack? — wacht even. Ik zal hier en nu zeggen dat ik niet in spoken geloof. Of ik denk in ieder geval van niet. Maar ik vind het geen prettig idee. Tenminste nu niet, in het donker. Maar we zouden orde op zaken stellen.”
  Hij tilde de schelp een ogenblik op.
  “Goed dan. Ik geloof dat we moeten uitzoeken of er spoken zijn of niet…”
  Hij dacht een ogenblik na om de vraag te formuleren.
  “Wie denkt dat er misschien spoken bestaan?”
  Het was lange tijd stil en er was geen spoor van beweging. Toen tuurde Ralph in de duisternis en telde de handen. Hij sprak toonloos.
  “Zo.”
  De wereld, die begrijpelijke en aan wetten onderworpen wereld, glipte weg. Vroeger had je dit en je had dat; en nu — en het schip was weg.
  De schelp werd uit zijn handen gegrist en Biggie's stem klonk schril.
  “Ik heb niet gestemd voor geen spook!”
  Hij draaide zich snel om naar de vergadering. “Als jullie dat allemaal maar goed onthoudt!”
  Ze hoorden hem op de grond stampen.
  “Wat zijn we eigenlijk? Menselijke wezens? Of dieren? Of wilden? Wat moeten de grote mensen van ons denken? Weglopen — op varkensjacht gaan — vuur uit laten gaan — en nou!”
  Een schaduw kwam onstuimig tegenover hem staan.
  “Hou je smoel jij, vadsige niksnut dat je bent!”
  Er werd een ogenblik geworsteld en de glimmende schelp danste op en neer. Ralph sprong overeind.
  “Jack! Jack! Jij hebt de schelp niet. Laat hem spreken.”
  Jack's gezicht kwam naar hem toegezwommen. “En hou jij je smoel ook. Wat ben jij eigenlijk helemaal? Dat zit daar maar—iedereen te vertellen wat ie moet doen. Je kan niet jagen, je kan niet zingen…”
  “Ik ben aanvoerder. Ik ben gekozen.”
  “Wat maakt een stemming voor verschil? Dat geeft maar bevelen zonder kop of staart…”
  “Biggie heeft de schelp.”
  “Welja, geef Biggie maar weer gelijk zoals altijd…”
  “Jack.”
  Jack's stem klonk in een bitter na-apen.
  “Jack! Jack!”
  “De reglementen,” schreeuwde Ralph. “Je overtreedt de reglementen!” “Wat doet dat er toe?”
  Ralph raapte zijn verstand bij elkaar.
  “Omdat de reglementen het enige is wat we hebben!”
  Maar Jack schreeuwde al tegen hem in.
  “Reglementen m'n neus uit! We zijn sterk — we kunnen jagen! Als er een wild beest is, dan jagen we het op. We omsingelen hem en rammen en rammen en rammen…!”
  Hij barstte uit in een joelkreet en sprong omlaag op het schemerige zand. Meteen was het plateau vol lawaai en opwinding, gedrang, geschreeuw en gelach. De vergadering versnipperde en verspreidde zich in een doelloos heen en weer draven van de palmen naar het water en verder langs het strand, tot uit het nachtelijk zicht. Ralph merkte dat zijn wang de schelp raakte en nam hem over van Biggie.
  “Wat zullen de grote mensen wel zeggen?” riep Biggie weer. “Kijk ze es!”
  Het geluid van een schijnjacht, hysterisch gelach en wezenlijke angst kwam van het strand.
  “Blaas op de schelp, Ralph.”
  Biggie stond zo dichtbij dat Ralph het geblikker in zijn ene brilleglas kon zien.
  “Daar is het vuur. Begrijpen ze het dan niet?”
  “Je moet nu doorzetten. Laat ze doen wat jij wilt.”
  Ralph antwoordde met de voorzichtige stem van iemand die een stelling repeteert.
  “Als ik nu op de schelp blaas en ze komen niet terug, dan kunnen we wel inpakken. Dan houden we het vuur niet aan. Dan zijn we net dieren. We zullen nooit gered worden.”
  “Als je niet blaast, zullen we in ieder geval gauw dieren zijn. Ik zie wel niet wat ze uitspoken maar horen doe ik het wel.”
  De verspreide figuren waren op het zand te hoop gelopen en vormden een dichte zwarte rondtollende massa. Ze waren iets aan het zingen en de kleintjes die hun bekomst hadden strompelden brullend weg. Ralph bracht de schelp aan zijn lippen en liet hem toen weer zakken.
  “De moeilijkheid is: Zijn er spoken, Biggie! Of wilde beesten?”
  “Tuurlijk niet.”
  “Waarom niet?”
  “Omdat het niet zou kloppen. Huizen en straten, en — tvdat zou niet werken.”
  De dansende, galmende jongens hadden zichzelf zover weggedanst dat hun geluid niets meer was dan een woordeloos ritme.
  “Maar stel dat het allemaal niet klopt? Niet hier, op dit eiland? Stel dat ze ons zitten te bespieden en ons opwachten?”
  Ralph huiverde heftig en kroop dichter bij Biggie, zodat ze met een schrik op elkaar botsten.
  “Hou op met zulke praatjes! We hebben al genoeg trammelant, Ralph, en ik heb al meer gehad dan ik verdragen kan. As er spoken bestaan…”
  “Ik zou eigenlijk moeten aftreden als aanvoerder. Hoor ze es.”
  “Herejee! O nee!”
  Biggie greep Ralph's arm.
  “Als Jack aanvoerder was, dan was het jagen geblazen en niks geen vuur. Dan zouden we hier tot onze dood zitten.”
  Zijn stem liep omhoog tot een gepiep.
  “Wie zit daar?”
  “Ik. Simon.”
  “Mooi zootje zijn wij,” zei Ralph. “Drie blinde muizen. Ik geef het op.”
  “Als jij het opgeeft,” zei Biggie met een ontsteld gefluister, “wat zou er dan met mij gebeuren?”
  “Niets.”
  “Hij haat me. Kweenie waarom. Als hij zijn gang kon gaan — met jou is het in orde, hij heeft respekt voor je. Overigens — jij zou hem raken.”
  “Jij hebt anders ook aardig met hem gevochten daarnet.”
  “Ik had de schelp,” zei Biggie eenvoudig. “Ik had nu recht op het woord.”
  Simon bewoog in het duister.
  “Blijf jij aanvoerder.”
  “Hou jij je mond maar, Simonnetje! Waarom kon je niet zeggen dat er geen wild beest was?”
  “Ik knijp 'em voor 'em,” zei Biggie, “en daar ken ik hem aan. Als je 'em knijpt voor iemand dan heb je de pest aan hem maar je moet toch over hem denken. Je verlinkt jezelf dat ie eigenlijk een beste kerel is, en als je hem dan weer ontmoet, dan is het als een astma-aanval en kan je niet ademhalen. Ik zal je wat vertellen. Hij heeft ook de pest aan jou, Ralph…”
  “Aan mij? Waarom aan mij?”
  “Kweenie. Je hebt hem aan zijn staart met dat vuur; en jij bent aanvoerder en hij niet.”
  “Maar hij is, hij is toch, Jack Merridew!”
  “Ik heb zoveel op bed gelegen dat ik wat heb nagedacht. Ik weet wel iets van mensen. Ik weet iets over mezelf. En hem. Hij kan jou geen kwaad doen: maar als jij buiten schot bent dan doet hij de volgende kwaad. En dat ben ik.”
  “Biggie heeft gelijk, Ralph. Het gaat om jou en Jack. Blijf jij aanvoerder.”
  “We slaan allemaal op hol en de zaak gaat beroerd. Thuis was er altijd een groot mens. Alstublieft meneer; alstublieft juffrouw; en dan kreeg je antwoord. Ik wou maar!”
  “Ik wou maar dat me tante hier was.”
  “Ik wou dat mijn vader…Ach, wat geeft het allemaal?”
  “Hou het vuur aan.”
  De dans was voorbij en de jagers keerden naar de hutten.
  “Grote mensen weten hoe het zit,” zei Biggie. “Die zijn niet bang in donker. Die zouden bij elkaar komen en thee drinken en met elkaar praten. Dan zou de zaak in orde komen…”
  “Die zouden 't eiland niet in brand steken. Of hun verstand…”
  “Die zouden een schip bouwen…”
  De drie jongens stonden in het donker, en deden vergeefse moeite om de vorstelijkheid van het leven der volwassenen onder woorden te brengen.
  “Die zouden niet ruziën…”
  “Of me fok breken…”
  “Of praten over een wild beest…”
  “Als ze maar een bericht naar ons toe konden krijgen,” riep Ralph wanhopig uit. “Als ze ons maar iets grote menserigs konden sturen… een teken of weet ik wat.”
  Een zwak geweeklaag vanuit het donker ging hun tot op het bot en deed ze elkaar vastgrijpen. Toen zwol het geweeklaag aan, van uit de verte en onaards, en veranderde in een onverstaanbaar gejammer. Percival Wemys Madison, van de Pastorie, Harcourt St. Anthony, lag in het hoge gras en beleefde toestanden waarbij de toverformule van zijn adres hem onmogelijk tot steun kon zijn.

6 Beest uit hemel

Alleen het licht van de sterren was nog over. Toen ze hadden begrepen waardoor dat spookachtige geluid werd voortgebracht, en Percival weer stil was, raapten Simon en Ralph hem onhandig op en droegen hem naar een hut. Zijn koene taal ten spijt bleef Biggie angstvallig in hun kielzog, en de drie grotere jongens liepen gezamenlijk naar de volgende hut. Ze lagen rusteloos en rumoerig tussen de droge bladeren en keken naar het lapje sterren dat de opening naar de lagune vormde. Soms schreeuwde een kleintje het uit in een van de andere hutten en één keer praatte een grote in het donker. Toen vielen ook zij in slaap.
  Een maanschijf rees boven de horizon, nauwelijks groot genoeg om een lichtbaan over het water te werpen ook al zat hij er vlak boven; maar er waren andere lichten in de hemel, die snel bewogen, flikkerden, of uitgingen, hoewel zelfs geen flauw geknal beneden meer te horen was van de slag die op tien mijl hoogte uitgevochten werd. Maar er kwam een teken neergedaald uit de wereld van de grote mensen, hoewel op dat ogenblik geen kind wakker was om het te lezen. Plotseling flitste er een heldere explosie en een kurketrekkend spoor liep dwars door de lucht; dan weer duisternis en sterren. Er zweefde een stip boven het eiland, een gestalte die snel daalde onder een parachute, een gestalte die daar hing met bungelende ledematen. De veranderlijke winden op verschillende hoogten namen de gestalte mee waarheen zij wilden. Toen, drie mijl hoog, werd de wind standvastiger en droeg hem in een dalende spiraal langs de hemel en liet hem met een grote zwaai schuin wegzakken over het rif en de lagune naar de berg toe. De gestalte zakte bij zijn val in elkaar tussen de blauwe bloemen op de flank van de berg, maar nu was er ook op deze hoogte een zacht briesje dat de parachute deed flapperen, knallen en rukken. Zo gleed de gestalte de berg op met zijn voeten achter hem aan bungelend. Meter na meter, met blaas na blaas trok de bries de gestalte door de blauwe bloemen, over de keien en rode stenen tot hij als een zoutzak tussen de verspreide rotsen van de bergtop lag. Hier kwam de bries met vlagen, zodat de koorden van de parachute in de war konden raken en slingers vormen, en de gestalte zat op, met zijn gehelmde hoofd tussen de knieën, overeind gehouden door een ingewikkeld samenstel van draden. Als de bries waaide kwamen de koorden strak te staan en een toevallig uitgeoefende kracht hief hoofd en borst omhoog, zodat de gestalte over de kruin van de berg leek te turen. En elke keer als de wind viel, verslapten de draden weer, en de gestalte boog voorover waarbij zijn hoofd tussen de knieën zakte. Zo zat de gestalte daar boven op de bergtop, neigend en buigend en weer neigend, terwijl de sterren langs de hemel schoven.
  In de vaalheid van de vroege ochtend waren geluiden te horen in de buurt van een rots een klein stukje lager op de flank van de berg. Twee jongens rolden uit een hoop rijshout en dode bladeren, twee onduidelijke schaduwen die slaperig het woord tot elkander richtten. Het was de tweeling, op wacht bij het vuur. Theoretisch had er één moeten slapen en één waken. Maar het lukte hun maar niet om de dingen handig op te knappen als dat onafhankelijk handelen met zich bracht, en aangezien ze niet de hele nacht wakker konden blijven, waren ze maar allebei gaan slapen. Nu naderden zij gapend en zich de ogen uitwrijvend de donkerder vlek die het waarschuwingsvuur geweest was, en bewogen zich voort met geoefende, vaste tred. Toen zij daar aankwamen bleven ze geeuwend staan, en de ene rende vlug terug omrijshout en bladeren.
  De andere knielde neer.
  “Ik geloof dat het uit is.”
  Hij beuzelde wat met de houtjes die in zijn handen geduwd werden.
  “Nee.”
  Hij ging liggen en bracht zijn lippen dicht bij de donkere vlek en blies zachtjes. Zijn gezicht werd zichtbaar, rood belicht. Hij hield even op met blazen.
  “Sam — geef ons —”
  “—spaanders.”
  Erik knielde neer en blies weer zoetjes tot het plekje dicht was. Sam stak het stukje spaanderhout in de hete plek, en daarna een tak. De gloed nam toe en de tak vatte vlam. Sam stapelde nog meer takken op.
  “Verbrand nu niet alles tegelijk,” zei Erik, “je gooit er te veel op.”
  “Laten we ons warmen.”
  “Dan moeten we alleen maar nieuw hout halen.”
  “Ik heb het koud.”
  “Ik ook.”
  “Bovendien, het is…”
  “…donker. Nou goed dan.”
  Erik hurkte weer en keek toe hoe Sam het vuur aanwakkerde. Hij bouwde een kleine tent van dood hout en het vuur vlamde veilig op.
  “Dat scheelde een haar.”
  “Hij zou anders…”
  “Gedonderd hebben.”
  “Huhum.”
  Gedurende korte tijd sloeg de tweeling het vuur in stilte gade. Toen giechelde Erik.
  “Wat heeft hij gedonderd hè?”
  “Over het…”
  “Vuur en het varken.”
  “Een geluk dat hij Jack te grazen nam, in plaats van ons.”
  “Nou. Weet je nog wel van die ouwe Donderwolk op school?”
  “Knaap — jij-maakt-me-langzaam-rijp-voor-het-gekkenhuis!”
  De tweeling lachte gezamenlijk hun identieke lach, herinnerde zich toen de duisternis en andere dingen en keek ongerust om zich heen. De vlammen die bedrijvig om de tent speelden trokken hun ogen weer terug. Erik keek naar de rondrennende houtluizen die in hun dolzinnigheid onbekwaam waren om de vlammen te ontlopen, en dacht aan het eerste vuur — precies daar beneden, aan de steilste kant van de berg, waar nu volkomen duisternis heerste. Hij vond het niet prettig eraan te denken, en keek een andere kant uit, naar de bergtop.
  Er straalde nu warmte, die prettig op hen neersloeg. Sam kortte de tijd met takjes zo dicht mogelijk in het vuur te steken. Erik spreidde zijn handen en mat de afstand waarop de hitte nog juist te verdragen was. Doelloos langs het vuur in de verte kijkend oriënteerde hij zich op de verspreid liggende rotsen waarvan de vlakke schaduwen langzaam overgingen in de omtrekken die het daglicht aanbracht. Daar was de grote rots, en de drie stenen daar, die gespleten rots, en daar voorbij, was een gat, ja daar…
  “Sam.”
  “Huh?”
  “Niks.”
  De vlammen overmeesterden de takken, de schors kromde op en viel af, het hout ontplofte. De tent viel in elkaar en wierp een wijde kring van licht over de bergtop.
  “Sam…”
  “Huh?”
  “Sam! Sam!”
  Korzelig keek Sam Erik aan. De doordringendheid van Eriks staren maakte de richting waarin hij keek angstaanjagend, want Sam zat er met zijn rug naar toe. Hij kroop om het vuur heen, hurkte naast Erik, en keek wat er was. Zij bevroren, vastgenageld in elkanders armen, vier ogen die niet knipperden gericht en twee monden open.
  De bomen van het bos ver beneden hen zuchtten, en loeiden daarna. Het haar op hun voorhoofden fladderde en vlammen waaiden zijdelings uit het vuur. Vijftien meter van hen vandaan kwam het klappende geluid van openwapperend weefsel.
  Geen van beide jongens schreeuwde maar de greep van hun armen verstevigde en hun monden vernauwden zich in angst. Gedurende misschien tien sekonden bleven ze zo gehurkt terwijl het dorsende vuur rook en vonken en golven onvast licht over de top van de berg uitzond.
  Toen, alsof ze samen maar één doodsbenauwde ziel hadden, klauterden ze weg over de rotsen en vluchtten.
  Ralph droomde. Hij was in slaap gevallen na wat hem uren van rumoerig woelen en draaien tussen de droge bladeren had geleken. Zelfs de nachtmerriegeluiden uit de andere hutten bereikten hem niet meer, want hij was terug waar hij vandaan kwam, bezig suiker te voeren aan pony's over de tuinmuur heen. Toen stond er iemand aan zijn arm te schudden, die hem vertelde dat het tijd voor de thee was.
  “Ralph! Word wakker!”
  De bladeren ruisten als de zee.
  “Ralph, word wakker!”
  “Wat is er?”
  “We zagen —”
  “— het wilde beest —”
  “— zo duidelijk als wat!”
  “Wie zijn jullie? De tweeling?”
  “We zagen het wilde beest…”
  “Stil. Biggie!”
  De bladeren ruisten nog steeds stormachtig. Biggie botste tegen hem op en een van de tweelingen greep hem vast toen hij op weg ging naar de rechthoek van verblekende sterren.
  “Je mag niet naar buiten — het is afschuwelijk!”
  “Biggie — waar zijn de speren?”
  “Ik kan horen hoe het…”
  “Stil dan. Lig stil.”
  Daar lagen ze te luisteren, eerst nog twijfelend maar dan vol afgrijzen over de beschrijving die de tweeling hun toefluisterde tussen vlagen van uiterste stilte. Al gauw zat de duisternis vol klauwen, vol van het afschuwelijke onbekende en van dreiging. Een eindeloze ochtendschemering doofde de sterren uit en tenslotte lekte er wat licht, droevig en grauw, de hut in. Ze begonnen zich te roeren hoewel de wereld buiten het onderdak nog onmogelijk gevaarlijk was. De doolhof van het duister schiftte zich in dichtbij en veraf en in het zenit werden er al wolkjes warm van kleur. Een eenzame zeevogel klapwiekte omhoog met een schor gekrijs dat meteen als echo terugkwam, en in het bos jankte iets. Nu werden er vegen wolk bij de horizon roze aangezet, en de geveerde palmtoppen waren groen.
  Ralph knielde in de hutopening en keek omzichtig rond.
  “Samnerik. Roep ze naar een vergadering. Stilletjes. Vooruit nu.”
  De tweeling hield elkaar trillend vast en waagde de paar meter naar de volgende hut om het vreselijke nieuws te verspreiden. Ralph stond op en liep om der wille van zijn waardigheid, zij het met prikken in zijn rug, naar het plateau. Biggie en Simon volgden hem en de andere jongens kwamen achter hen aangeslopen.
  Ralph nam de schelp van de plek waar hij lag op de glanzende zetel en bracht hem aan zijn lippen; maar toen aarzelde hij en blies niet. In plaats daarvan stak hij de schelp omhoog om hem te laten zien en zij begrepen het.
  De stralen van de zon die van onder de horizon omhoog uitstonden als een waaier, zwaaiden naar beneden tot op ooghoogte. Ralph keek een ogenblik naar het groeien van de gouden schijf die hen van rechts bescheen en die spreken mogelijk scheen te maken. De kring van jongens voor hem was borstelig van de jachtsperen.
  Hij overhandigde de schelp aan Erik, de dichtstbijzijnde van de tweelingen.
  “We hebben het wilde beest met onze eigen ogen gezien. Nee — we sliepen niet —”
  Sam nam het verhaal over. Van lieverlee dekte één schelp het spreekrecht van beide tweelingen, want hun wezenlijke eenheid was erkend.
  “Het had een dikke vacht. Er bewoog iets achter zijn hoofd — vleugels. Het wilde beest bewoog zelf ook…”
  “Dat was afschuwelijk. Het kwam zo'n beetje overeind zitten…”
  “Het vuur scheen helder…”
  “We hadden het juist aangewakkerd…”
  “…meer stokken erop…”
  “Er waren ogen…”
  “Tanden…”
  “Klauwen…”
  “We renden zo hard we konden…”
  “Dreunden tegen dingen op…”
  “Het wilde beest kwam ons achterna…”
  “Ik zag het sluipen achter de bomen…”
  “Raakte me bijna…”
  Ralph wees bevreesd naar Erik's gezicht, dat onder de streperige schrammen zat waar de bosjes het hadden opengehaald.
  “Hoe kom je daaraan?”
  Erik voelde aan zijn gezicht.
  “Ik ben helemaal ruw. Bloed ik?”
  De kring van jongens deinsde huiverend achteruit. Johnny, die nog geeuwde, barstte in luidruchtig huilen uit en werd door Bill geslagen tot hij bijna stikte in zijn tranen. De heldere ochtend was vol van dreigingen en de kring begon van struktuur te veranderen. De gezichten waren eerder naar buiten dan naar binnen gericht, en de speren van gepunt hout leken wel een omheining. Jack riep hen terug naar het middelpunt.
  “Dit zal een echte jacht worden! Wie gaat er mee?”
  Ralph bewoog ongeduldig.
  “Deze speren zijn van hout. Doe niet zo dwaas.”
  Jack hoonde hem.
  “Bang?”
  “Tuurlijk ben ik bang. Wie niet?”
  Hij wendde zich tot de tweeling, met een diep maar hopeloos verlangen.
  “Jullie houden ons toch niet voor de gek hè?”
  Het antwoord was te nadrukkelijk om nog bij iemand twijfel te laten.
  Biggie nam de schelp.
  “Zullen we maar — zogezegd — in deze buurt blijven? Misschien komt het wilde beest hier niet bij ons.”
  Als Ralph niet het idee had gehad dat iets hen gadesloeg had hij hem toegeschreeuwd.
  “Hier blijven? En dan op dit stukje eiland opgepropt zitten, altijd op de uitkijk? Hoe zouden we aan voedsel komen? En het vuur dan?”
  “Laten we aan de gang gaan,” zei Jack ongeduldig, “we verspillen onze tijd.”
  “Niet waar. En de kleintjes dan?”
  “Laat de kleintjes barsten!”
  “Er moet toch iemand op ze passen.”
  “Tot nu toe ging het ook zonder.”
  “Het was ook niet nodig! Maar nu wel. Laat Biggie op ze letten.”
  “Welja. Houd Biggie maar weer buiten gevaar.”
  “Denk eens even na. Wat kan Biggie beginnen met maar een oog?”
  De overige jongens keken van Jack naar Ralph, nieuwsgierig.
  “En nog iets. Het kan geen gewone jacht worden omdat het beest geen sporen achterlaat. Anders had je ze wel gezien. Voorzover we weten kan het beest best door de bomen slingeren zoals hoe heet ie ook weer.”
  Ze knikten.
  “We moeten dus nadenken.”
  Biggie nam zijn beschadigde bril af en maakte het overgebleven glas schoon.
  “En wij, Ralph?”
  “Jij hebt de schelp niet. Hier.”
  “Ik bedoel — wat gaat er met ons gebeuren? Stel je voor dat het wilde beest komt als jullie allemaal weg zijn. Ik kan niet goed zien, en als ik de beverd krijg…”
  Jack onderbrak hem met minachting.
  “Jij bent altijd bang.”
  “Ik heb de schelp…”
  “Schelp! Schelp!” riep Jack. “We hebben de schelp niet meer nodig. We weten nu wie het voor het zeggen hebben. Wat hebben we eraan gehad dat Simon wat zei of Bill, of Walter? Het wordt tijd dat een paar mensen doorkrijgen dat ze hun mond moeten houden en de beslissingen aan ons overlaten…”
  Hier kon Ralph niet langer omheen. Het bloed steeg hem heet in het gezicht.
  “Jij hebt de schelp niet,” zei hij. “Ga zitten.”
  Het gezicht van Jack werd zo wit dat zijn sproeten zichtbaar waren als duidelijke, bruine vlekken. Hij likte zijn lippen en bleef staan.
  “Dit is een jagerskarwei.”
  De overige jongens keken gespannen toe. Biggie, die bevond dat hij op een onaangename manier betrokken raakte, Het de schelp op Ralph's knieën glijden en ging zitten. De stilte werd benauwend en Biggie hield zijn adem in.
  “Dit is meer dan een jagerskarwei,” zei Ralph tenslotte, “omdat je het beest niet kunt opsporen. En wil je dan niet gered worden?”
  Hij wendde zich tot de vergadering.
  “Willen jullie niet allemaal gered worden?”
  Hij keek weer naar Jack.
  “Ik heb al een keer gezegd, het vuur is de hoofdzaak. Nu zal het vuur wel uit zijn…”
  De oude ergernis redde hem, gaf kracht voor de aanval.
  “Is iedereen dan zijn kop kwijt? We moeten dat vuur weer aansteken. Daar heb je nooit aan gedacht, hè Jack? Of wil er soms niemand gered worden?”
  Jawel, ze wilden gered worden, daarover was geen twijfel mogelijk; en met een krachtige zwaai naar Ralph's zijde ging de krisis over. Biggie het zijn adem met een gereutel ontvluchten, probeerde hem weer te pakken te krijgen en faalde. Hij lag tegen een boomstam, zijn mond wijd open en blauwe schaduwen kropen om zijn lippen. Niemand schonk hem enige aandacht.
  “Denk eens na, Jack. Is er een gedeelte van het eiland waar je nog niet geweest bent?”
  Met tegenzin gaf Jack antwoord.
  “D'r is alleen — maar natuurlijk! Weet je nog? Het staartstuk, waar de rotsen allemaal opgestapeld zijn. Ik ben daar in de buurt geweest. De rots vormt daar een soort brug. Je kunt maar op één manier naar boven.”
  “En daar kan het ding wonen.”
  Ineens was de hele vergadering aan het praten.
  “Rustig! Goed dan. Daar gaan we kijken. Als het wilde beest daar niet is gaan we op de berg kijken; en het vuur aanmaken.”
  “Zullen we.”
  “We gaan eerst eten. Dan vertrekken we.” Ralph dacht na. “Laten we maar speren meenemen.”
  Nadat ze gegeten hadden gingen Ralph en de groten op weg langs het strand. Ze lieten Biggie als steunpilaar achter op het plateau. Deze dag beloofde zoals de vorige dagen een zonnebad te worden onder een blauwe koepel. Het strand strekte zich voor hen uit in een flauwe bocht tot het perspektief het liet samenvallen met de bosrand; want de dag was nog niet ver genoeg gevorderd om de over elkaar schuivende sluiers van de luchtspiegelingen het uitzicht te laten verkorten. Onder Ralph's leiding zochten zij omzichtig hun weg langs het palmenterras, liever dan beneden het hete zand bij het water te trotseren. Hij liet Jack voorop lopen; en Jack stapte met overdreven behoedzaamheid hoewel zij de vijand van twintig meter afstand konden zien aankomen. Ralph liep in de achterhoede, dankbaar dat hij een tijdje aan de verantwoordelijkheid kon ontsnappen.
  Simon, die voor Ralph uitliep, voelde een opleving van ongelovigheid — een beest dat krabbende klauwen had, dat op een bergtop zat, dat geen sporen naliet en toch niet vlug genoeg was om Samnerik te pakken. Hoe Simon ook nadacht over het wilde beest, er rees voor zijn geestesoog het beeld van een menselijk wezen dat tegelijk heldhaftig en armzalig was.
  Hij zuchtte. Andere mensen konden opstaan en een vergadering toespreken, klaarblijkelijk zonder dat afschuwelijk benauwende gevoel van een eenling te zijn; en konden zeggen wat ze wilden alsof ze maar tegen één iemand spraken. Hij stapte terzijde en keek om. Ralph kwam hem achterop met zijn speer over zijn schouder. Bedeesd vertraagde Simon zijn pas tot hij naast Ralph liep en naar hem op kon kijken door het ruige zwarte haar dat nu over zijn ogen viel. Ralph wierp hem een zijdelingse blik toe, glimlachte gedwongen alsof hij al was vergeten dat Simon een figuur had geslagen, en wendde toen zijn blik weer af, nergens heen. Een, twee ogenblikken was Simon blij geaccepteerd te zijn en toen hield hij op over zichzelf na te denken. Toen hij op een boom botste keek Ralph korzelig opzij en Robert giechelde. Simon wankelde en een witte plek op zijn voorhoofd werd rood en begon te druppelen. Ralph zette Simon van zich af en keerde terug tot zijn eigen hel. Straks zouden ze de burcht bereiken; en dan moest de aanvoerder voorwaarts gaan.
  Jack kwam in een draf naar achteren.
  “We zijn nu in zicht.”
  “Goed. We zullen hem zo dicht mogelijk naderen.”
  Hij volgde Jack naar de burcht waar de bodem onmerkbaar steeg. Aan hun linkerkant lag een ondoordringbaar wirwar van kruipplanten en bomen.
  “Waarom zou daar niets in kunnen zitten?”
  “Omdat je het kunt zien. Daar gaat niets in of uit.”
  “En de burcht dan?”
  “Kijk.”
  Ralph boog het gordijn van gras uit elkaar en zag uit. Er was nog maar een paar meter steengrond en dan kwamen de twee kanten van het eiland bijna bij elkaar zodat men een in een punt toelopend bergplateau verwachtte. Maar in plaats daarvan liep het eiland uit in zee met een smalle stenen staart, een paar meter breed en misschien vijftien meter lang. En daar aan vast lag weer een van die roze massieve blokken die de grondstof van dit eiland vormden. De voorkant van de burcht vormde het ongeveer dertig meter hoge, roze bastion dat ze van de bergtop hadden zien liggen. De rotsen op de klip waren gespleten en de top lag bezaaid met grote blokken die op kantelen leken te staan.
  Achter Ralph was het lange gras volgelopen met zwijgende jagers. Ralph keek Jack aan.
  “Jij bent een jager.”
  Jack werd rood.
  “Dat weet ik. Ik ga al.”
  Diep in Ralph sprak er iets voor hem.
  “Ik ben aanvoerder. Ik ga. En geen diskussie.”
  Hij wendde zich tot de anderen.
  “Jullie. Hier dekken. Op mij wachten.”
  Hij merkte dat zijn stem er toe neigde ofwel weg te vallen ofwel te luid te knallen. Hij keek Jack aan.
  “Denk je — werkelijk?”
  Jack mompelde.
  “Ik ben overal geweest. Het kan niet anders.”
  “Ik snap het.”
  Simon bracht in verwarring uit: “Ik geloof niet in het wilde beest.”
  Ralph antwoordde hem voorkomend, alsof hij het eens was over het weer.
  “Nee. Ik misschien ook niet.”
  Zijn mond was strak en bleek. Heel langzaam streek hij zijn haar naar achteren.
  “Nou. Tot straks dan.”
  Hij dwong zijn voeten in beweging te komen tot zij hem op de landengte hadden gedragen.
  Hij was aan alle kanten omringd door kloven lege lucht. Nergens was plaats om te schuilen, zelfs als je niet verder hoefde. Hij bleef staan op de smalle landengte en keek omlaag. Gauw, een kwestie van eeuwen, zou de zee een eiland van de burcht maken. Aan de rechterhand bevond zich de lagune, in beroering gebracht door de open zee; en links Ralph huiverde. De lagune had hen beschermd tegen de Stille Zuidzee; en om een af andere reden was alleen Jack helemaal beneden aan het water aan de andere kant geweest. Nu had hij een landrottenuitzicht op de deining, die veel weg had van de ademhaling van een of ander ontzaglijk schepsel. Langzaam zakte het water tussen de rotsen, en legde roze granietvkkken bloot, vreemde gewassen van koraal, poliepen en wier. Omlaag, omlaag gingen de watermassa's, fluisterend als de wind in de kruinen van het bos. Er was één platte rots daar die stond als een gedekte tafel, en het water dat aan de vier bewierde kanten zoog maakte dat het net steile rotsen leken. Dan ademde de slapende leviathan uit — de watermassa's stegen, het wier stroomde, en het water kookte brullend over de tafelrots. Je had niet het gevoel dat er golven langsspoelden; alleen dit minuten lang durende vallen en stijgen en vallen.
  Ralph bepaalde zijn aandacht weer op de roze rots. Achter hem in het lange gras stonden ze te wachten, benieuwd te wachten wat hij zou doen. Hij merkte dat het zweet in zijn handpalm nu koel was; realiseerde zich tot zijn verrassing dat hij niet echt geloofde dat hij een of ander beest tegemoetging en wist niet wat hij zou doen als het toch zou gebeuren.
  Hij zag dat hij de rots kon beklimmen maar dit was niet nodig. De massieve rots het ruimte voor een soort plint die rondom liep, zodat je aan de rechterkant boven de lagune voetje voor voetje langs de richel kon schuifelen en om de hoek uit het gezicht verdwijnen. Het was gemakkelijk gedaan, en al gauw stond hij om de hoek van de rots te turen.
  Alleen maar dingen die verwacht konden worden: roze door elkaar liggende roktenen met lagen vogelmest erop als glazuur; en een steile helling omhoog naar de verbrijzelde rotsblokken die het bastion bekroonden.
  Een geluid achter hem deed hem zich omkeren. Jack bewoog zich voorzichtig langs de uitstekende rand.
  “Kon het je niet in je eentje laten opknappen.”
  Ralph zei niets. Hij ging voor langs de rotsen, inspekteerde een soort halfgrot die niets verschrikkelijkers bevatte dan een legsel verrotte broedeieren en ging tenslotte zitten, om zich heen kijkend en tegen de rots tikkend met het stompe eind van zijn speer.
  Jack was opgewonden.
  “Wat een plaats voor een fort!”
  Een zuil stuifwater besproeide hen.
  “Geen vers water.”
  “En dat dan?”
  Er was inderdaad een lange groene veeg halverwege de rotswand. Ze klommen omhoog en proefden van het straaltje water.
  “Daar zou je een kokosnotedop kunnen bewaren die de hele tijd volliep.”
  “Mij niet gezien. Deze plek deugt niet.”
  Zij aan zij klauterden ze de laatste hoogte op tot de plaats waar de toelopende stapel bekroond werd door een laatste rotsblok. Jack stootte met zijn vuist tegen het dichtstbijzijnde en dat verschoof krakend een stukje.
  “Weet je nog…?”
  Ze werden zich tegelijkertijd bewust van de kwade tijden ertussen. Jack sprak rap.
  “Schuif daar een palmstam onder en als er een vijand komt — kijk!”
  Dertig meter onder hen lag de smalle dam, dan de stenige grond, dan het gras dat bezaaid was met hoofden, en daarachter het woud.
  “Eén duw,” riep Jack juichend, “en — joepie !”
  Hij maakte met zijn hand een beweging als van een roofvogel die zich op zijn prooi stort. Ralph keek naar de berg.
  “Wat is er aan de hand?”
  Ralph draaide zich om.
  “Hoezo?”
  “Je keek zo — ik weet niet hoe.”
  “Er is nu geen signaal. Niets om te laten zien.”
  “Jij met je signaal. Je bent bezeten.”
  De strakblauwe horizon omsingelde hen, alleen onderbroken door de bergtop.
  “Dat is alles wat we hebben.”
  Hij zette zijn speer tegen de waggelende rotsklomp en schoof twee handenvol haar naar achteren.
  “We moeten terug en de berg bestijgen. Daar hebben ze immers het beest gezien.”
  “Het wilde beest zal daar niet zijn.”
  “Wat kunnen we anders doen?”
  De anderen die in het gras waren blijven wachten zagen Jack en Ralph ongedeerd terugkeren en kwamen uit hun dekking tevoorschijn in het zonlicht. Ze vergaten het wilde beest in hun opgewondenheid over de ontdekkingstocht. Zij zwermden over de brug en waren al gauw aan het klimmen en roepen. Ralph was nu gaan staan met een hand tegen een enorm rood rotsblok, een blok zo groot als een molensteen, dat afgespleten was en nu op het punt hing neer te storten. Somber bezag hij de berg. Hij balde zijn vuist en beukte als met een hamer op de rode muur rechts van hem. Zijn lippen waren vast samengeperst en zijn ogen stonden vol wanhopig verlangen onder de zoom van haar.
  “Rook.”
  Hij zoog op zijn bont en blauwe vuist.
  “Jack! Kom mee.”
  Maar Jack was er niet. Een ploeg jongens was met groot lawaai dat hij niet had opgemerkt bezig met halen en duwen tegen een rotsblok. Terwijl hij zich omdraaide kraakte het aan het grondvlak en tuimelde in al zijn massiviteit in zee zodat een donderende waterpluim tot halverwege de rotswand omhoogspoot.
  “Hou op! Hou op!”
  Zijn stem bracht acuut een stilte onder hen.
  “Rook.”
  Iets vreemds had er plaatsgevonden in zijn hoofd. Voorin zijn geest fladderde er iets als een vleermuisvleugel, en verduisterde zijn voornemen.
  “Rook.”
  Op slag was de gedachte weer terug, met de boosheid.
  “We hebben rook nodig. En jullie zijn maar tijd aan het verknoeien. Jullie rollen rotsblokken.”
  Roger riep.
  “We hebben een zee van tijd!”
  Ralph schudde zijn hoofd.
  “We gaan naar de berg.”
  Het rumoer brak los. Sommige jongens wilden terug naar het strand. Anderen wilden doorgaan met rotsblokken rollen. De zon scheen helder en het gevaar was vervaagd met de duisternis.
  “Jack. Het wilde beest kan aan de andere kant zijn. Ga jij weer voorop. Jij bent er geweest.”
  “We kunnen langs de kust gaan. Daar zijn vruchten.”
  Bill kwam op Ralph af.
  “Waarom kunnen we hier niet blijven?”
  “Ja, waarom niet?”
  “Laten we een fort maken ”
  “Er is hier geen voedsel,” zei Ralph, “en geen onderdak. Niet veel vers water.”
  “Dit zou een mieters fort worden.”
  “We kunnen rotsblokken rollen…”
  “Helemaal tot aan de dam…”
  “Ik zeg dat we verder gaan!” riep Ralph ziedend. “We moeten zekerheid hebben. We gaan nu meteen.”
  “Laten we hier blijven…”
  “Terug naar de hutten…”
  “Ik ben zo moe…”
  “Nee!”
  Ralph beukte de huid van zijn knokkels. Ze deden helemaal geen pijn, leek het.
  “Ik ben aanvoerder. We moeten zekerheid hebben. Zien jullie de berg niet? Er is geen signaal te zien. Er kan een schip zijn. Zijn jullie allemaal van lotje getikt?”
  Oproerig zwegen de jongens of mopperden wat na. Jack ging voorop langs de rots omlaag en over de dam.

7 Schaduwen en hoge bomen

Het varkensspoor liep vlak langs de rotsblokken die schots en scheef langs het water aan de andere kant lagen en Ralph was allang blij Jack erlangs te kunnen volgen. Als je je oren kon sluiten voor het langzaam omlaag zuigen van de zee en het kokende terugkeren, als je kon vergeten hoe onherbergzaam en ongerept het struikgewas van varens aan weerszij was, dan had je een kans dat je het wilde beest uit je gedachten kon zetten en een tijdje kon dromen. De zon was over zijn hoogtepunt heen en de middaghitte besloop het eiland. Ralph gaf een bericht door naar Jack vooraan en toen ze daarna op vruchten stuitten hield de hele groep halt om te eten.
  Toen Ralph zat werd hij zich voor het eerst die dag bewust van de hitte. Met walging plukte hij aan zijn grijze overhemd en vroeg zich af of hij het waagstuk zou ondernemen het te wassen. Zittend onder wat een ongewone hitte leek beraamde Ralph toiletplarmen. Had hij maar een schaar om zijn haar te knippen — hij gooide de bos naar achteren — om dat viezige haar op een centimeter na af te knippen. Hij had zin in een bad, om zich flink af te poedelen met zeep. Hij liet zijn tong tastend langs zijn tanden glijden en stelde vast dat een tandenborstel ook geen kwaad kon. En dan waren er zijn nagels nog…
  Ralph draaide zijn hand om en onderzocht ze. Ze waren afgebeten tot op het leven hoewel hij zich niet kon herinneren wanneer deze gewoonte weer begonnen was en evenmin bij welke gelegenheden hij eraan had toegegeven.
  “Straks zit ik nog op mijn duim te zuigen…”
  Hij keek steels rond. Klaarblijkelijk had niemand het gehoord. De jagers zaten zich vol te stouwen met dit gemakkelijke maal en probeerden zich ervan te overtuigen dat ze voldoende sjeu vonden aan bananen en dat andere olijfgrauwe geleiachtige fruit. Met de herinnering aan zijn eens zo schone zelf als maatstaf onderwierp Ralph hen aan een inspektie. Ze waren smerig, niet met de opzichtige smerigheid van jongens die in de modder zijn gevallen of op een regenachtige dag tegen de grond gesmakt zijn. Niet een van hen was een duidelijke doucheklant, en toch — haar, veel te lang, klitte links en rechts, opgebonden aan een dood blad of een twijgje; gezichten die aardig schoon geworden waren van het eten en zweten maar die in de minder toegankelijke hoeken getekend waren met een soort schaduw; kleren, opgesleten, zoals de zijne stijf van het zweet en gedragen, niet omdat het zo goed stond of zo prettig zat, maar uit sleur; de lichaamshuid schurftig van zoutschilfers —
  Hij merkte met een kleine opwelling van mismoedigheid dat dit de staat was die hij nu als normaal aanvaardde zonder het erg te vinden. Hij zuchtte en duwde de stengel weg waarvan hij de vruchten had afgerist. De jagers waren alweer bezig weg te sluipen om hun behoefte te doen in het bos of beneden bij de rotsen. Hij wendde zich om en zag uit over zee.
  Hier, aan de andere kant van het eiland was het uitzicht volkomen anders. De vliezige betovering van de luchtspiegelingen hield het niet uit tegen het koude water van de oceaan en de horizon was van een gesnoeid hard blauw. Ralph dwaalde naar de rotsen beneden. Hier beneden, op dezelfde hoogte bijna als de zee, kon je met de ogen het onophoudelijk en gezwollen langskomen van de diepzeegolven volgen. Ze waren kilometers breed, kennelijk geen branding of de op zandbanken uitlopende ribbels laag water. Ze rolden aan over de hele breedte van het eiland alsof ze eroverheen keken en op andere dingen uit waren; ze vormden minder een voortgang dan een statig rijzen en dalen van de hele oceaan. Eerst zoog de zee omlaag waarbij cascaden en watervallen van terugwijkend water gevormd werden, zonk voorbij de rotsen en plakte het zeewier als glanzend haar erlangs: en dan, na een moment van stilstand, verzamelde ze zich en rees op met een gebrul, zwol onweerstaanbaar tot over de punt van het blootgekomen land, beklom de kleine rotswand, en zond ten leste een kokende arm langs een geul die ongeveer een meter van hem af uitliep in spetterende vingers.
  Golf na golf volgde Ralph het rijzen en dalen tot de afgezonderdheid van de zee zijn hersens op de een of andere manier had versuft. Toen drong zich geleidelijk de bijna onbeperkte uitgestrektheid van dit water aan zijn aandacht op. Dit was de scheider, de barrière. Aan de overzij van het eiland, die 's middags gebakerd lag in luchtspiegelingen en verdedigd werd door het schild van de kalme lagune, kon je van redding dromen; maar hier, gekonfronteerd met de brute stompzinnigheid van de oceaan, kilometer na kilometer van scheiding, zat je vastgekramd, hulpeloos, was je veroordeeld, was je —
  Simon sprak bijna in zijn oor. Ralph bevond dat hij stukken rots in zijn beide handen had die hij pijnlijk hard dichtkneep, bevond zijn lichaam in een boog gespannen, de spieren van zijn nek stijf en zijn mond krampachtig open.
  “Jij keert wel terug naar waar je vandaan komt.”
  Simon knikte onder het spreken. Hij knielde op één knie, en keek naar beneden van een hoger rotsblok dat hij met beide handen vasthield; zijn andere been hing omlaag tot op Ralph's hoogte.
  Ralph kon er geen touw aan vastknopen en zocht Simon's gezicht af om een houvast.
  “Het is zo groot, ik bedoel…”
  Simon knikte.
  “Niettemin. Jij komt heelhuids terug. Tenminste, dat denk ik.”
  Iets van de verkramptheid was uit Ralph's lichaam geweken. Hij wierp een blik op de zee en glimlachte bitter tegen Simon.
  “Heb jij soms een schip in je zak zitten?”
  Simon grinnikte en schudde zijn hoofd.
  “Hoe weet je het dan?”
  Toen Simon maar bleef zwijgen zei Ralph kortaf: “Je bent getikt.”
  Simon schudde heftig zijn hoofd tot het weerbarstige zwarte haar heen en weer vloog over zijn gezicht.
  “Nee, niet waar. Ik denk alleen dat jij heelhuids terugkeert naar waar je vandaan komt.”
  Gedurende een ogenblik werd er niets meer gezegd. En toen glimlachten ze plotseling tegen elkaar.
  Roger riep vanuit het struikgewas.
  “Kom es kijken!”
  De grond vlakbij het varkensspoor was omgewoeld en er lagen dampende keutels. Jack knielde er bij neer alsof hij er dol op was.
  “Ralph — we hebben vlees nodig ook al zijn we nu op jacht op dat andere ding.”
  “Als je maar de goeie kant op gaat, kunnen we onderwijl jagen.”
  Ze gingen weer op weg, de jagers een beetje op een kluitje uit angst voor het wilde beest dat zojuist genoemd was, terwijl Jack voorop liep te speuren. Ze gingen langzamer dan bij Ralph's beding had voorgezeten; maar niettemin was hij op de een of andere manier blij om wiegend met zijn speer voort te slenteren. Jack stootte op een of andere onverwachte moeilijkheid van zijn stiel en al gauw kwam de stoet tot stilstand. Ralph leunde tegen een boomstam en op slag kwamen de dagdromen opzetten. Jack had de leiding bij de jacht en er was tijd genoeg om naar de berg te komen — Zij volgden zijn vader van Chatham naar Devonport en hadden zo ook eens gewoond in een villaatje aan de rand van de hei. In de reeks van huizen die Ralph gekend had sprong dit er met bijzondere helderheid uit omdat hij na dit huis naar school was gestuurd. Mammie was nog bij hen geweest en pappie was elke dag thuisgekomen. Wilde pony's kwamen tot aan de stenen muur achterin de tuin, en het sneeuwde. Vlak achter de villa stond een soort schuurtje waar je kon liggen kijken naar het langsdwarrelen van de vlokken. Je kon de vochtige plek zien waar elke vlok de geest gaf; dan kon je de eerste vlok aanwijzen die bleef liggen zonder te smelten en kijken hoe de hele grond wit werd. Je kon naar binnen gaan als je het koud had en het raam uit kijken, langs de glimmende roodkoperen ketel en het bord met de kleine blauwe mannetjes.
  Als je naar bed ging stond er een kom cornflakes met suiker en room. En de boeken — ze stonden op de plank bij het bed, tegen elkaar opleunend met altijd twee of drie plat erboven op omdat hij niet de moeite genomen had ze behoorlijk terug te zetten. Ze hadden ezelsoren en zaten vol krassen. Daar had je dat vrolijke, glimmende over Topsy en Mopsy waar hij nooit in las omdat het over twee meisjes ging; en daar had je dat ene over de Tovenaar dat je las met een soort angst alsof je vastgebonden was en waarvan je bladzij zevenentwintig met die afgrijselijke afbeelding van de spin oversloeg; en dan had je een boek over mensen die dingen hadden opgegraven, egyptische dingen; daar had je het Treinenboek voor Jongens, het Schepenboek voor Jongens. Levendig kwamen ze hem voor de geest; hij had zijn hand kunnen uitsteken en ze kunnen aanraken, hij kon het gewicht voelen en de traagheid waarmee het Grote Jongensboek uit de rij gleed en naar beneden glibberde… Alles was in orde; alles was goedgehumeurd en vriendelijk.
  Voor hen kraakten de bosjes. Jongens wierpen zich wild van het varkensspoor en krabbelden schreeuwend weg tussen de kruipplanten. Ralph zag hoe Jack omvergestoten werd en viel. Toen was daar een wezen dat langs het varkensspoor op hem afkwam springen met glimmende slagtanden en vreesaanjagend geknor. Ralph merkte dat hij in staat was koeltjes de afstand te meten en te mikken. Toen de beer nog maar vijf meter weg was wierp hij het idiote houten stokje dat hij droeg, zag dat het de grote snuit trof en daar een moment bleef hangen. Het geluid van de beer ging over in een gillen en het beest zwenkte het struikgewas in. Het varkensspoor vulde zich weer met schreeuwende jongens, Jack kwam teruggerend en pookte rond in het struikgewas.
  “Hierlangs…”
  “Maar dan helpt ie ons om zeep!”
  “Hierlangs, zei ik…”
  De beer sukkelde van hen weg. Ze vonden nog een varkensspoor evenwijdig aan het eerste en Jack spurtte weg. Ralph was vol van schrik en vrees en trots.
  “Ik heb hem geraakt! De speer bleef in hem steken…”
  Nu kwamen ze onverwachts op een open plek bij de zee. Jack zocht rond op de naakte rotsen en keek bezorgd.
  “Hij is weg.”
  “Ik heb hem geraakt,” zei Ralph weer, “en de speer bleef een stukje in hem zitten.”
  Hij voelde de behoefte aan getuigen.
  “Zagen jullie me?”
  Maurice knikte.
  “Ik zag het. Precies rang op zijn snuit — Joepie!”
  Ralph praatte door, opgewonden.
  “Ik heb hem echt geraakt. De speer bleef zitten. Ik heb hem verwond!”
  Hij zonde zich in hun nieuwe ontzag en voelde dat jagen toch eigenlijk wel fijn was.
  “Ik heb hem stevig op zijn kop gegeven. Dat was het wilde beest, denk ik!” Jack kwam terug.
  “Dat was het wilde beest niet. Dat was een beer.”
  “Ik heb hem geraakt.”
  “Waarom heb je hem niet vastgegrepen? Ik probeerde 't…”
  Ralph's stem sprong omhoog.
  “Maar een beer!”
  Jack bloosde eensklaps.
  “Jij zei dat hij ons om zeep zou helpen. Waarom heb je hem gespietst? Waarom heb je niet gewacht?”
  Hij stak zijn arm uit.
  “Kijk.”
  Hij draaide zijn linkeronderarm zo dat iedereen het zien kon. Aan de buitenkant was een jaap; niet lang, maar het bloedde flink.
  “Dat deed hij met zijn slagtanden. Ik kon m'n speer niet op tijd omlaag krijgen.”
  De aandacht vestigde zich op Jack.
  “Dat is een wond,” zei Simon, “en je moet erop zuigen. Zoals Berengaria.”
  Jack zoog.
  “Ik heb hem geraakt,” zei Ralph verontwaardigd. “Ik heb hem geraakt met mijn speer, ik heb hem gewond.”
  Hij dong naar hun aandacht.
  “Hij kwam het pad af. Ik gooide, kijk zo…”
  Robert grauwde tegen hem. Ralph speelde het spelletje mee en iedereen lachte. Even later zaten ze allemaal in Robert te porren, die net deed of hij storm liep.
  Jack riep.
  “Een ring vormen!”
  De kring werd nauwer en was rond. Robert piepte in schijnangst, en toen van echte pijn.
  “Au! Hou op! Jullie doen me pijn!”
  Het dikke eind van een speer viel op zijn rug terwijl hij tussen hen in ronddribbelde.
  “Houd hem!”
  Ze pakten hem bij armen en benen. Ralph, meegesleept door een plotselinge onduidelijke opgewondenheid, snaaide Erik's speer en porde ermee naar Robert.
  “Maak hem dood! Maak hem dood!”
  Meteen was Robert aan het schreeuwen en worstelen met de kracht van de doodsnood. Jack had hem bij zijn haar en zwaaide met zijn mes. Achter hem was Roger aan het vechten om dichterbij te komen. De zang steeg ritueel, zoals op het laatste moment van een dans of jacht.
  “Slacht het zwijn! Snij zijn hals! Slacht het zwijn! Beuk hem tijk!”
  Ook Ralph vocht om dichtbij te komen, om een handvol van dat bruine kwetsbare vlees te pakken te krijgen. Het verlangen om te knijpen en pijn te doen was overweldigend.
  Jack's arm daalde neer; de hijgende kring juichte en deed het reutelen na van een stervend varken. Toen lagen ze stil, hijgend, luisterend naar Robert's beangste snikken. Hij veegde zijn gezicht af met een vuile arm en deed een poging om zijn oude staat terug te veroveren.
  “O, m'n kont!”
  Treurig wreef hij zijn derrière. Jack rolde omver.
  “Dat was een fijn spel.”
  “'t Is maar een spelletje,” zei Ralph, weinig op zijn gemak. “Ik ben een keer behoorlijk gekraakt met rugby.”
  “We moesten eigenlijk een trommel hebben,” zei Maurice, “dan konden we het echt doen.”
  Ralph keek hem aan.
  “Hoe, echt?”
  “Kweenie. Je hebt een vuur nodig, denk ik, en een trommel, en dan houd je maat met de trommel.”
  “Je hebt een varken nodig,” zei Roger, “net als bij een echte jacht.”
  “Of iemand die ervoor speelt,” zei Jack. “Je zou iemand moeten verkleden als varken en dan kon hij spelen — je weet wel, net doen of hij mij omver liep en zo…”
  “Je hebt een echt varken nodig,” zei Robert, die nog steeds zijn achterwerk wreef, “omdat je hem moet afmaken.”
  “Neem een kleintje,” zei Jack, en iedereen lachte.
  Ralph kwam overeind zitten.
  “Nou. Als we in dit tempo doorgaan vinden we nooit wat we zoeken.”
  Een voor een stonden ze op, en schikten hun vodden.
  Ralph keek Jack aan.
  “En nu op naar de berg.”
  “Zouden we niet liever teruggaan naar Biggie,” zei Maurice, “voor donker?”
  De tweeling knikte als één jongen.
  “Ja, goed idee. Laten we morgenochtend naar boven gaan.”
  Ralph keek uit en zag de zee.
  “We moeten het vuur weer aanmaken.”
  “Je hebt Biggie's fok niet,” zei Jack, “dus het gaat niet.”
  “Dan zullen we in ieder geval kijken of de berg veilig is.”
  Maurice sprak, aarzelend, want hij wilde niet voor een bangerik versleten worden.
  “En stel dat het beest wel boven is?”
  Jack zwaaide met zijn speer.
  “Dan maken we het af.”
  De zon leek wat koeler. Hij sloeg om zich heen met zijn speer.
  “Waar is het wachten op?”
  “Ik denk,” zei Ralph, “als we in dezelfde richting doorlopen langs zee, dan komen we net uit onder de verbrande plek en dan kunnen we daar de berg opklimmen.”
  Opnieuw leidde Jack hen langs het zuigen en zwellen van de verblindende zee.
  Opnieuw sloeg Ralph aan het dagdromen en liet hij zijn geoefende voeten de moeilijkheden van het pad verder afhandelen. Toch leken zijn voeten hier minder geoefend dan voorheen. Voor het grootste deel van de weg moesten ze naar beneden tot op de naakte rotsen bij het water om daartussen en tussen de duistere weelderigheid van het woud voort te manoeuvreren. Er moesten kleine steilten beklommen worden waarvan er sommige als pad moesten dienen, lange doortochten waar je handen en voeten gebruikte. Hier en daar konden ze over door de golven bevloeide rotsen klauteren waarbij ze over plassen sprongen die de vloed had achtergelaten. Ze kwamen bij een geul die als een verdedigingsgracht het smalle strand doormidden spleet. Hij scheen bodemloos te zijn en ze tuurden met ontzag vervuld in de sombere spleet waar bet water gutste. Dan kwam de golf terug, de geul kookte vlak voor hen en stuifwater spoot op tot bij de kruipplanten zodat ze kletsnat werden en gilden. Ze waagden zich in het woud maar dat was zo dicht dooreengevlochten als een vogelnest. Tenslotte moesten ze een voor een eroverheen springen, telkens wachtend tot het water gezonken was; en zelfs zo kregen sommigen voor de tweede keer een nat pak. Daarna leken de rotsen steeds onbegaanbaarder te worden en dus bleven ze maar een tijdje zitten en lieten hun vodden drogen terwijl ze keken hoe de geschoren omtrekken van de zware golven traag langs het eiland rolden. Op een broedplaats van kwieke vogeltjes die rondfladderden als insekten vonden zij fruit. Toen zei Ralph dat ze te langzaam opschoten. Hij klom zelf in een boom en schoof het bladerdak opzij, en zag de vierkante top van de berg, die nog een heel eind weg leek. Toen probeerden ze zich te haasten langs de rotsen en Robert kreeg een nogal lelijke snee in zijn knie en ze moesten erkennen dat dit pad langzaam begaan moest worden als ze veilig wilden zijn. En zo gingen ze hierna voort alsof ze een gevaarlijke berg beklommen, tot de rotsen veranderden in een onoverkomelijke muur overgroeid met een onmogelijke wildernis en die loodrecht in zee viel.
  Ralph keek kritisch naar de zon.
  “Vroege avond. Na theetijd in ieder geval.”
  “Ik herinner me deze rotswand niet,” zei Jack terneergeslagen, “dus dit zal het stuk kust zijn dat ik gemist heb.”
  Ralph knikte.
  “Even denken.”
  Ralph was nu niet meer verlegen met zichzelf als hij in het openbaar moest nadenken, maar handelde de dagelijkse beslissingen af alsof bij schaak speelde. De enige moeilijkheid was dat hij nooit een erg goed schaker zou worden. Hij dacht aan de kleintjes en aan Biggie. Levendig stelde hij zich de eenzame Biggie voor, ineengedoken in een hut die op de geluiden van nachtmerries na doodstil was.
  “We kunnen de kleintjes niet alleen laten met Biggie. Niet de hele nacht.”
  De andere jongens zeiden niets maar stonden in de rondte naar hem te kijken.
  “Als we teruggaan kost ons dat uren.”
  Jack schraapte zijn keel en sprak met een vreemde dikke stem. “We mogen Biggie niets laten overkomen, nietwaar?” Ralph tikte op zijn tanden met de vuile punt van Erik's speer.
  “Als we doorsteken…”
  Hij wierp een blik om zich heen.
  “Er moet iemand het eiland oversteken en Biggie vertellen dat we na donker terug zullen zijn.”
  Bill nam het woord, ongelovig.
  “Door het bos in zijn eentje? Nu?”
  “We kunnen er maar eentje missen.”
  Simon drong zich tot bij Ralph's elleboog.
  “Zal ik dan maar gaan. Ik vind het echt niet erg.”
  Voor Ralph tijd had gehad om te antwoorden, glimlachte hij snel, draaide zich om en klom het bos in.
  Ralph keek om naar Jack en zag hem tot zijn oplaaiende woede voor de eerste keer echt.
  “Jack — die keer dat je helemaal naar de burchtrots bent gegaan.”
  Jack keek dreigend.
  “Ja?”
  “Toen ben je langs een stuk van deze kust gekomen — onder de berg, verderop.”
  “Ja”
  “En toen?”
  “Ik vond een varkensspoor. Het was kilometers lang.”
  “Dus het varkensspoor moet daar ergens in zitten.”
  Ralph knikte. Hij wees naar het bos.
  Iedereen beaamde het met wijs geknik.
  “Goed dan. We hakken ons een weg erdoorheen tot we het varkensspoor vinden.”
  Hij deed een stap en bleef staan.
  “Maar wacht eens even! Waar gaat dat varkensspoor heen?”
  “Naar de berg,” zei Jack, “dat zei ik toch.” Hij hoonde. “Wou jij niet naar de bergtop?”
  Ralph zuchtte, want hij voelde de tweespalt opkomen, en begreep dat Jack zo reageerde zodra hij de leiding moest afstaan.
  “Ik dacht aan het licht. Direkt stommelen we maar wat rond.”
  “We zouden toch naar het wilde beest zoeken…”
  “Het is niet licht genoeg meer.”
  “Ik wil best gaan,” zei Jack heftig. “Zodra we er zijn ga ik op zoek. En jij? Of ga jij liever terug naar de hutten om Biggie verslag uit te brengen?”
  Nu was het Ralph's beurt om te blozen, maar hij bleef spreken, wanhopig, met het nieuwe inzicht dat Biggie hem gegeven had.
  “Waarom haat je mij?”
  Er ontstond beroering onder de jongens die weinig op hun gemak waren alsof er iets onbehoorlijks was gezegd. De stilte duurde en duurde.
  Ralph, nog steeds driftig en gekwetst, keerde zich als eerste af.
  “Vooruit.”
  Hij ging voor en hakte in op de plantenwirwar alsof het zo hoorde. Jack nam de achterhoede mee, achtergesteld en op wraak broedend.
  Het varkensspoor was een donkere tunnel, want de zon gleed snel op de rand van de wereld toe en het ontbrak in het woud nooit aan schaduwen. Het spoor was breed en platgetreden en zij renden erlangs in een snelle draf. Toen brak het bladerdak en hielden ze halt, hijgend en wel, en keken naar de paar sterren die als stippen om de top van de berg stonden.
  “Zo, daar zijn we.”
  De jongens keken elkaar in twijfel aan. Ralph nam een beslissing.
  “We gaan nu meteen door naar het plateau en morgen klimmen we.”
  Ze mompelden instemmend; maar Jack stond naast hem.
  “Als jij bang bent natuurlijk…”
  Ralph barstte los tegen hem.
  “Wie ging het eerst naar de burchtrots?”
  “Ik ben ook gegaan. En dat was op klaarlichte dag.”
  “Nu goed. Wie wil nu de berg op?” Stilte was het enige antwoord.
  “Samnerik? Hoe staat het met jullie?”
  “We moesten maar naar Biggie gaan en hem vertellen…”
  “— Ja, Biggie vertellen dat…”
  “Maar Simon is al gegaan!”
  “We moesten Biggie maar vertellen voor het geval…”
  “Robert? Bill?”
  Ze gingen nu maar rechtstreeks terug naar het plateau. Niet dat ze bang waren natuurlijk — maar moe.
  Ralph wendde zich weer tot Jack.
  “Zie je wel?”
  “Ik ga de berg op.” Jack's woorden kwamen er boosaardig uit, alsof ze een vloek waren. Hij keek Ralph aan, zijn magere lichaam gespannen, zijn speer in een stand alsof hij hem bedreigde.
  “Ik ga de berg op om het beest te zoeken meteen.”
  Toen het schot in de roos, de achteloze, bittere woorden.
  “Ga je mee?”
  Bij die woorden vergaten de jongens hun drang om weg te wezen en keerden terug om deze nieuwe botsing van twee geesten in het duister bij te wonen. De woorden waren te goed, te bitter, te geslaagd in hun ontmoedigende uitwerking om herhaald te worden. Ze troffen Ralph op een moment van krachteloosheid, juist nu hij zich al had ontspannen in het vooruitzicht van terugkeer naar het onderdak en de stille vriendelijke wateren van de lagune.
  “Ik vind het best.”
  Verbaasd luisterde hij naar de klank van zijn stem, koen en terloops, zodat het de verbittering van Jack's steek ontkrachtte.
  “Als jij er geen bezwaar tegen hebt, natuurlijk.”
  “O, niet in het minst.”
  Jack deed een stap.
  “Nu dan…”
  Zij aan zij, nagestaard door een zwijgende troep jongens, gingen de twee op weg naar de bergtop.
  Ralph hield halt.
  “We zijn wel gek. Waarom zouden we maar met z'n tweeën gaan? Als we iets vinden zijn twee man niet genoeg…”
  Het geluid van haastig uitknijpende jongens bereikte hen. Het was verbazingwekkend dat een duistere figuur tegen het getij in bewoog.
  “Roger?”
  “Ja?”
  “Dat is dan drie.”
  Opnieuw gingen ze op weg om de flank van de berg te bestijgen. De duisternis scheen om hen heen te vloeien als een vloedgolf. Jack die niets had gezegd, kreeg het benauwd en begon te kuchen; en een windvlaag zette hen alle drie aan het sputteren. Ralph's ogen waren verblind door tranen.
  “As. We zijn aan de rand van de verbrande strook.”
  Hun voetstappen en de enkele windvlaag woelden kleine stofduiveltjes op. Nu ze weer waren blijven staan had Ralph onder het kuchen de tijd om zich te herinneren hoe dwaas ze waren. Als er geen beest was — en bijna zeker was er geen beest — in dat geval, was het tot daar aan toe; maar als er wel iets wachtte daar boven op de berg — waar bleven ze dan met hun drieën, nog gehinderd door de duisternis en alleen maar met stokken uitgerust?
  “We zijn wel gek.”
  Uit de duisternis kwam het antwoord.
  “Schijterig?”
  Geprikkeld schudde Ralph zich. Dit was allemaal Jack's schuld.
  “Tuurlijk ben ik dat. Maar toch zijn we wel gek.”
  “Als jij niet door wilt gaan,” zei de stem sarkastisch, “dan ga ik wel in mijn eentje.”
  Ralph onderkende de spot en haatte Jack. Het prikken van as in zijn ogen, vermoeidheid, en angst maakten hem woedend.
  Ga maar, dan! Wij wachten hier wel.
  Er viel een stitle.
  “Waarom ga jij niet? Ben je bang?” Een vlek in de duisternis, een vlek die Jack was, maakte zichzelf los en begon zich af te zonderen.
  “Goed dan. Tot ziens.”
  De vlek verdween. Er kwam een andere voor in de plaats.
  Ralph voelde met zijn knie tegen iets hards en stootte tegen een verbrandde stam die ruw aanvoelde. Hij voelde de scherpe verblakerde stukken hout die eens de bast vormden tegen de achterkant van zijn knie en wist dat Roger was gaan zitten. Hij voelde met zijn handen en liet zichzelf naast Roger zakken, terwijl de stam heen en weer schommelde tussen onzichtbare as. Roger, niet erg spraakzaam van karakter, zij niets. Hij gaf geen mening over het beest en vertelde Ralph niet waarom hij ervoor had gekozen om op deze dwaze expeditie mee te komen. Het enige wat hij deed was zitten en de stam zachtjes heen en weer schommelen. Ralph merkte een snel en woedend makend getik en realizeerde zich dat Roger met zijn stomme houten stok ergens tegenaan zat te slaan.
  Daar zaten ze dan, schommelend, tikkend, de ondoordringbare Roger en Ralph, rook op te wekken; om hen heen de dichte hemel verzadigd met sterren, behalve daar waar de berg een gat in de duisternis sloeg.
  Boven hen klonk een sissend geluid, van iemand die grote en gevaarlijke stappen nam over rots of as. Toen vond Jack hen, en sprak met rillende, hese stem die ze als de zijne herkenden.
  “Ik zag iets daarboven.”
  Ze hoorden hem tegen de stam stoten, die daardoor wild heen en weer bewoog. Hij bleef even stil, en bromde toen.
  “Kijk goed uit. Het volgt ons misschien.”
  Een regen van as spatte rondom hen. Jack ging recht overeind zitten.
  “Ik zag iets opzwellen op de berg.”
  “Je verbeeldt het je maar,” zei Ralph bevend, “want niks zwelt op. Tenminste geen enkel soort wezen.”
  Roger sprak; ze schrokken, want ze waren hem vergeten.
  “Een kikker.”
  Jack giechelde en rilde.
  “Wel een bijzondere kikker dan. Er was ook herrie. Een soort 'plop' geluid. Daarna zwelde het ding op.”
  Ralph verraste zichzelf, niet zozeer door de kwaliteit van zijn stem, die gelijkmatig was, maar door de moed van zijn bedoeling.
  “We gaan eens kijken.”
  Voor het eerst sinds ze Jack hadden leren kennen kon Ralph hem horen aarzelen.
  “Nu —?”
  Zijn stem sprak voor hem.
  “Natuurlijk.”
  Hij kwam van de stam af en leidde de weg door het knisperende, verbrande hout naar boven de duisternis in, en de anderen volgden.
  Nu zijn fysieke stem stil was, liet zijn innerlijke stem, tezamen met andere stemmen, zichzelf horen. Biggie noemde hem een kind. Een andere stem zei hem geen dwaas te zijn; en de duisternis en de wanhopige onderneming gaven de nacht het surrealisme van een tandartsstoel.
  Toen ze bij de laatste helling aankwamen, kwamen Jack en Roger dichterbij, en veranderen van inktvlekken in onderscheidbare gestalten. Als bij onderlinge afspraak stopten ze en kropen samen. Achter hen, aan de horizon, was een plekje lichtere lucht waar over een paar ogenblikken de maan zou opkomen. De wind brulde een keer in het woud en drukte hun de vodden tegen het lijf.
  Ralph kwam in beweging.
  “Vooruit.”
  Ze kropen voorwaarts, Roger bleef ietsje achter. Jack en Ralph namen samen de schouder van de berg. De glinsterende uitgestrektheid van de lagune lag onder hen en daar voorbij een lange witte veeg van het rif. Roger voegde zich bij hen.
  Jack fluisterde.
  “Laten we op handen en knieën naar voren kruipen. Misschien slaapt het.”
  Roger en Ralph gingen voort, en lieten deze keer Jack, zijn dappere praatjes ten spijt, in de achterhoede. Ze bereikten de platte top waar de rots hard was onder handen en knieën.
  Een wezen dat opzwol.
  Ralph greep met zijn hand in de koude zachte as van het vuur en smoorde een kreet. Zijn hand en schouders jeukten van een ongezochte aanraking. Groene lichtjes van misselijkheid verschenen een oogwenk en vraten zich de duisternis in. Roger lag achter hem en Jack's mond was bij zijn oor.
  “Daar verderop, waar altijd een opening tussen de rotsen zat. Een soort bult, zie je wel?”
  As uit het dode vuur blies in Ralph's gezicht. Hij kon de opening noch iets anders zien, omdat de groene lichten weer aangingen en groter werden, en de top van de berg zijdelings wegzakte.
  Nog eens, nu van een afstand, hoorde hij Jack's gefluister.
  “Bang?”
  Niet zozeer bang als wel verlamd; bewegingloos opgehangen hier op de top van een slinkende en bewegende berg. Jack gleed van hem weg, Roger stootte tegen hem op, tastte rond met piepende adem en was hem voorbij. Hij hoorde ze fluisteren.
  “Kan jij iets zien?”
  “Daar…”
  Voor hen, maar drie of vier meter verder was een rotsachtige bult waar geen rots behoorde te zijn. Ralph kon een gering klapperend geluidje horen dat ergens vandaan kwam—misschien vanuit zijn eigen mond. Hij bond zichzelf tezamen met zijn wil, smolt zijn angst en walging om tot haat, en stond op. Hij deed twee loden passen voorwaarts.
  Achter hem was de maanschijf vrijgekomen van de horizon. Voor hen zat zoiets als een grote aap te slapen met zijn hoofd tussen zijn knieën. Toen blies de wind in het bos, er kwam beroering in de duisternis en het wezen hief zijn kop op, en keek hen aan met de ruïne van een gezicht.
  Ralph merkte dat hij reusachtige stappen nam door de as, hoorde andere schepsels luidop schreeuwen en springen, en waagde het onmogelijke op de donkere helhng; even later was de berg verlaten, afgezien van drie weggegooide stokken en het ding dat neigen bleef.

8 Geschenk aan de duisternis

Diep ongelukkig keek Biggie van het bleke ochtendstrand omhoog naar de donkere berg.
  “Weet je het zeker? Echt zeker, bedoel ik?”
  “Ik heb je nou al tien keer verteld,” zei Ralph, “dat we het gezien hebben.”
  “Denk je dat we hier beneden veilig zijn?”
  “Hoe kan ik dat nou verdikkeme weten?”
  Ralph wendde zich met een ruk van hem af en liep een paar passen langs het strand. Jack zat geknield met zijn wijsvinger een cirkelvormig patroon te tekenen in het zand. Biggie's stem kwam gedempt door.
  “Weet je 't zeker? Echt?”
  “Ga dan maar boven kijken,” zei Jack met minachting, “dan zijn we mooi van je af.”
  “Had je gedacht.”
  “Het wilde beest had tanden,” zei Ralph, “en grote zwarte ogen.”
  Hij huiverde ongeremd. Biggie nam zijn ene brilleglas af en poetste het oppervlak.
  “Wat gaan we doen?”
  Ralph draaide zich om naar het plateau. De schelp glom tussen de bomen, een witte klodder die afstak tegen de plaats waar de zon straks zou opgaan. Hij duwde zijn luizebos naar achteren.
  “Ik weet het niet.”
  Hij herinnerde zich de panische vlucht de berghelling af. “Om je de waarheid te vertellen, ik geloof echt niet dat we ooit een ding van die omvang zouden kunnen bevechten, weet je. We zouden erover praten, maar een tijger zouden we niet te lijf gaan. We zouden ons verschuilen. Zelfs Jack zou zich verschuilen.”
  Jack keek nog steeds in het zand.
  “En mijn jagers?”
  Simon kwam uit de schaduw bij de hutten aangeslopen. Ralph deed net of hij Jack's vraag niet hoorde. Hij wees naar het streekje geel boven de zee.
  “Zolang het licht is zijn we dapper genoeg. Maar dan? En nu hurkt dat ding bij het vuur alsof het onze redding wil verhinderen…”
  Zonder het te weten liep hij handenwringend rond. Zijn stem ging omhoog.
  “Dus kunnen we geen waarschuwingsvuur aanhouden… We zijn verslagen.”
  Een stipje goud verscheen boven zee en op slag werd de hele hemel helderder.
  “En mijn jagers dan?”
  “Jongens met stokken.”
  Jack kwam overeind. Zijn gezicht was rood toen hij wegbeende. Biggie zette zijn ene glas op en keek Ralph aan.
  “Nou heb je het geflikt. Nou heb je zijn jagers voor schut gezet.”
  “Ach hou je mond toch!”
  Het geluid van de onhandig gestoken schelp onderbrak hen. Alsof hij een serenade bracht aan de opgaande zon bleef Jack blazen tot er beweging kwam bij de hutten en de kleintjes jammerden zoals ze nu zo vaak deden. Ralph stond gehoorzaam op en ging met Biggie naar het plateau.
  “Praatjes,” zei Ralph verbitterd, “praatjes, praatjes, praatjes.”
  Hij nam de schelp van Jack over.
  “Deze bijeenkomst…”
  Jack viel hem in de rede.
  “Ik heb hem uitgeroepen.”
  “Als jij het niet had gedaan had ik het gedaan. Jij hebt alleen op de schelp geblazen.”
  “Wel heb je ooit!”
  “Nou, neem hem dan! Toe maar — praat dan!”
  Ralph smeet de schelp in Jack's armen en ging op de stam zitten.
  “Ik heb een bijeenkomst uitgeroepen,” zei Jack, “om een heleboel kwesties. In de eerste plaats — zoals jullie nu weten hebben we het beest gezien. We kropen er op af. We waren er nog maar een paar meter vandaan. Het beest kwam overeind en keek ons aan. Ik weet niet wat het doet. We weten zelfs niet wat het er voor een is…”
  “Het beest komt uit zee…”
  “Uit de duisternis…”
  “Bomen…”
  “Stilte!” schreeuwde Jack. “Luisteren, jullie. Het beest zit daarboven, wat het ook mag zijn…”
  “Misschien wacht het wel…”
  “Aan het jagen…”
  “Ja, aan het jagen.”
  “Aan het jagen,” zei Jack. Hij herinnerde zich zijn eeuwenoud gegriezel in het bos. “Ja. Het beest gaat op jacht. Alleen — mond houden! Het volgende punt is dat we het niet kunnen afmaken. En verder zegt Ralph dat mijn jagers niets waard zijn.”
  “Dat heb ik nooit gezegd!”
  “Ik heb de schelp. Ralph vindt dat jullie lafaards zijn die de benen nemen voor de beer en het wilde beest. En dat is nog niet alles.”
  Er klonk een soort zucht op het plateau alsof iedereen wist wat er komen ging. Jack's stem ging voort, bevend maar vastberaden, en hij duwde tegen het tot weinig medewerking bereide zwijgen.
  “Hij is net als Biggie. Hij zegt dezelfde dingen als Biggie. Hij is geen geschikte aanvoerder.”
  Jack drukte de schelp vast tegen zich aan.
  “Hij is zelf een lafaard.”
  Hij bleef een ogenblik zwijgen en ging toen door.
  “Boven, toen Roger en ik verder gingen — bleef hij achter.”
  “Ik ben ook meegegaan!”
  “Achter.”
  De twee jongens staarden elkaar woest aan van achter hun haarschermen.
  “Ik ging ook mee,” zei Ralph, “en toen rende ik weg. Maar jij ook.”
  “Noem me dan maar een lafaard.”
  Jack wendde zich tot de jagers.
  “Hij is geen jager. Hij zou ons nooit vlees hebben bezorgd. Hij is geen klasvertegenwoordiger en we weten niets van hem af. Hij strooit maar bevelen rond en verwacht dat de mensen hem op z'n goeie gezicht zullen gehoorzamen. Al dat gepraat…”
  “Al dat gepraat!” schreeuwde Ralph. “Gepraat, gepraat! Wie wilde dat? Wie riep de vergadering bijeen?”
  Jack wendde zich af met een rood gezicht en zijn kin week terug. Het smeulde onder zijn wenkbrauwen.
  “Goed dan,” zei hij op veelbetekenende en dreigende toon, “goed dan.”
  Hij hield de schelp met één hand tegen zijn borst en prikte in de lucht met zijn wijsvinger.
  “Wie vindt dat Ralph geen aanvoerder moet zijn?”
  Hij keek vol verwachting langs de groep jongens die bevroren waren. Onder de palmen heerste een doodse stilte.
  “Handen omhoog,” zei Jack krachtig, “degenen die willen dat Ralph geen aanvoerder moet zijn.”
  Het zwijgen duurde voort, ademloos en zwaar en vol schaamte. Langzaam liep de blos van Jack's wangen weg, en stroomde toen met een pijnlijke vaart weer terug. Hij likte zijn lippen en hield zijn hoofd in zo'n hoek, dat zijn blik elk pijnlijk kontakt met andermans oog vermeed.
  “Hoeveel vinden er…”
  Zijn stem stierf langzaam weg. De handen die de schelp vasthielden begonnen te beven. Hij schraapte zijn keel, en sprak overluid.
  “Goed dan.”
  Hij legde de schelp uiterst behoedzaam in het gras aan zijn voeten. Vernederende tranen liepen uit beide ooghoeken.
  “Ik speel niet verder. Niet met jullie.”
  De meeste jongens keken nu omlaag, naar het gras of naar hun voeten. Jack schraapte zijn keel weer.
  “Ik ben niet meer van de partij…”
  Hij monsterde de houtblokken aan zijn rechterhand en telde de jagers die eens een koor gevormd hadden.
  “Ik ga in mijn eentje erop uit. Laat hij zijn eigen varkens maar vangen. Wie mee wil doen als ik op jacht ga kan meekomen.”
  Hij sukkelde uit de driehoek op weg naar de afgang naar het witte zand.
  “Jack!”
  Jack draaide zich om en keek Ralph aan. Een ogenblik bleef hij staan en riep toen met een hoge stem van woede uit.
  “— Nee!”
  Hij sprong van het plateau en rende langs het strand, zonder te letten op het gedurig vallen van zijn tranen; en tot hij het bos indook werd hij door Ralph nageoogd.
  Biggie was verontwaardigd.
  “Ik zei wat, Ralph, en jij stond daar maar als een…”
  Ralph keek naar Biggie zonder hem te zien en sprak zachtjes tegen zichzelf.
  “Hij komt wel terug. Als de zon ondergaat komt hij terug.” Hij keek naar de schelp in Biggie's hand.
  “Wat?”
  “Hè, hè!”
  Biggie gaf zijn poging op om Ralph te onderhouden over zijn gebrek aan manieren. Hij poetste zijn glas weer en keerde terug tot zijn onderwerp.
  “We kunnen Jack Merridew best missen. Hij is niet de enige op dit eiland. Maar nu we echt een wild beest hebben, al kan ik het nauwelijks geloven, moeten we wel dichtbij het plateau blijven; dan hebben we hem en zijn jagerij minder nodig. Dan kunnen we nou eindelijk es orde op zaken stellen.”
  “Het geeft niets, Biggie. Niets aan te doen.”
  Een tijdje bleven ze zitten in een bedrukte stilte. Toen stond Simon op en nam de schelp over van Biggie, die zo verbaasd was dat hij overeind bleef staan. Ralph keek omhoog naar Simon.
  “Simon? Wat zal het nu weer zijn?”
  Een zachte sirene van uitlachen doorliep de kring, en Simon kromp ervan in elkaar.
  “Ik dacht dat we nog wel iets konden doen. Iets dat we…”
  Weer beroofde de druk van de vergadering hem van zijn stem. Hij vroeg om hulp en sympathie en koos daarvoor Biggie. Hij draaide zich half naar hem om, met de schelp tegen zijn bruine borst geklemd.
  “Ik geloof dat we de berg moeten beklimmen.”
  De kring huiverde van vrees. Simon brak af en wendde zich tot Biggie die hem bekeek met een uitdrukking van honend onbegrip.
  “Wat heeft het voor zin naar dat beest toe te klimmen als Ralph en de twee anderen niets konden beginnen?”
  Simon fluisterde zijn antwoord.
  “Wat kunnen we anders doen?”
  Nu hij zijn toespraak gehouden had het hij toe dat Biggie de schelp uit zijn handen nam. Toen trok hij zich terug en ging zo ver mogelijk van de anderen zitten.
  Biggie sprak nu met grotere zelfverzekerdheid en met iets dat onder minder ernstige omstandigheden door de anderen zou zijn onderkend als plezier.
  “Ik zei dat we allemaal een zeker persoon missen konden. Nou zeg ik dat we moeten bepalen wat ons te doen staat. En ik geloof dat ik jullie kan vertellen wat Ralph straks zal zeggen. Het belangrijkste op het eiland is rook en je kunt niks geen rook krijgen zonder vuur.”
  Ralph maakte een ongeduldige beweging.
  “Hou maar op, Biggie. We hebben geen vuur. Dat ding zit daar boven — we moeten hier blijven.”
  Biggie stak de schelp omhoog alsof hij aan zijn volgende woorden kracht wilde bijzetten.
  “We hebben geen vuur op de berg. Maar wat mankeert er aan een vuur hier beneden? We kunnen een vuur maken op de rotsen daar. Op het zand zelfs. Rook krijgen we in ieder geval.”
  “Dat is waar!”
  “Rook!”
  “Bij het zwembad!”
  De jongens begonnen te kakelen. Alleen Biggie kon de intellektuele moed opbrengen om voor te stellen het vuur van de berg te verplaatsen.
  “Dus dan hebben we het vuur hier beneden,” zei Ralph. Hij keek rond. “We kunnen het hier bouwen, precies tussen het zwembad en het plateau. Natuurlijk…”
  Hij brak af met een frons, en dacht de details uit waarbij hij zonder het te weten met zijn tanden aan een nagelstompje knaagde.
  “Natuurlijk komt de rook niet zo hoog, en is hij maar op korter afstand te zien. Maar we hoeven dan niet dichtbij te komen, dicht bij het…”
  De anderen knikten met volledig begrip. Ze hoefden niet dichtbij te komen.
  “En we gaan het vuur nu bouwen.”
  De grootste denkbeelden zijn de eenvoudigste. Nu er iets te doen was werkten ze met overgave. Biggie was zo boordevol verrukking en ontplooide vrijheid na Jack's vertrek, zo vol trots over zijn aandeel in het welzijn van de gemeenschap, dat hij meehielp hout te verzamelen. Het hout dat hij zocht was voor het oprapen, een omgevallen boom op het plateau die zij niet voor vergaderingen nodig hadden; maar voor de anderen hadden zelfs de nutteloze dingen in de onschendbaarheid van het plateau gedeeld. Toen besefte de tweeling dat zij een vuur bij de hand zouden hebben als een nachtelijke opbeuring en dit bracht een paar kleintjes aan het dansen en handen klappen.
  Het hout was niet zo droog als de brandstof die ze op de berg hadden gebruikt. Een groot deel ervan was vochtig verrot en vol wriemelende insekten; de blokken moesten voorzichtig van de grond getild worden of ze verkruimelden tot natte poeder. En verder, om te vermijden dat ze diep het bos in moesten, sprokkelden de jongens al het gevallen hout in de buurt, hoezeer het soms ook verstrengeld was met jonge gewassen. De zomen van het bos en het litteken waren vertrouwd, vlakbij de schelp en de hutten, en vriendelijk genoeg zolang het dag was. Wat er 's nachts van zou worden, daarom bekommerde zich niemand. Ze werkten dus met grote energie en opgeruimdheid, hoewel bij het verstrijken van de tijd de energie iets weg had van paniek en de opgeruimdheid van hysterie. Ze bouwden een piramide van bladeren en twijgjes, van takken en stompen op het naakte zand bij het plateau. Voor de eerste keer op het eiland deed Biggie zelf zijn ene brilleglas af, knielde neer en bundelde de zonnestralen op wat tondelhout. Al gauw was er een zoldering van rook en een bos gele vlammen.
  De kleintjes die maar weinig vuur hadden gezien sinds de eerste katastrofe, werden wild van opwinding. Ze dansten en zongen; er kwam een feestelijk tintje aan de bijeenkomst.
  Tenslotte hield Ralph op met werken en kwam overeind, en smeurde het zweet over zijn gezicht met een vuile onderarm.
  “We moeten een klein vuur hebben. Dit is te groot om aan te houden.”
  Biggie ging behoedzaam op het zand zitten en begon zijn glas te poetsen.
  “We zouden proeven kunnen nemen. Dan kunnen we uitvinden hoe we een klein heet vuur kunnen maken en er dan groene takken op doen om rook te maken. Sommige bladsoorten zullen daar wel geschikter voor zijn dan andere.”
  De opwinding stierf uit met het vuur. De kleintjes hielden op met zingen en dansen en dwaalden af naar zee of naar de vruchtbomen of de hutten.
  Ralph plofte neer in het zand.
  “We zuilen een nieuwe lijst moeten opmaken van vuurwachters.”
  “Als je ze vinden kunt.”
  Hij keek rond. Toen zag hij pas hoe weinig groten er waren en begreep hij waarom het werk zo zwaar geweest was.
  “Waar is Maurice?”
  Biggie wiste zijn glas weer af.
  “Ik denk nee, hij zou toch niet alleen het bos in zijn gegaan, hè?”
  Ralph sprong overeind, rende snel om het vuur heen en stond naast Biggie, met zijn handen in het haar.
  “Maar we moeten toch een lijst hebben! We hebben jou en mij en Samnerik en…”
  Hij ontweek Biggie's blik en sprak terloops.
  “Waar zijn Bill en Roger?”
  Biggie boog voorover en legde een flintertje hout op het vuur.
  “Ik denk dat ze foetsjie zijn. Ik denk dat ze ook niet willen spelen.”
  Ralph ging zitten en begon kleine holletjes in het zand te boren. Het verbaasde hem te zien dat er een druppeltje bloed bij een ervan lag. Hij onderzocht zijn weggebeten nagel nauwkeurig en bekeek het bolletje bloed dat zich verzamelde waar het leven weggeknauwd was.
  Biggie ging door met spreken.
  “Ik zag ze uitknijpen toen we hout aan het verzamelen waren. Ze gingen die kant op. Dezelfde kant als hij zelf opging.”
  Ralph beëindigde zijn onderzoek en keek naar de lucht. De hemel, als meelevend met de grote veranderingen onder hen, was anders vandaag en zo mistig dat op sommige plaatsen de hele lucht wit leek. De schijf van de zon was beslagen zilver alsof hij dichterbij stond en niet zo heet was, maar toch was de lucht smoor.
  “Ze hadden toch ook altijd wat, nietwaar?”
  De stem kwam van naast zijn schouder en klonk bezorgd. “We kunnen ze missen. We zullen nu heel wat minder zorgen hebben, hè?”
  Ralph zat. De tweeling kwam aanzetten met een groot houtblok en grinnikte triomfantelijk. Ze loosden het blok tussen de gloeiende as zodat de vonken in het rond vlogen.
  “We kunnen het best alleen af, nietwaar?”
  Lange tijd, terwijl het houtblok droogde, vlam vatte en roodgloeiend werd, zat Ralph in het zand en zei niets. Hij zag niet hoe Biggie op de tweeling afliep en met ze fluisterde, en evenmin hoe de drie jongens gezamenlijk het bos in trokken.
  “Dat is dat.”
  Hij kwam met een schok tot zichzelf. Biggie en de twee anderen stonden naast hem. Ze waren met fruit beladen.
  “Ik dacht,” zei Biggie, “we moesten maar een soortement feestmaal houden.”
  De drie jongens gingen zitten. Ze hadden een grote hoop vruchten bij zich en alles was goed rijp. Ze grinnikten naar Ralph toen hij er een paar nam en begon te eten.
  “Dank je,” zei hij. Toen alsof hij aangenaam verrast was — “Dankje!”
  “Het zal zo op onszelf best goed gaan,” zei Biggie. “Het zijn die knullen zonder gezond verstand die alsmaar moeilijkheden veroorzaken op het eiland. We gaan een klein heet vuur maken…”
  Ralph herinnerde zich opeens waarover hij had zitten tobben.
  “Waar is Simon?”
  “Ik weet het niet.”
  “Denk je niet dat hij de berg op is?”
  Biggie barstte uit in luidruchtig lachen en nam nog wat fruit. “Misschien wel.” Hij slikte weg wat hij in zijn mond had. “Hij is van lotje getikt.”
  Simon was het gebied met de vruchtbomen doorgetrokken maar de kleintjes waren te druk bezig geweest met het vuur op het strand om hem daarheen te volgen. Hij werkte zich vooruit door de kruipplanten tot hij de grote mat bereikte die bij de open plek geweven was en kroop erin. Voorbij het bladerscherm kletterde het zonlicht neer en de vlinders dansten in het midden hun dans zonder eind. Hij knielde neer en de pijl van de zon trof hem. Die andere keer had het geschenen dat de lucht van hitte stond te trillen; maar nu stond hij echt te dreigen. Al gauw gutste het zweet uit zijn lange ruige haar. Hij bewoog zich rusteloos heen en weer maar er was geen ontkomen aan de zon. Plotseling had hij dorst, en toen erge dorst.
  Hij bleef zitten.
  Heel ver weg langs het strand stond Jack voor een klein troepje jongens. Hij straalde van geluk.
  “Op jacht,” zei hij. Hij monsterde hen. Ieder droeg de resten van een zwarte pet en eeuwen geleden hadden ze in twee beraden rijen gestaan en hun stemmen hadden geklonken als engelenzang.
  “We gaan jagen. Ik zal de hoofdman zijn.”
  Ze knikten, en het beslissende ogenblik ging makkelijk voorbij.
  “En dan — wat het beest betreft.”
  Ze bewogen, keken naar het woud.
  “Ik zeg dit. We bekommeren ons niet om het beest.”
  Hij knikte hen toe.
  “We vergeten het beest gewoon.”
  “Dat is het!”
  “Ja!”
  “Het beest vergeten!”
  Als Jack al verbaasd was door hun vurige instemming, hij toonde het in ieder geval niet.
  “En nog iets. Hier dromen we niet zo zwaar meer. Dit is bijna het eind van het eiland hier.”
  Uit de diepten van hun gekwelde privélevens beaamden ze dit hartstochtelijk.
  “Luister. Later kunnen we naar de burchtrots gaan. Maar nu ga ik eerst nog meer groten bij de schelp en zo vandaan halen. We maken een varken af en geven een feestmaal.” Hij dacht na en ging langzamer voort. “En wat het wilde beest betreft. Als we een dier afmaken dan laten we een portie van de slacht ervoor achter. Dan zal het ons misschien niet lastig vallen.”
  Hij stond bruusk op.
  “Nu gaan we op jacht het bos in.”
  Hij draaide zich om en draafde weg en na een kort ogenblik volgden ze hem gehoorzaam.
  Ze verspreidden zich zenuwachtig in het bos. Bijna meteen vond Jack de blootgewoelde en verspreide wortels die op varkens duidden en al gauw was het spoor vers. Jack gaf de andere jagers een teken dat ze stil moesten zijn en ging in zijn eentje voorwaarts. Hij was gelukkig en droeg de vochtige duisternis van het bos als zijn oude kleren. Hij kroop langs een helling naar rotsen en sporadische bomen bij de zeekant.
  De varkens lagen als opgezwollen vetzakken zinnelijk te genieten van de schaduw onder de bomen. Er was geen wind en zij waren argeloos; en oefening had Jack stil als een schaduw gemaakt. Hij sloop weer weg en instrueerde zijn verborgen jagers. Even later kropen ze centimeter voor centimeter voorwaarts, zwetend in de stilte en de hitte. Onder de bomen werd er eens met een oor geflapperd. Op een afstandje van de rest, weggezonken in moederlijke zaligheid, lag de grootste zeug van de troep. Ze was zwart en roze; en de enorme blaas van haar buik was afgezet met een rij biggetjes die sliepen of zich ingroeven of piepten.
  Een meter of vijftien van de kudde hield Jack halt; en zijn arm die zich strekte wees de zeug aan. Hij keek vragend rond om te kontroleren dat iedereen het begreep en de andere jongens knikten naar hem. De rij rechterarmen schoof terug.
  “Nu!”
  De kudde varkens schrikte op; en van een afstand van maar tien meter vlogen de houten speren met in het vuur geharde punten naar het uitgepikte varken. Een biggetje rende met een verdwaasd gekrijs de zee in en sleepte Roger's speer achter zich aan. De zeug bracht een hijgende gil uit en kwam wankelend overeind met twee speren in haar vette flank. De jongens schreeuwden en schoten toe, de biggetjes zochten naar alle kanten een heenkomen en de zeug verbrak de aanvalslinie en verdween met veel gekraak in het bos.
  “D'r achterna!”
  Ze peesden langs het varkensspoor, maar het bos was te donker en te dicht zodat Jack hen vloekend moest tegenhouden tussen de bomen en zich op de grond stortte. Toen zei hij even niets, maar snoof woest zodat zij ontzag kregen voor hem en niet op hun gemak naar elkaar keken in bewondering. Even later prikte hij naar de grond met zijn vinger.
  “Daar…”
  Voor de anderen de druppel bloed hadden kunnen onderzoeken was Jack alweer weggeslipt, hier een prent beoordelend, daar een doorgebogen tak betastend. Zo achtervolgde hij, op een geheimzinnige manier foutloos en zelfverzekerd; en de jagers draafden achter hem aan.
  Hij bleef staan voor een bosje dat als schuilplaats dienst kon doen.
  “Daarin.”
  Ze omsingelden het bosje maar de zeug ontsnapte met de steek van een nieuwe speer in haar flank. De slepende achtereinden hinderden haar en de scherpe dwarshaken in de punten waren een foltering. Ze liep tegen een boom op en perste een speer nog dieper naar binnen; en daarna kon elke jager haar gemakkelijk volgen aan de druppels helder bloed. De middag vorderde, mistig en afschuwelijk met zijn vochtige hitte; de zeug strompelde maar voor hen uit, bloedend en uitzinnig, en de jagers volgden, in lust aan haar getrouwd, opgewonden door de lange jacht en het geplengde bloed. Ze konden haar nu zien, haalden haar bijna in, maar ze spurtte met haar laatste krachten door en bleef hun weer voor. Ze waren vlak achter haar toen ze een open plek opstrompelde waar heldere bloemen groeiden en vlinders om elkaar heen dansten en de lucht heet en stil was.
  Hier viel de zeug geveld door de hitte neer en de jagers stortten zich op haar. Deze vreselijke uitbarsting vanuit een onbekende wereld maakte haar razend; ze gilde en bokte en de lucht was vervuld van zweet en lawaai en bloed en verschrikking. Roger rende om de kluwen heen en pookte met zijn speer telkens als er varkensvlees opdook. Jack zat bovenop de zeug en hakte in met zijn mes. Roger vond een bedding voor zijn punt en begon te duwen tot hij met zijn hele gewicht naar voren leunde. De speer bewoog centimeter voor centimeter naar voren en het verschrikte gillen ontaardde in een hoog gekrijs. Toen vond Jack de keel en het hete bloed spoot over zijn handen. De zeug bezweek onder hen en zij lagen zwaar en bevredigd op haar. De vlinders dansten nog steeds in hun bezigheid verzonken midden op de open ruimte.
  Tenslotte ebde de onmiddellijkheid van de slachting weg. De jongens weken terug, en Jack stond op met opgehouden handen.
  “Kijk.”
  Hij giechelde en stak ze omhoog terwijl de jongens lachten om zijn dampende handpalmen. Toen greep Jack Maurice en wreef het goedje over zijn wangen. Roger begon zijn speer terug te trekken en toen zagen de jongens het pas. Robert pinde de zaak vast in een uitspraak die met uitbundigheid ontvangen werd.
  “Dwars door d'r kont!”
  “Hoorde je dat?”
  “Hoorde je wat ie zei?”
  “Dwars door d'r kont!”
  Deze keer speelden Robert en Maurice de twee rollen; en Maurice z'n akteren van de pogingen van het zwijn om de oprukkende speer te ontwijken waren zo grappig dat de jongens het bescheurden van het lachen.
  Op den duur verbleekte zelfs dit. Jack begon zijn bloederige handen aan een rots schoon te vegen. Toen ving hij aan te werken op de zeug en ontweide haar, trok de warme zakken gekleurde ingewanden eruit en gooide ze op een hoop op de rots terwijl de anderen toekeken. Hij praatte onder het werk.
  “We nemen het vlees mee naar het strand. Ik ga terug naar het plateau en nodig ze uit voor een feestmaal. Dat geeft ons tijd genoeg, denk ik.”
  Roger sprak.
  “Hoofdman —”
  “Huh?”
  “Hoe maken we een vuur?”
  Jack hurkte weer en fronste naar het zwijn.
  “We overvallen ze en halen vuur. Vier man heb ik nodig; Henry en jij, Bill en Maurice. We doen verf op en besluipen ze; Roger kan een tak pikken terwijl ik zeg waar ik voor kom. De rest van jullie kan dit hier meebrengen naar waar we vandaan kwamen. Daar zullen we het vuur aanleggen. En daarna…”
  Hij dacht na en stond op. Hij keek naar de schaduwen onder de bomen. Zijn stem was gedaald toen hij weer sprak.
  “Maar we laten een portie van de slacht over aan…”
  Hij knielde weer neer en was druk in de weer met zijn mes. De jongens zwermden om hem heen. Hij sprak over zijn schouder tot Roger.
  “Punt een stok aan twee einden.”
  Even later stond hij op met de druipende zeugenkop in zijn handen.
  “Waar is die stok?”
  “Hier.”
  “Ram het ene eind in de grond. Oh — het is rotsgrond. Stamp het in die spleet. Daar.”
  Jack hield de kop omhoog en drukte de zachte strot vast op het gepunte uiteinde van de stok die dwars door de bek heen drong. Hij stapte achteruit en daar hing de kop, terwijl een beetje bloed langs de stok droop.
  Instinktief weken de jongens mee terug; en het bos was zeer stil. Ze luisterden, en het luidste rumoer was het zoemen van vliegen boven de uitgestorte ingewanden.
  Jack sprak fluisterend.
  “Pak het varken op.”
  Maurice en Robert regen het karkas aan een stok, tilden het dode gewicht en stonden gereed. In de stilte, en staande boven het opgedroogde bloed kregen ze plotselings iets verstolens over zich.
  Jack sprak overluid.
  “Deze kop is voor het wilde beest. Het is een geschenk.”
  De stilte nam het geschenk aan en boezemde hun ontzag in. De kop bleef achter, met doffe ogen, flauwtjes grijnzend met bloed dat zwart werd tussen de tanden. Plotseling namen ze de benen, zo snel ze maar konden, door het bos naar het open strand. Simon bleef waar hij was, een kleine bruine gestalte verborgen onder de bladeren. Zelfs al sloot hij de ogen dan bleef de zeugekop toch nog zichtbaar als nabeeld. De halfgesloten ogen waren dof van het oneindige cynisme van volwassenheid. Ze verzekerden Simon dat het allemaal niet veel zaaks was.
  “Dat weet ik.”
  Simon merkte dat hij hardop gesproken had. Hij deed snel zijn ogen open en daar stond de kop geamuseerd te grinniken in het vreemde daglicht, zonder op de vliegen te letten, of op de verstrooide ingewanden, en zelfs de onwaardigheid van op een stok geprikt te zijn veronachtzamend.
  Hij keek een andere kant op en bevochtigde zijn droge lippen.
  Een geschenk voor het wilde beest. Zou het wilde beest het niet komen halen? De kop, zo dacht hij, scheen het met hem eens te zijn. Ren weg, zei de kop stilzwijgend, ga terug naar de anderen. Het was in werkelijkheid maar een grapje… waarom zou je je druk maken? Je had je alleen maar vergist, meer niet. Wat hoofdpijn, iets dat je gegeten hebt, misschien. Ga terug, kind, zei de kop stilzwijgend.
  Simon keek op, voelde het gewicht van zijn vochtige haar en staarde naar de hemel. Daarboven waren eindelijk eens een keer wolken, grote uitpuilende torens die uit het eiland omhoog sproten, grijs en roomen koperkleurig. De wolken zaten op het land; ze persten en ontketenden van ogenblik tot ogenblik deze dicht op de huid zittende, folterende hitte. Zelfs vlinders verlieten de open ruimte waar het obscene ding grijnsde en drupte. Simon het zijn hoofd zakken met nog steeds zorgvuldig gesloten ogen, en schermde ze toen af met zijn hand. Er waren geen schaduwen onder de bomen maar overal heerste een paarlen stilheid, zodat wat werkelijkheid was een drogbeeld zonder omlijning scheen. De stapel ingewanden was een zwarte dot vliegen die raspten als een zaag. Na een tijdje ontdekten deze vliegen Simon. Volgepropt stapten zij af bij zijn gootjes zweet en deden zich te goed. Ze kietelden onder zijn neusvleugels en speelden boksprong op zijn dijen. Zij waren zwart en van een groene weerschijn en zonder tal; en tegenover Simon hing de Heer der Vliegen op zijn staak te grijnzen. Tenslotte gaf Simon het op en keek terug; zag de witte tanden en de doffe ogen, het bloed en zijn blik werd vastgehouden door die oude en onontkoombare herkenning. In Simon's rechterslaap begon een klopping te dreunen tegen zijn hersenen.
  Ralph en Biggie lagen op het zand in het vuur te turen en kiezelsteentjes in zijn rookloze hart te mikken.
  “Die tak is verdwenen.”
  “Waar is Samnerik?”
  “We moeten eigenlijk weer nieuw hout halen. We hebben geen groene takken meer.”
  Ralph zuchtte en stond op. Er waren geen schaduwen onder de palmen op het plateau; alleen dit vreemde licht dat van overal scheen te komen. Hoog in de lucht tussen de opgekropte wolken ging een donderslag af als een kanon.
  “Het regent direkt met bakken.”
  “Wat doen we met het vuur?”
  Ralph draafde het bos in en kwam terug met een grote tak met groen die hij op het vuur gooide. De tak kraakte, de bladeren krulden op en de gele rook verbreidde zich.
  Biggie tekende een zinloos klein patroontje in het zand met zijn vingers.
  “De makke is dat we niet genoeg mensen hebben voor een vuur. Samnerik kun je maar voor één wachtbeurt tellen. Ze doen alles samen…”
  “Natuurlijk.”
  “Nou, het is niet eerlijk. Begrijp je het niet? Ze moesten eigenlijk twee beurten vervullen.”
  Ralph overwoog dit en begreep het. Hij ergerde zich dat hij zo weinig dacht als een groot mens en zuchtte opnieuw. Het eiland werd slechter en slechter.
  Biggie keek naar het vuur.
  “Je hebt zo weer een groene tak nodig.”
  Ralph wentelde naar hem toe.
  “Biggie. Wat moeten we beginnen?”
  “Gewoon maar zonder hen doorgaan.”
  “Maar — het vuur.”
  Hij fronste naar de zwart en witte massa waarin de onverbrande stompjes lagen. Hij probeerde woorden te vinden.
  “Ik ben benauwd.”
  Hij zag Biggie opkijken; en hakkelde verder.
  “Niet om het beest. Ik bedoel, daar ben ik ook benauwd voor. Maar er is niemand anders die het begrijpt van het vuur. Als iemand je een touw toewierp als je aan het verdrinken was. Als een dokter zei neem dit in omdat als je het niet doet dan ga je dood — dan zou je het doen, nietwaar? Ik bedoel.”
  “Tuurlijk zou ik het doen.”
  “Begrijpen ze het dan niet? Zien ze het niet? Dat we zonder het rooksignaal hier zullen sterven? Kijk daar nu es!”
  Een golf hete lucht trilde boven de as, maar zonder een spoor van rook.
  “We kunnen één vuur niet eens aan de gang houden. En hun kan het niet schelen. En wat meer is…”
  Hij keek doordringend in Biggie's druipende gezicht.
  “Wat meer is, zelfs mij soms ook niet. Stel dat ik werd als de anderen — dat het me niets meer kon schelen? Wat zou er van ons worden?”
  Biggie zette zijn bril af, ernstig verontrust.
  “Kweenie Ralph. We moeten volhouden, hoor je. Dat zouden grote mensen doen.”
  Ralph, die nu eenmaal was begonnen met zijn hart uit te storten, vervolgde.
  “Biggie, wat is er mis?”
  Biggie keek hem verbaasd aan.
  “Bedoel je het…”
  “Nee, nee, dat niet Ik bedoel hoe komt het dat alles zo uit elkaar valt?”
  Biggie poetste langzaam zijn bril en dacht na. Toen hij door kreeg hoever Ralph was gegaan met hem te accepteren bloosde hij roze van trots.
  “Kweenie Ralph. Ik neem zo aan dat hij 't hem doet.”
  “Jack?”
  “Jack.” Ook om dat woord ontwikkelde zich een taboe.
  Ralph knikte plechtig.
  “Ja,” zei hij, “dat zal het hem zijn.”
  Vlakbij barstte er in het bos een kabaal los. Demonische gestalten met rood en wit en groene gezichten kwamen er onder krijgsgehuil uitrennen zodat de kleintjes krijsend op de vlucht sloegen. Uit zijn ooghoek zag Ralph Biggie rennen. Twee gestalten snelden op het vuur toe en hij bereidde zich al voor om zich te verdedigen maar ze snaaiden halfverbrande takken en peesden weg langs het strand. De drie anderen bleven staan en sloegen Ralph gade; en hij zag dat de langste onder hen, op de verf en een gordel na splinternaakt, Jack was.
  Ralph kreeg zijn adem weer in bedwang en sprak.
  “En?”
  Jack deed of hij er niet was, hief zijn speer op en begon te roepen.
  “Luister allemaal. Ik en mijn jagers, wij wonen een eind verder langs het strand bij een platte rots. We jagen en feesten en hebben keet. Als jullie je willen aansluiten bij mijn stam, kom dan naar ons toe. Misschien zal ik jullie dankten meedoen. Misschien ook niet.”
  Hij hield op en keek rond. Hij was veilig voor schaamte of verlegenheid achter het masker van zijn verf en kon ieder op zijn beurt aanstaren. Ralph zat geknield bij het overschot van het vuur als een sprinter in zijn blokken en zijn gezicht was verborgen onder haar en roet. Samnerik tuurde samen om een palmboom aan de zoom van het bos. Een kleintje blèrde, pimpelpaars en vol plooien bij het zwembad en Biggie stond op het plateau met de witte schelp in zijn handen geklemd.
  “Vanavond hebben we een feestmaal. We hebben een varken geslacht en we hebben vlees. Jullie kunt met ons mee komen eten als je wilt.”
  Boven in de wolkenravijnen rommelde de donder weer. Jack en de twee naamloze wilden in zijn gezelschap werden uit hun evenwicht gebracht, keken omhoog en herstelden zich. Het kleintje bleef blèren. Jack wachtte nog ergens op. Hij fluisterde dringend tegen de anderen.
  “Vooruit — vooruit nou!”
  De twee wilden sputterden tegen. Jack sprak beslist.
  “Vooruit!”
  De twee wilden keken elkaar aan, hieven hun speren tegelijk omhoog en spraken in koor.
  “De Hoofdman heeft gesproken.”
  Toen draaiden ze zich gedrieën om en draafden weg. Onmiddellijk daarna kwam Ralph overeind en keek naar de plaats waar de wilden waren geëklipseerd. Samnerik kwam, pratend in een eerbiedig fluisteren.
  “Ik dacht dat het…”
  “…en ik was…”
  “…bang.”
  Biggie stond boven hen op het plateau, nog steeds met de schelp in zijn handen.
  “Dat waren Jack en Maurice en Robert,” zei Ralph. “Hebben zij een pret!”
  “Ik dacht dat ik een astma-aanval zou krijgen.”
  “Stik met je assema.”
  “Toen ik Jack zag was ik er zeker van dat hij het op de schelp gemunt had. Ik weet waarachtig niet waarom.”
  De groep jongens keek met warm ontzag naar de witte schelp. Biggie plaatste hem in Ralph's handen en de kleintjes die het vertrouwde symbool in de gaten kregen, kwamen een voor een terug.
  “Niet hier.”
  Hij wendde zich naar het plateau, in de behoefte aan ritueel. Voorop ging Ralph met de schelp in zijn armen genesteld, toen heel plechtig Biggie, daarna de tweeling, dan de kleintjes en de anderen.
  “Gaan jullie allemaal zitten. Ze hebben ons overvallen om vuur. Ze hebben pret. Maar het…”
  Ralph was verbaasd over het scherm dat in zijn hersenen flitste. Er was iets dat hij wou zeggen; en toen was het luik neergeklapt.
  “Maar het…”
  Ze keken hem ernstig aan, nog niet verontrust door enige twijfel aan zijn bekwaamheid. Ralph veegde het stomme haar uit zijn ogen en keek naar Biggie.
  “Maar het oh het vuur! Natuurlijk het vuur!”
  Hij barstte in lachen uit, hield op en werd in plaats daarvan zeer welsprekend.
  “Het vuur is het belangrijkste. Zonder het vuur kunnen we niet gered worden. Ik zou ook wel zin hebben in oorlogsbeschildering en een wilde willen zijn. Maar we moeten het vuur brandend houden. Het vuur is het belangrijkste ding op het eiland, omdat, omdat…”
  Hij hield weer op en de stilte groeide vol twijfel en verbazing.
  Biggie fluisterde dringend.
  “Redding.”
  “Oh ja. Zonder het vuur kunnen we niet gered worden. Dus moeten we bij het vuur blijven en rook maken.”
  Toen hij ophield zei niemand iets. Na de vele schitterende redevoeringen die hij juist op deze plek gehouden had leken Ralph's opmerkingen nu wel tam, zelfs voor de kleintjes.
  Tenslotte stak Bill zijn handen uit om de schelp.
  “Nu we het vuur niet boven kunnen laten branden — omdat we het vuur niet boven kunnen laten branden — hebben we meer mensen nodig om het aan te houden. Laten we naar dat feest gaan en ze vertellen dat het vuur een zware belasting voor ons hier is. En dan, jagen en zo — wilden zijn bedoel ik — dat moet verdraaid ketig zijn.”
  Samnerik nam de schelp.
  “Dat moet ketig zijn zoals Bill zegt — en nu hij ons heeft uitgenodigd…”
  “…voor een feestmaal…”
  “…vlees…”
  “…gebraden varkenszwoerd…”
  “…ik zou best raad weten met wat vlees…”
  Ralph hield zijn hand omhoog.
  “Waarom zouden we niet voor ons eigen vlees zorgen?”
  De tweeling keek elkaar aan. Bill antwoordde.
  “We willen het oerwoud niet in.”
  Ralph trok een gezicht.
  “Hij — weetje — gaat wel.”
  “Hij is een jager. Het zijn allemaal jagers. Dat maakt een verschil.”
  Een tijdje sprak niemand een woord, toen mompelde Biggie tegen het zand.
  “Vlees…”
  De kleintjes zaten plechtig aan vlees te denken en te kwijlen. Boven hun hoofden donderde het kanon weer en de droge palmbladeren kletterden in een plotselinge hete windvlaag.
  “Jij bent een dwaas klein jochie,” zei de Heer der Vliegen, “alleen maar een onwetend dwaas klein jochie.”
  Simon bewoog zijn gezwollen tong maar zei niets.
  “Ben je het niet met me eens?” zei de Heer der Vliegen. “Ben jij niet een dwaas klein jochie?”
  Simon antwoordde hem met dezelfde stille stem.
  “Welaan dan,” zei de Heer der Vliegen, “ga dan maar liever gauw terug met de anderen spelen. Ze denken dat je getikt bent. Je wilt toch niet dat Ralph denkt dat je getikt bent? Jij vindt Ralph erg aardig, nietwaar? En Biggie, en Jack?”
  Simon's hoofd stond lichtelijk uit het lood gekanteld. Zijn ogen konden zich niet losrukken en de Heer der Vliegen hing voor hem in de ruimte.
  “Wat doe je hier buiten helemaal in je eentje? Ben je niet bang voor me?”
  Simon schudde.
  “Er is niemand om je te helpen. Alleen ik. En ik ben het Wilde Beest.”
  Simon's mond zwoegde, bracht hoorbare woorden uit.
  “Varkenskop op een stok.”
  “Stel je voor, het idee dat het Wilde Beest iets was dat je kon jagen en afmaken!” zei de kop. Een paar ogenblikken lang weergalmde het bos en al de andere vagelijk waar te nemen plekken van geparodieerd lachen. “Jij wist wel beter, nietwaar? Dat ik deel van jullie uitmaak? Onderhuids, onderhuids, onderhuids! Dat ik de reden ben waarom het niet lukt? Waarom de dingen zijn zoals ze zijn?”
  Het gelach huiverde weer.
  “Vooruit nu,” zei de Heer der Vliegen. “Loop gauw terug naar de anderen en verder zand erover.”
  Simon schuddebolde. Zijn ogen waren half toegeknepen alsof hij het obscene ding op de staak nabootste. Hij wist dat hij weer een van zijn aanvallen kreeg. De Heer der Vliegen zette uit als een ballon.
  “Dit is belachelijk. Je weet donders goed dat je mij alleen daar beneden zult ontmoeten — dus probeer niet te ontsnappen!”
  Simon's lichaam kromde zich in een stijve boog. De Heer der Vliegen sprak op een schoolmeesterstoon.
  “Dat is nu heus ver genoeg gedreven. M'n arme misleide jongen, denk je het heus beter te weten dan ik?”
  Hij zweeg enige tijd.
  “Ik waarschuw je. Ik ga me nijdig maken. Weet je? Jij bent ongewenst. Begrepen? We gaan keet maken op dit eiland! Begrepen? We gaan keet maken op dit eiland! Probeer dus maar niet uit te vinden hoever je gaan kan, m'n arme misleide jongen, of anders…”
  Simon merkte dat hij in een wijde muil aan het kijken was. Daarbinnen was het pikkedonker, een duisternis die zich uitbreidde.
  “— Of anders,” zei de Heer der Vliegen, “gaan jullie eraan. Zie je? Jack en Roger en Maurice en Robert en Bill en Biggie en Ralph. Eraan. Gesnapt?”
  Simon zat in de muil. Hij viel neer en verloor het bewustzijn.

9 De dood in ogenschouw

Boven het eiland bleven de wolken zich opstapelen. Een gedurige stroom van verhitte lucht steeg de hele dag van de berg op en werd kilometers omhoog gestuwd; wentelende gasmassa's hoopten zich boven stabiele lagen op tot de lucht op ontploffen stond. Tegen het begin van de avond was de zon verdwenen en een koperen gloed was in de plaats gekomen van helder daglicht. Zelfs de lucht die van zee kwam opzetten was heet en bracht geen verfrissing. De kleur trok weg uit water en bomen en roze rotsoppervlakken, en de wit met bruine wolken broeiden. Niets gedijde dan de vliegen die hun heer verduisterden en de uitgestorte ingewanden deden lijken op een hoop glinsterende kolen. Zelfs toen het vat in Simon's neus brak en het bloed eruit gutste lieten zij hem ongemoeid, en gaven de voorkeur aan de pittige smaak van het varken.
  Met het stromen van het bloed ging Simon's toeval over in de afgematheid van de slaap. Terwijl de avond verder ging en het kanon bleef afgaan lag hij in zijn mat van kruipplanten. Tenslotte werd hij wakker en zag vagelijk de zwarte grond dichtbij zijn wang. Toch bewoog hij nog niet en bleef daar liggen met de zijkant van zijn gezicht op de grond en met zijn ogen suffig voor zich heenstarend. Toen draaide hij op zijn andere kant, trok zijn voeten onder zich op en greep de kruipplanten vast om zich op te trekken. Met het schudden van de kruipplanten ontploften de vliegen van de ingewanden met een kwaadaardig geluid en zetten zich er weer op vast. Simon krabbelde overeind. Het licht was onaards. De Heer der Vliegen hing op zijn staak als een zwarte kogel.
  Simon sprak hardop tot de open plek.
  “Wat kan ik anders doen?”
  Niets antwoordde. Simon keerde de open plek de rug toe en kroop door de kruipplanten tot hij in de schemering van het bos was. Triestig liep hij tussen de stammen met een uitdrukkingloos gezicht, en het bloed om zijn mond en kin was opgedroogd. Alleen een enkele keer, wanneer hij de lianen van de kruipplanten opzijschoof en zijn richting bepaalde naar de helling van het land, vormde hij woorden met zijn mond die de lucht niet bereikten.
  Allengs omkransten de kruipplanten de bomen minder veelvuldig en kwam er verspreid parelig licht uit de lucht door de bomen neergesijpeld. Hier was de ruggegraat van het eiland, de ietwat hogere streek die aan de voet van de berg lag waar het bos geen volle wildernis meer was. Er lagen wijdopen gedeelten die bier en daar bezet waren door een bosje of een reusachtige boom, en de grond liep op met het uitdunnen van het bos. Hij bleef doorzetten en al wankelde hij soms van afmatting, hij stopte nergens. De normale glans was uit zijn ogen verdwenen en hij liep voort met een soort sombere vastberadenheid als een oude man.
  Een windstoot deed hem wankelen en hij zag dat hij het bos uit was, op de rotsen onder een koperen lucht. Hij merkte dat zijn benen zwak waren en dat zijn tong aldoor pijn deed. Toen de wind de bergtop bereikte kon hij iets zien gebeuren, een flits blauwe stof tegen bruine wolken. Hij zette door en weer kwam de wind aanzetten, krachtiger nu, die de boomkruinen oorvegen gaf tot zij brullend wegdoken. Simon zag iets ineengedokens op de bergtop plotseling opzitten en naar hem neerkijken. Hij verborg zijn gezicht en zwoegde voort.
  De vliegen hadden de gestalte ook gevonden. De op leven lijkende beweging schrok ze telkens even af zodat ze een donkere wolk om zijn hoofd vormden. En dan, met het in elkaar zakken van het blauwe materiaal van de parachute boog de dikkige gestalte telkens voorover, met een zucht, en de vliegen zetten zich weer neer.
  Simon voelde dat zijn knieën tegen de rotsen sloegen. Hij krabbelde naar voren en begreep al gauw. De in de war zittende koorden lieten hem zien hoe het mechaniek van deze parodie werkte; hij onderzocht de witte neusbeenderen, de tanden, de kleuren van verrotting. Hij zag hoe onbarmhartig de lagen rubber en zeildoek het arme lijk dat eigenlijk had moeten wegrotten bij elkaar hield. Toen blies de wind weer en de gestalte kwam omhoog, boog en ademde hem zijn rottende longen in het gezicht. Simon stortte op handen en voeten en was onpasselijk tot zijn maag leeg was. Toen nam hij de koorden in zijn hand, maakte ze los van de rotsen en ontsloeg de gestalte van de onwaardige luimen van de wind.
  Tenslotte keerde hij zich af en keek op de stranden neer. Het vuur bij het plateau scheen uit te zijn of op zijn minst geen rook voort te brengen. Een eind verder langs het strand, voorbij het kleine riviertje en vlakbij een grote platte rots klom een dun straaltje rook de lucht in. Simon lette niet meer op de vliegen en schermde zijn ogen met beide handen af om naar de rook te turen. Zelfs op deze afstand konje zien dat het merendeel van de jongens–misschien allemaal–daar was. Dan hadden ze het kamp zeker verlegd, weg van het wilde beest. Terwijl Simon dit dacht wendde hij zich weer naar het arme gebroken ding dat daar stinkend aan zijn zijde zat. Het wilde beest was onschadelijk en weerzinwekkend; en het nieuws moest de anderen zo vlug mogelijk bereiken. Hij begon de berg af te dalen en zijn benen begaven het onder hem. Als hij goed oppaste kon hij het nog net tot strompelen brengen.
  “Baden,” zei Ralph, “is het enige dat erop zit.” Biggie onderzocht de dreigende lucht door zijn brilleglas. “Die wolken bevallen me niks. Weet je nog hoe het geregend heeft vlak na onze landing?”
  “'t Gaat weer regenen.”
  Ralph dook in het zwembad. Er speelden een paar kleintjes aan de rand, die probeerden behaaglijkheid te peuren uit een nattigheid die warmer dan bloed was. Biggie nam zijn bril af, stapte strjfjes het water in en zette hem toen weer op. Ralph kwam aan de oppervlakte en spoot een straal water naar hem.
  “Pas op m'n fok,” zei Biggie. “Als ik water op het glas krijg moet ik er weer uit om 'em schoon te maken.”
  Ralph spoot weer en miste. Hij lachte Biggie uit, in de verwachting dat hij als gewoonlijk gedwee en in bedroefd zwijgen eruit zou gaan. In plaats daarvan petste Biggie op het water met zijn handen.
  “Hou op!” schreeuwde hij. “Hoor je?”
  Woedend joeg hij het water in Ralph's gezicht.
  “Goed, goed,” zei Ralph. “Maak je niet dik.”
  Biggie hield op met het water te kastijden.
  “Ik heb koppijn. Ik wou dat de lucht koeler was.”
  “Ik wou dat de regen kwam.”
  “Ik wou dat we naar huis konden.”
  Biggie lag achterover tegen de oplopende zandkant van het bad. Zijn maag stak uit en het water droogde erop. Ralph spoot naar de hemel. Je kon de beweging van de zon raden door de voortgang van een lichte plek tussen de wolken. Hij knielde in het water en keek rond.
  “Waar is iedereen?”
  Biggie kwam overeind.
  “Misschien liggen ze in de hut.”
  “Waar is Samnerik?”
  “En Bill?”
  Biggie wees voorbij het plateau.
  “Daar zijn ze heengegaan. Jack's feest.”
  “Laat ze maar gaan,” zei Ralph, niet op zijn gemak, “het kan me niet bommen.”
  “Voor een beetje vlees…”
  “En om te jagen,” zei Ralph, wijs, “en om stammetje te spelen, en oorlogsverf op te smeren.”
  Biggie woelde het zand onder water op en keek Ralph niet aan.
  “Misschien moesten we ook maar gaan.”
  Ralph keek hem snel aan, en Biggie bloosde.
  “Ik bedoel — om een oogje in het zeil te houden.”
  Ralph spoot weer water op. Lang voor Ralph en Biggie zich bij Jack's troep hadden gevoegd, konden ze het feest al horen. Er liep een strook gras op een plek waar de palmen tussen het bos en de kust ruimte hadden gelaten voor een brede reep aarde. Precies één stap van de rand van de grasstrook lag het witte losse zand van voorbij de vloed warm, droog en ingelopen. Daar weer beneden was een rots die zich uitstrekte in de richting van de lagune. Verderop liep een korte strook zand en dan kwam de rand van het water. Er brandde een vuur op de rots en vet droop van het roosterende varkensvlees in de onzichtbare vlammen. Alle jongens van het eiland, op Biggie, Ralph, Simon, en de twee die op het varken letten na, waren bijeen op de grasstrook. Ze lachten, zongen, lagen, hurkten of stonden op het gras met voedsel in hun handen. Maar te oordelen naar de vetbesmeurde gezichten was het vleeseten bijna achter de rug; en enkelen hadden kokosnotedoppen in hun handen en dronken eruit. Voor de aanvang van het feest was er een groot houtblok naar het midden van het grasland gesleept en Jack zat daar, geverfd en bekranst, als een afgodsbeeld. Er lagen stapels vlees op groene bladeren in zijn buurt, en fruit, en kokosnotedoppen vol drinken.
  Biggie en Ralph bereikten de zoom van het grasplateau; en al naar gelang de jongens hen in het oog kregen hielden zij een voor een hun mond tot alleen de jongen naast Jack nog praatte. Toen drong de stilte zelfs tot daar door en Jack draaide zich op zijn plaats om. Voor een poosje keek hij hen aan en het geknetter van het vuur was het hardste geluid dat het bruisen van de branding overstemde. Ralph keek een andere kant uit; en Sam die het idee had dat Ralph zich beschuldigend tot hem wendde, legde zijn afgeknaagde bot met een zenuwachtig gegiechel weg. Ralph deed onzeker een stap naar voren, wees naar een palmboom, en fluisterde iets dat voor Biggie onhoorbaar was; en ze giechelden beiden als Sam. Zijn voeten hoog uit het zand tillend begon Ralph voorbij te kuieren. Biggie probeerde te fluiten.
  Op dit ogenblik scheurden de jongens die bij het vuur aan het kokkerellen waren plotseling een grote homp vlees af en renden ermee naar het gras. Ze botsten tegen Biggie op, die zich brandde en gilde en danste. Onmiddellijk waren Ralph en de troep jongens verenigd en opgelucht door een lachsalvo. Weer was Biggie het mikpunt van bespotting door de groep zodat iedereen zich vrolijk en normaal voelde.
  Jack ging staan en zwaaide met zijn speer.
  “Haal wat vlees voor ze.”
  De jongens met het spit gaven Ralph en Biggie ieder een sappige homp. Ze namen de gave watertandend aan. Zo stonden ze te eten onder een lucht van donkerend koper dat vol was van het op til zijnde onweer.
  Jack zwaaide nogmaals met zijn speer.
  “Heeft iedereen gegeten zoveel als hij maar wou?”
  Er was nog voedsel over, sissend op de houten pennen, opgestapeld op de groene schalen. Verraden door zijn maag gooide Biggie een afgekloven bot op het strand en bukte zich om meer.
  Jack sprak weer, ongeduldig.
  “Heeft iedereen gegeten zoveel als hij maar wou?”
  Zijn stem hield een waarschuwing in, gegeven uit bezitterstrots, en de jongens aten sneller zolang er nog tijd was. Toen hij zag dat ze vooreerst niet zouden ophouden, stond Jack op van het houtblok dat zijn troon was en slenterde naar de zoom van het gras. Van achter zijn verf keek hij neer op Ralph en Biggie. Zij gingen een eindje verderop zitten op het zand en Ralph keek onder het eten naar het vuur. Hij merkte zonder het te begrijpen op hoe de vlammen nu zichtbaar waren tegen het sombere licht. De avond was gevallen, niet met kalme pracht maar met de dreiging van geweld.
  Jack sprak.
  “Geef me te drinken.”
  Henry bracht hem een dop en hij dronk, onderwijl Biggie en Ralph over de hakkelige rand in de gaten houdend. Macht lag in de bruine zwelling van zijn bovenarmen; gezag zat op zijn schouder en kwetterde in zijn oor als een aap.
  “Allemaal zitten.”
  De jongens schikten zich in rijen op het gras voor hem maar Ralph en Biggie bleven een halve meter lager staan op het mulle zand. Jack negeerde hen voorlopig, wendde zijn masker omlaag naar de zittende jongens en wees naar hen met zijn speer.
  “Wie sluit zich aan bij mijn stam?”
  Ralph maakte een plotselinge beweging die verzandde in een struikeling. Een paar van de jongens draaiden zich naar hem om.
  “Ik gaf jullie voedsel,” zei Jack, “en mijn jagers zullen jullie beschermen tegen het beest. Wie sluit zich aan bij mijn stam?”
  “Ik ben aanvoerder,” zei Ralph, “omdat jullie mij gekozen hebben. En we zouden het vuur aanhouden. Nu rennen jullie achter voedsel aan…”
  “Je hebt zelf gerend!” riep Jack. “Kijk naar dat bot in je handen!”
  Ralph werd paars.
  “Ik heb gezegd dat jullie jagers waren. Dat was jullie karwei.”
  Jack sloeg al geen acht meer op hem.
  “Wie sluit zich aan bij mijn stam en heeft keet?”
  “Ik ben aanvoerder,” zei Ralph met trillende stem. “En het vuur dan? En ik heb de schelp.”
  “Je hebt hem niet bij je,” zei Jack honend. “Je hebt hem achtergelaten. Zie je wel, slimmerd? En de schelp telt niet aan deze kant van het eiland…”
  Heel onverwachts ratelde de donder. In plaats van een tamme dreun was het nu een ontploffing met stootkracht.
  “De schelp telt hier net zo goed,” zei Ralph, “en over het hele eiland.”
  “En wat denk je dan te beginnen?”
  Ralph inspekteerde de gelederen van de jongens. Er school bij hen geen hulp en hij keek een andere kant op, in de war gebracht en zwetend. Biggie fluisterde.
  “Het vuur — redding.”
  “Wie sluit zich aan bij mijn stam?”
  “Ik.”
  “Ik.”
  “Ik.”
  “Ik zal op de schelp blazen,” zei Ralph ademloos, “en een vergadering bijeenroepen.”
  “We zullen het niet horen.”
  Biggie raakte Ralph's pols aan.
  “Kom mee weg. Er komt hier heibel. En we hebben ons vlees binnen.”
  Er was een flits helder licht voorbij het bos en de donder gaf weer een harde klap zodat een kleintje begon te jammeren. Er vielen grote regendruppels tussen hen in, die tegen de grond sloegen met aparte tikken.
  “Het gaat stormen,” zei Ralph, “en het zal gaan regenen zoals toen we hier neerkwamen. Wie zijn er nu slimmerds? Waar zijn jullie hutten? Wat doen jullie daaraan?”
  De jagers keken weinig op hun gemak naar de hemel, ineenkrimpend voor de inslag van de druppels. Een golf van ongedurigheid bracht de jongens in een doelloos bewegen en darren. Het flitsend licht werd helderder en de slagen van de donder waren nog maar net uit te houden. De kleintjes begonnen krijsend rond te rennen.
  Jack sprong op het zand.
  “Dans onze dans! Vooruit! Dansen!”
  Struikelend rende hij door het losse zand naar de open rotsvlakte voorbij het vuur. Tussen de bliksemflitsen was de lucht donker en verschrikkelijk; en de jongens volgden hem met veel rumoer. Roger werd het varken, dat knorde en Jack aanviel, die opzij stapte. De jagers pakten hun speren, de koks pennen en de rest knuppels van brandhout. Er ontwikkelde zich een omsingelende beweging en een zang. Terwijl Roger de doodsangst van het varken nabootste, renden en sprongen de kleintjes aan de buitenkant van de kring. Biggie en Ralph bleken maar al te blij onder de dreiging van de lucht om plaats te nemen in deze stompzinnige maar deels geborgen gemeenschap. Ze waren blij de bruine ruggen van de heining te raken die de angst indamde en hem handelbaar maakte.
  “Slacht het beest! Snij z'n hals! Spui z'n bloed!”
  De beweging werd regelmatig terwijl de zang zijn eerste kunstmatige opwinding kwijtraakte en als een vaste pols begon te slaan. Roger hield op varken te zijn en werd jager, zodat het midden van de kring een lege gaap werd. Een paar van de kleintjes zetten een eigen kring op; en de aanvullende kringen cirkelden rond en rond alsof herhaling op zichzelf al geborgenheid zou opleveren. Daar was het bonzen, kloppen en stampen van één enkel organisme.
  De donkere hemel werd verbrijzeld door een blauwwit litteken. Een ogenblik later sloeg het geluid al over hun ruggen als de klap van een enorme zweep. De zang steeg een noot in doodsnood.
  “Slacht het beest! Snij z'n hals! Spui z'n bloed!”
  Nu steeg er uit de verschrikking een nieuwe begeerte op, troebel, dringend, blind.
  “Slacht het beest! Snij z'n hals! Spui z'n bloed!”
  Opnieuw zigzagde het blauwwitte litteken boven hen en de zwavelige knettering stootte neer. De kleintjes schreeuwden en hompelden rond, vluchtend van de rand van het bos, en een van hen doorbrak in zijn angst de kring van de groten.
  “Hem! Hem!”
  De kring werd een hoefijzer. Er kroop een ding uit het bos. Het kwam in het duister, onzeker. De schrille angstkreet die voor het beest oprees was als van pijn. Het beest strompelde het hoefijzer in.
  “Slacht het beest. Snij z'n hals! Spui z'n bloed!”
  Het blauwwitte litteken was niet van de lucht, het geratel ondraaglijk. Simon riep iets over een dode man op een heuvel.
  “Slacht het beest! Snij z'n hals! Spui z'n bloei! Maak hem lijk!”
  De stokken kwamen neer en de mond van de nieuwe kring knauwde en schreeuwde. Het beest lag op zijn knieën in het midden, met de armen over zijn gezicht gevouwen. Het schreeuwde luid tegen het afschuwelijke lawaai in iets over een lijk op de heuvel. Het beest worstelde zich naar voren, verbrak de kring en viel over de steile rand van de rots op het zand bij het water. De troep zat er onmiddellijk achteraan, stroomde de rots af, besprong het beest, schreeuwde, sloeg, beet, scheurde. Er waren geen woorden, en geen bewegingen dan het rukken van tanden en klauwen.
  Toen openden zich de wolken om de regen neer te laten als een waterval. Het water sprong van de bergtop, rukte bladeren en takken van de bomen, sproeide als een koude douche over de worstelende hoop op het zand. Kort daarop viel de hoop uit elkaar en gestalten wankelden weg. Alleen het beest bleef stil liggen, een paar meter van de zee. Zelfs in de regen konden ze zien wat een klein beestje het was; en zijn bloed vlekte al op het zand.
  Nu blies een krachtige wind de regen schuin, en liet het water in straaltjes van de bomen in het bos aflopen. Op de bergtop liep de parachute vol en kwam op drift; de gestalte gleed, kwam op zijn voeten te staan, draaide om zijn as en zwaaide omlaag door de wijde natte lucht en stapte met lompe voeten over de toppen van de hoge bomen; steeds maar vallend en vallend zakte hij af naar het strand en de jongens renden schreeuwend de duisternis in. De parachute nam de gestalte mee naar voren, ploegde door de lagune en hielp hem met horten en stoten over het rif de zee in.
  Tegen middernacht bedaarde de regen en dreven de wolken weg, zodat de hemel weer opnieuw bezaaid stond met de ongelooflijke sterrelampen. Toen ging ook de bries liggen en er was geen rumoer dan het druipen en sijpelen van water dat uitkloven liep envanblad na blad neergutste op de bruine aarde van het eiland. De lucht was koel, vochtig en helder; en kort daarna was zelfs het geluid van het water opgehouden. Het beest lag verschrompeld aan het bleke strand en de vlekken verspreidden zich centimeter voor centimeter.
  De rand van de lagune werd een fosforescerende veeg die nauwelijks merkbaar voortkroop met het vloeien van de machtige golf van het opkomend getij. Het heldere water spiegelde de heldere lucht en de hoekige flonkerende sterrenformaties. De fosforescerende lijn stulpte om de zandkorrels en kleine kiezels; hij hield hen in een kuiltje van spanning, nam hen dan plotseling met een onhoorbare klank in zich op en ging voort.
  Langs de rand van de ondiepten aan de kustzijde zat de oprukkende lichtgevende strook vol vreemde beestjes met felle ogen en lichamen als manestralen. Hier en daar klampte een grotere kiezel zich aan zijn eigen lucht vast en werd bedekt met een vacht van parels. De vloed zwol aan over het zand met al zijn regenkratertjes en streek alles glad met een laag zilver. Nu raakte hij de eerste van de vlekken die uit het gebroken lichaam sijpelden en de beestjes vormden een beweeglijke lichtplek toen ze zich aan de rand verzamelden. Het water steeg verder en versierde Simon's ruige haar met schitteringen. De lijn van zijn wang werd verzilverd en de welving van zijn schouder werd gebeeldhouwd marmer. De vreemde geleibeestjes met hun felle ogen en sporende nevels waren druk bezig om zijn hoofd. Het lichaam werd een fraktie van een centimeter van het zand opgelicht en een luchtbel ontsnapte met een vochtige plons uit de mond. Toen raakte het zoetjesaan vlot.
  Ergens boven de verduisterde glooiing van de wereld trokken zon en maan; en het laagje water op de planeet aarde werd als een lichte zwelling aan één kant vastgehouden terwijl de vaste kern rondwentelde. De machtige golf van het getij bewoog verder langs het eiland en het water steeg. Zachtjes, omstuwd door een boordsel van nieuwsgierige schitterbeestjes, zelf een zilveren omtrek onder onwrikbare sterrebeelden voer Simon's dode lichaam uit naar de open zee.

10 De schelp en de bril

Biggie vatte de naderende gestalte zorgvuldig in het oog. Tegenwoordig had hij soms het idee dat hij scherper kijken kon als hij zijn bril afzette en het glas voor het andere oog schoof; maar zelfs voor het goede oog bleef Ralph na alles wat er gebeurd was toch onmiskenbaar Ralph. Hij kwam nu tussen de kokosnotebomen vandaan, hinkend, vuil, met dode bladeren die in zijn geleluizenbos staken. Eén oog was een snee in zijn opgezette wang en op zijn rechterknie had zich een grote bloedkorst gevormd. Hij bleef even staan en tuurde naar de gestalte op het plateau.
  “Biggie? Ben jij de enige nog?”
  “D'r lopen nog wat kleintjes.”
  “Die tellen niet. Geen groten?”
  “Oh — Samnerik. Die sprokkelen hout.”
  “Verder niemand?”
  “Niet dat ik weet.”
  Ralph klom behoedzaam het plateau op. Het ruwe gras was nog steeds weggesleten waar de vergadering altijd zat; de breekbare witte schelp glansde naast de gladde zetel. Ralph ging in het gras zitten met zijn gezicht naar de aanvoerderszetel en de schelp. Biggie knielde links van hem en een minuut lang was er een gerekte stilte.
  Tenslotte schraapte Ralph zijn keel en fluisterde iets.
  Biggie fluisterde terug.
  “Wat zeg je?”
  Ralph sprak hardop.
  “Simon.”
  Biggie zei niets maar knikte plechtig. Ze bleven maar zitten, en staarden met gehandicapt zintuig naar de aanvoerderszetel en de glinsterende lagune. Het groene licht en de glansplekken van de zonneschijn speelden over hun vervuilde lichamen.
  Tenslotte kwam Ralph overeind en liep naar de schelp. Hij nam de schelp liefkozend in zijn beide handen en knielde ermee, leunend tegen de stam.
  “Biggie?”
  “Hè?”
  “Wat moeten we doen?”
  Biggie knikte naar de schelp.
  “Je zou een…”
  “Een vergadering uitroepen?”
  Ralph lachte schel toen hij het woord uitsprak en Biggie fronste zijn wenkbrauwen.
  “Je bent nog steeds Aanvoerder.”
  Ralph lachte opnieuw.
  “Heus waar. Over ons.”
  “Ik heb de schelp.”
  “Ralph! Hou op met zo te lachen. Kijk es, dat is nergens niet voor nodig, Ralph! Wat moeten de anderen er wel van denken?”
  Eindelijk hield Ralph op. Hij huiverde.
  “Biggie.”
  “Hè?”
  “Dat was Simon.”
  “Dat zei je.”
  “Biggie.”
  “Hè?”
  “Dat was moord.”
  “Stil nou toch!” zei Biggie schril. “Wat heb je eraan om zo te praten!”
  Hij sprong overeind en stond boven Ralph uit.
  “Het was donker. Toen kregen we die — die vervloekte dans. 't Bliksemde en donderde en regende. We knepen 'em!”
  “Ik kneep 'em helemaal niet,” zei Ralph traag.“ Ik was — ik weet niet wat ik was.”
  “We knepen 'em!” zei Biggie opgewonden. “Er kon van alles gebeuren. Het was geen… wat je zei.”
  Zoekend naar een omschrijving maakte hij gebaren.
  “Oh, Biggie!”
  Ralph's stem, laag en verslagen, maakte een eind aan Biggie's gebaren. Hij bukte en wachtte. Ralph wiegde de schelp en schommelde zelf heen en weer.
  “Begrijp je niet, Biggie? De dingen die we gedaan hebben…”
  “Wie weet is hij nog in…”
  “Nee.”
  “Wie weet deed hij maar alsof…”
  Biggie's stem zakte weg toen hij Ralph's gezicht in het oog kreeg.
  “Jij was buiten. Buiten de kring. Jij kwam er nooit helemaal in. Heb je niet gezien wat we — wat ze gedaan hebben?”
  Er was walging en tegelijkertijd een soort koortsachtige opwinding in zijn stem.
  “Heb jij het niet gezien, Biggie?”
  “Niet zo erg goed. Ik heb nou toch maar één oog. Dat moest je toch weten, Ralph.”
  Ralph bleef heen en weer wiegen.
  “Het was een ongeluk,” zei Biggie plotseling, “en dat was het. Een ongeluk.” Zijn stem klonk weer schril. “Dat komt in het donker — wat deed ie ook zo uit het donker te sluipen. Hij was getikt. Hij vroeg erom.” Hij maakte weer wijde gebaren. “Het was een ongeluk.”
  “Jij hebt niet gezien wat ze deden…”
  “Kijk nou, Ralph. We moeten dit vergeten. Denken erover maakt het niks niet beter, hoor je?”
  “Ik ben bang. Voor ons. Ik wil naar huis. O God, ik wil zo naar huis.”
  “Het was een ongeluk,” zei Biggie koppig, “en daar blijf ik bij.”
  Hij raakte Ralph's blote schouder aan en Ralph huiverde van deze menselijke aanraking.
  “En kijk, Ralph,” — Biggie sloeg een snelle blik om zich heen en boog zich toen tot hem over — “laat niet merken dat wij met de dans meededen. Niet aan Samnerik.”
  “Maar we deden mee! Allemaal!”
  Biggie schudde zijn hoofd.
  “Wij pas op het allerlaatst. Ze konden het in het donker ook niet zien. Bovendien zei je dat ik alleen maar aan de buitenkant zat…”
  “Ik ook,” mompelde Ralph, “ik zat ook aan de buitenkant.”
  Biggie knikte gretig.
  “Precies. Wij waren aan de buitenkant. We hebben allemaal niks gedaan, we hebben niks niet gezien.”
  Biggie dacht na, en vervolgde toen.
  “We zullen apart blijven wonen, met z'n vieren…”
  “Met z'n vieren. Dat is niet genoeg om het vuur brandend te houden.”
  “We zullen het proberen. Nietwaar? Ik heb het al aangestoken.”
  Samnerik kwamen een groot houtblok uit het bos slepen. Ze wierpen het af bij het vuur en hielden meteen aan op het zwembad. Ralph sprong overeind.
  “Hé! Jullie twee!”
  De tweeling hield een ogenblik in en liep toen door.
  “Ze gaan baden, Ralph.”
  “Liever maar meteen.”
  De tweeling was erg verbaasd Ralph te zien. Ze bloosden en keken langs hem heen naar de lucht.
  “Hallo. Wat toevallig jou hier te ontmoeten, Ralph.”
  “We zijn juist het bos in geweest…”
  “…om hout te halen voor het vuur…”
  “…we zijn vannacht verdwaald.”
  Ralph bekeek zijn tenen een voor een.
  “Jullie bent verdwaald na de…”
  Biggie maakte zijn glas schoon.
  “Na de feestmaaltijd,” zei Sam met een gesmoorde stem. Erik knikte. “Ja, na de feestmaaltijd.”
  “Wij zijn vroeg weggegaan,” zei Biggie snel, “omdat we moe waren.”
  “Wij ook…”
  “…heel vroeg…”
  “…wij waren erg moe.”
  Sam raakte aan een schram op zijn voorhoofd en stopte toen haastig zijn hand weg. Erik frunnikte aan een kloof in zijn lip.
  “Ja. We waren erg moe,” herhaalde Sam, “dus zijn we vroeg weggegaan. Was het een goede…”
  De lucht was zwaar van onuitgesproken wetenschap. Sam wrong zich in bochten en het obscene woord ging af. “– dans?”
  De herinnering aan de dans die geen van hen had bijgewoond deed alle vier jongens met een schok ineenkrimpen.
  “We zijn vroeg weggegaan.”
  Toen Roger de landengte bereikte die de Burchtrots verbond met het vasteland was hij niet verbaasd aangehouden te worden. Hij had in de loop van de verschrikkelijke nacht al verondersteld dat hij daar, op de veiligste plek, in ieder geval een paar leden van de stam zou vinden, verschanst tegen de gruwelen van het eiland.
  De stem weerklonk scherp uit de hoogte, waar steeds slinkende rotsgevaarten elkaar in evenwicht hielden.
  “Halt! Wie daar?”
  “Roger.”
  “Kom nader, vriend.”
  Roger kwam nader.
  “Je kon toch zien wie ik was.”
  “De Hoofdman heeft gezegd dat we iedereen moesten aanhouden.”
  Roger tuurde omhoog.
  “Als ik wilde had je me toch niet kunnen tegenhouden.”
  “O nee? Ga maar es boven kijken.”
  Roger klauterde langs de laddervormige rots.
  “Kijk maar eens hier.”
  Er was een houtblok geramd onder het bovenste rotsblok en nog een hefboom weer daaronder. Robert leunde lichtjes op de hefboom en het rotsblok kreunde. Een volledige duw zou de rots met een donderende klap op de landengte doen storten. Roger uitte zijn bewondering.
  “Hij is een echte Hoofdman, hè?”
  Robert knikte.
  “Hij neemt ons mee uit jagen.”
  Hij gaf een ruk met zijn hoofd in de richting van de verafgelegen hutten waar een draadje witte rook de lucht in kringelde. Roger zat op het uiterste randje van de rotswand somber achterom te kijken naar het eiland terwijl hij met zijn vingers aan een losse tand peuterde. Zijn turende blik hechtte zich aan de top van de berg in de verte en Robert veranderde van onuitgesproken onderwerp.
  “Hij gaat Wilfred aframmelen.”
  “Waarvoor?”
  Robert schudde zijn hoofd in onzekerheid.
  “Ik weet het niet. Hij heeft het niet gezegd. Hij werd kwaad en heeft ons Wilfred laten boeien. Hij is nu” — hij giechelde opgewonden — “hij ligt nu al uren in de boeien, alsmaar te wachten…”
  “Maar zei de Hoofdman niet waarom?”
  “Ik heb niks gehoord.”
  Gezeten op de reusachtige rotsen in de verzengende zon ontving Roger dit nieuws als een openbaring. Hij hield op met peuteren aan zijn tand en zat stil de mogelijkheden van eigenmachtig gezag te verwerken. Toen klom hij zonder een woord langs de achterkant van de rotsen omlaag naar de grot en de rest van de starn.
  Daar zat de Hoofdman, naakt tot aan zijn middel en zijn gezicht geblokt in rood en wit. De stam lag in een halve cirkel voor hem. De zojuist afgerammelde en ontboeide Wilfred snufte luidruchtig op de achtergrond. Roger hurkte bij de anderen.
  “Morgen,” vervolgde de Hoofdman, “zullen we weer op jacht gaan.”
  Hij wees met zijn speer op deze en gene wilde.
  “Enkelen van jullie zullen hier blijven om de grot te verbeteren en de toegang te verdedigen. Ik zal een paar jagers meenemen en vlees terugbrengen. De verdedigers van de toegang zullen er op moeten letten dat de anderen niet binnensluipen.”
  Een wilde stak zijn hand omhoog en de Hoofdman draaide een bleek geverfd gezicht naar hem toe.
  “Waarom zouden ze proberen in te sluipen, Hoofdman?”
  De Hoofdman was onduidelijk maar ernstig.
  “Ze zullen het proberen. Ze proberen de dingen die wij doen te bederven. Dus moeten de wachters aan de toegang goed opletten. En verder…”
  De Hoofdman dacht na. Ze zagen een driehoekje van verbijsterend roze naar buiten flitsen, langs zijn lippen strijken en weer verdwijnen.
  “— en verder; het beest probeert misschien binnen te komen. Jullie herinneren je hoe hij kroop…”
  De halve cirkel huiverde en mompelde een beaming.
  “Hij kwam in vermomming. Hij komt misschien weer, al hebben we hem de kop van onze slacht te eten gegeven. Dus uitkijken, en opletten.”
  Stanley lichtte zijn onderarm van de rots en stak een vragende vinger op.
  “En?”
  “Maar hebben we het niet, hebben we het niet…?”
  Hij kronkelde zich in alle bochten en keek op de grond.
  “Nee!”
  In de stilte die volgde deinsde elke wilde terug voor zijn eigen herinnering.
  “Nee! Hoe kunnen we het nou — afmaken?”
  Half opgelucht, half ontmoedigd door het daaruit volgende voortduren van de verschrikkingen mompelden de wilden weer opnieuw.
  “Dus laat de berg met rust,” zei de Hoofdman plechtig, “en geef het de kop als je op jacht gaat.”
  Stanley zwaaide weer met zijn vinger.
  “Ik denk dat het beest zich vermomd heeft.”
  “Misschien,” zei de Hoofdman. Een theologische overweging kondigde zich aan. “We kunnen het in ieder geval beter te vriend houden. Je weet nooit wat het zal doen.”
  De stam overwoog dit; en kwam toen in opschudding als door een windvlaag. De Hoofdman zag de uitwerking van zijn woorden en stond bruusk op.
  “Maar morgen gaan we op jacht en als we dan vlees hebben houden we een feestmaal…”
  Bill stak zijn hand op.
  “Hoofdman.”
  “Ja?”
  “Wat gebruiken we om het vuur mee aan te steken?”
  De blos van de Hoofdman werd verborgen door de wit en rode klei. In zijn onzeker zwijgen goot de stam nogmaals zijn geroezemoes uit. Toen stak de Hoofdman zijn hand omhoog.
  “We gaan het vuur pakken van de anderen. Luister. Morgen gaan we op jacht en vlees halen. Vannacht ga ik met twee jagers op pad — wie gaat er mee?”
  Maurice en Roger staken hun handen op.
  “Maurice…”
  “Jawel, Hoofdman?”
  “Waar was hun vuur?”
  “Nog steeds op de gewone plaats bij de vuurrots.”
  De Hoofdman knikte.
  “De rest van jullie kan gaan slapen zo gauw de zon onder is. Maar wij drieën, Maurice, Roger en ik, wij gaan aan de slag. We vertrekken vlak voor zonsondergang…”
  Maurice stak zijn hand op.
  “Maar wat gebeurt er als we onderweg…”
  De Hoofdman wuifde deze tegenwerping weg.
  “We blijven langs het strand lopen. En mocht het toch komen, dan doen we, dan doen we onze dans weer.”
  “Met z'n drieën maar?”
  Weer klonk het aanzwellen en wegsterven van het geroezemoes.
  Biggie gaf Ralph zijn bril en bleef wachten op het terugontvangen van zijn gezichtsvermogen. Het hout was vochtig; en dit was de derde keer dat ze het aangestoken hadden. Ralph stapte naar achteren en sprak in zichzelf.
  “We willen niet nog een nacht zonder vuur.”
  Hij keek schuldig om naar de drie jongens in zijn buurt. Dit was de eerste keer dat hij de dubbele funktie van het vuur had toegegeven. De ene was zonder twijfel het opzenden van een wenkende rookzuil; maar ook moest het nu een haardvuur zijn en een geruststelling tot ze ingeslapen waren. Erik blies op het houtje tot het gloeide en een klein vlammetje losliet. Een golf witte en gele rook sloeg omhoog. Biggie pakte zijn bril terug en keek met genoegen naar de rook.
  “Als we maar een radio konden maken!”
  “Of een vliegtuig…”
  “…of een boot.”
  Ralph dregde in zijn vervagende kennis van de wereld.
  “We zouden gevangen genomen kunnen worden door de roden.”
  Erik streek zijn haar terug.
  “Die zouden nog beter zijn dan…”
  Hij wou geen mensen bij de naam noemen en Sam maakte de zin voor hem af door te knikken in de richting van het strand.
  Ralph herinnerde zich de plompe gestalte aan een parachute.
  “Hij zei iets over een dode man…” Hij bloosde pijnlijk bij deze erkenning van zijn aanwezigheid bij de dans. Hij maakte dringende bewegingen met zijn lichaam bij de rook. “Niet ophouden — vooruit, omhoog!”
  “De rook wordt weer dunner.”
  “We hebben alweer nieuw hout nodig, zelfs al is het nat.”
  “Mijn astma…”
  Mechanisch kwam het antwoord.
  “Stik met je assema.”
  “Als ik aan het houtblokken slepen sla, krijg ik heel erg astma. Ik wou dat het niet zo was, Ralph, maar zo is het nou een keer.”
  De drie jongens gingen het bos in en haalden armen vol verrot hout. Opnieuw ging de rook geel en dik omhoog.
  “Laten we iets te eten halen.”
  Samen gingen zij naar de vruchtbomen, met hun speren, zonder veel te zeggen, haastig schrokkend. Toen ze weer uit het bos kwamen ging de zon juist onder en gloeiden alleen nog wat sintels in het vuur en er was geen rook.
  “Ik kan geen hout meer dragen,” zei Erik. “Ik ben moe.”
  Ralph schraapte zijn keel.
  “Daarboven hebben we het vuur ook aangehouden.”
  “Daarboven was het klein. Dit moet een groot vuur zijn.”
  Ralph droeg een houtje naar het vuur en keek naar het wegdrijven van de rook in de schemering.
  “We moeten het aan de gang houden.”
  Erik wierp zich neer.
  “Ik ben te moe. En wat helpt het?”
  “Erik!” riep Ralph ontzet. “Dat mag je niet zeggen!”
  Sam knielde naast Erik.
  “Nou — wat helpt het dan?”
  Ralph probeerde het zich verontwaardigd te herinneren. Er was toch iets goeds aan een vuur. Iets verpletterend goeds.
  “Ralph heeft het jullie vaak genoeg verteld,” zei Biggie gemelijk. “Hoe moeten we anders gered worden?”
  “Natuurlijk! Als we geen rook maken…”
  Hij hurkte voor hen in de volgelopen schemering.
  “Begrijpen jullie niet? Wat hebben we eraan om radio's en boten te wensen?”
  Hij stak zijn hand uit en wrong zijn vingers tot een vuist.
  “Er is maar één ding dat we doen kunnen om uit deze rotzooi te raken. Iedereen kan jagertje spelen en voor vlees zorgen…”
  Hij keek ze één voor één aan. Toen, op het moment van de grootste hartstocht en overtuiging, sloeg dat gordijn in zijn hoofd en vergat hij waar hij heen wilde. Hij knielde daar, met gebalde vuist en staarde plechtig van de een naar de ander. Toen zwiepte het gordijn terug.
  “Oh ja. Dus we moeten rook maken; en meer rook…”
  “Maar we kunnen het niet aan de gang houden! Kijk dat nou eens!”
  Het vuur stierf langzaam naast hen uit.
  “Twee passen er op het vuur,” zei Ralph, half in zichzelf, “dat is twaalf uur per dag.”
  “We kunnen geen hout meer vinden, Ralph…”
  “…niet in het donker…”
  “…niet 's nachts…”
  “We kunnen het elke morgen aansteken,” zei Biggie. “Er is toch niemand die in het donker rook ziet.”
  Sam knikte heftig.
  “Het was anders toen het vuur…”
  “…daar boven was.”
  Ralph stond op en voelde zich eigenaardig weerloos met de toesluipende duisternis.
  “Laat het vuur dan maar lopen, voor vannacht.”
  Hij ging voor naar de eerste hut, die nog steeds overeind stond, zij het ook zwaar overhellend. De beddebladeren lagen erin, droog en ritselend bij aanraking. In de hut ernaast praatte een kleintje in zijn slaap. De vier groten kropen onder dak en groeven zich in tussen de bladeren. De tweeling lag bij elkaar en Ralph en Biggie aan de andere kant. Een poosje was er het gedurige gekraak en geritsel van de bladeren terwijl ze zich nestelden.
  “Biggie.”
  “Ja?”
  “Alles goed?”
  “'k Denk het.”
  Tenslotte was de hut rustig op een enkel ritselingetje na. Een rechthoek van zwartheid waaraan kontrast verleend werd door schitterende lovertjes hing voor hen en daar was ook het holle dreunen van de branding op het rif. Ralph installeerde zich voor zijn nachtelijke spelletje van stel-es-dat…
  Stel es dat ze per straalvliegtuig naar huis vervoerd konden worden, dan zouden ze voor de ochtend op dat grote vliegveld in Wiltshire landen. Ze zouden per auto gaan; nee, als het volmaakt was zouden ze per trein gaan; helemaal naar Devon en daar die villa weer nemen. Dan zouden de wilde pony's weer achter in de tuin komen en over de muur heen kijken…
  Rusteloos wierp Ralph zich om en om in de bladeren. Dartmoor was woest en dat waren de pony's ook. Maar de aantrekkingskracht van het woeste was verdwenen.
  Zijn geest schaatste naar een beschouwing van een getemde stad waar het wildendom geen voet kon verzetten. Wat kon er veiliger zijn dan het busstation met zijn lantarens en wielen?
  Meteen was Ralph aan het dansen om een lantarenpaal. Er kroop juist een bus uit het busstation, een vreemde bus…
  “Ralph! Ralph!”
  “Wat is er?”
  “Maak niet zo'n afschuwelijk geluid…”
  “Het spijt me.”
  Vanuit de duisternis aan het andere eind van de hut kwam een onheilspellend gekreun en van vrees gooiden ze de bladeren uit elkaar. Sam en Erik waren in een hechte omarming gewikkeld in een tweegevecht.
  “Sam! Sam!”
  “Hé — Erik!”
  Even later was alles weer rustig.
  Biggie praatte zachtjes tegen Ralph.
  “We moeten hier weg.”
  “Hoe bedoel je?”
  “Gered worden.”
  Voor de eerste keer die dag, en ondanks de overladen duisternis moest Ralph grinniken.
  “Ik meen het,” fluisterde Biggie. “Als we niet gauw thuis komen worden we allemaal krankjorum.”
  “Niet goed snik.”
  “Knettergek.”
  “Knots.”
  Ralph streek de vochtige pieken haar uit zijn ogen.
  “Schrijf dan een brief naar je tante.”
  Biggie nam dit plechtig in overweging.
  “Ik weet niet waar ze nu zit. En ik heb geen enveloppen en postzegels. En d'r is geen brievenbus. Of een postbode.”
  Het succes van zijn magere grapje was te veel voor Ralph. Zijn gegiechel was onmogelijk meer in te dammen, zijn lichaam schokte en kronkelde.
  Biggie wees hem waardig terecht.
  “Zo iets lolligs heb ik nou ook weer niet gezegd…”
  Ralph bleef grinniken al deed zijn borst ook pijn. Zijn kronkelingen putten hem zo uit dat hij tenslotte buiten adem en bereden door pijnen lag te wachten op de volgende kramp. Tijdens een van deze pauzes werd hij door slaap overmand.
  “Ralph! Je maakt alweer lawaai. Wees toch rustig, Ralph — je weet wel.”
  Ralph wentelde log tussen de bladeren. Hij had reden tot dankbaarheid om de verstoring van zijn droom, want de bus was dichterbij en duidelijker te onderscheiden geweest.
  “Wat — je weet wel?”
  “Wees stil — en luister.”
  Ralph ging voorzichtig liggen, begeleid door een lange zucht uit de bladeren. Erik kreunde iets en lag toen stil. De duisternis was op de nutteloze rechthoek met sterren na zo dik als een deken.
  “Ik hoor niets.”
  “D'r beweegt iets buiten.”
  Ralph's hoofd prikte. Het geluid van zijn bloed verdronk al het andere en nam toen af.
  “Ik hoor nog steeds niets.”
  “Luister. Luister nou es wat langer.”
  Heel duidelijk en nadrukkelijk, en maar een meter of zo van de achterkant van de hut, knapte een stok. Het bloed gonsde weer in Ralph's oren, verwarrende beelden joegen elkaar achterna in zijn hoofd. Een samenstel van deze dingen sloop om de hutten. Hij kon Biggie's hoofd tegen zijn schouder voelen en de krampachtige greep van een hand.
  “Ralph! Ralph!”
  “Stil, luister.”
  Wanhopig bad Ralph dat het beest liever kleintjes lustte.
  Buiten fluisterde een afschuwelijke stem.
  “Biggie — Biggie…”
  “Daar is het!” bracht Biggie hijgend uit. “Het bestaat echt!”
  Hij klampte zich aan Ralph vast en snakte naar adem.
  “Biggie, kom buiten. Ik zoek jou, Biggie.”
  Ralph's mond bevond zich tegen Biggie's oor.
  “Niets zeggen.”
  “Biggie — waar ben je, Biggie?”
  Er schuurde iets tegen de achterkant van de hut. Biggie hield zich koest voor een ogenblik, en toen kreeg hij zijn astma-aanval. Hij kromde zijn rug en ritselde met zijn benen tussen de bladeren. Ralph rolde uit zijn buurt.
  Toen was er een kwaadaardig gegrauw in de mond van de hut en het gestamp van een inval door levende wezens. Iemand stapte over Ralph heen en Biggie's hoek werd tot een warboel van grommen en geraas en rondwentelende ledematen. Ralph haalde uit; toen rolde hij om en om met wat wel een dozijn anderen leek, al stompend, bijtend, krabbend. Hij werd omgetrokken en inkasseerde opdoffers, vond vingers in zijn mond en beet erop. Een vuist verdween en kwam terug als een zuigerslag, zodat de hele hut met een helle lichtflits ontplofte. Ralph kronkelde zich op zijn zij boven op een wringend lichaam en voelde hete adem op zijn wang. Hij begon de mond onder hem te stompen, waarbij hij zijn gebalde vuist als hamer gebruikte; hij beukte met steeds hartstochtelijker hysterie naarmate het gezicht glibberiger werd. Een knie schoot omhoog tussen zijn benen, hij viel op zijn zij, zich onledig houdend met zijnpijn, en het gevecht ging over hem heen. Toen viel de hut in elkaar met een smorende afdoendheid; en de anonieme gestalten vochten zich een weg naar buiten. Duistere wezens ontworstelden zich aan de ruïne en fladderden weg, tot het krij sen van de kleintjes en Biggie's gehijg weer opnieuw te horen waren.
  Ralph riep met trillende stem naar buiten.
  “Jullie kleintjes, allemaal gaan slapen. We hebben gevochten met de anderen. Nu slapen gaan.”
  Samnerik kwamen dichtbij en bekeken Ralph.
  “Zijn jullie twee in orde?”
  “Ik denk van wel…”
  “…ik ben in elkaar gestampt.”
  “Ik ook. Hoe is het met Biggie?”
  Ze trokken Biggie vrij van het wrak en zetten hem voorzichtig tegen een boom. De nacht was koel en gezuiverd van onmiddellijke verschrikkingen. Biggie's adem kwam een beetje makkelijker.
  “Ben jij bezeerd, Biggie?”
  “Niet erg.”
  “Dat was Jack met zijn jagers,” zei Ralph verbitterd. “Waarom kunnen ze ons niet met rust laten?”
  “We hebben ze wel een aandenken gegeven,” zei Sam. Eerlijkheid gebood hem verder te gaan. “Jij tenminste. Ik raakte in een hoek met mezelf in de knoop.”
  “Ik heb eentje z'n bekomst gegeven,” zei Ralph, “ik heb hem behoorlijk vernield. Die heeft geen haast om nog eens met ons te komen knokken.”
  “Nou ik ook,” zei Erik. “Toen ik wakker werd was er eentje me in m'n gezicht aan het rammen. M'n hele gezicht zit afschuwelijk onder het bloed, denk ik, Ralph. Maar aan het eind had ik hem toch te grazen.”
  “Wat heb je gedaan?”
  “Ik haalde m'n knie omhoog,” zei Erik met trotse eenvoud, “en ik raakte hem ermee in z'n balletjes. Je had hem moeten horen jammeren! Die heeft ook geen haast meer om nog eens terug te komen. We hebben het er dus niet al te slecht van afgebracht.”
  Ralph verroerde zich plotseling in het duister; maar toen hoorde hij Erik aan zijn mond morrelen.
  “Wat scheelt eraan?”
  “Alleen een losse tand.”
  Biggie trok zijn benen op.
  “Ben jij in orde, Biggie?”
  “Ik dacht dat ze op de schelp uit waren.”
  Ralph liep op een draf langs het bleke strand en sprong op het plateau. De schelp glansde nog steeds naast de aanvoerderszetel. Hij bleef er een paar ogenblikken naar staan kijken, en ging toen terug naar Biggie.
  “Ze hebben de schelp niet meegenomen.”
  “Ik weet het. Ze waren niet op de schelp uit. Ze kwamen om iets anders. Ralph — wat moet ik beginnen?”
  Ver weg langs het rondhout van het strand draafden drie gestalten op de Burchtrots af. Ze bleven uit de buurt van het bos en hielden de waterlijn. Nu en dan zongen ze zachtjes; nu en dan maakten ze een radslag langs de beweeglijke lichtgevende veeg. De Hoofdman ging voorop in een gestage draf, jubelend over het welslagen. Nu was hij werkelijk Hoofdman; en hij maakte schijnstoten met zijn speer. Aan zijn linkerhand bungelde Biggie's kapotte bril.

11 Burchtrots

In de korte kilte van de dageraad verzamelden de vier jongens zich om de zwarte vlek van het dode vuur waar Ralph neerknielde en blies. Grijze donsjes as stoven alle kanten op maar geen vonkje gloeide er meer tussen. De tweeling keek ongerust toe en Biggie zat uitdrukkingloos achter de lichtmuur van zijn bijziendheid. Ralph bleef blazen tot zijn oren tuitten van de inspanning maar toen nam het eerste dageraadsbriesje het karwei van hem over en verblindde hem met de as. Hij hurkte achteruit, vloekte en wreef nattigheid uit zijn ogen.
  “Zinloos.”
  Erik keek op hem neer door een masker van opgedroogd bloed. Biggie tuurde ruwweg Ralph's richting uit.
  “Tuurlijk is het zinloos, Ralph. Nou hebben we geen vuur meer.”
  Ralph bracht zijn gezicht tot op een halve meter afstand van dat van Biggie.
  “Kun je mij zien?”
  “Een beetje.”
  Ralph liet het opgezwollen kussen van zijn wang zijn oog weer afsluiten.
  “Ze hebben ons vuur.”
  Woede maakte zijn stem schril.
  “Ze hebben het gestolen!”
  “Zo zijn ze nou,” zei Biggie. “Ze hebben me blind gemaakt. Zie je nou? Dat is Jack Merridew. Roep jij een vergadering uit, Ralph, we moeten besluiten wat we zullen doen.”
  “Een vergadering voor ons alleen?”
  “Dat is alles wat we nog hebben. Sam — laat mij achter je aanlopen.”
  Ze liepen op het plateau toe.
  “Blaas op de schelp,” zei Biggie. “Blaas zo hard je kunt.”
  Het bos echode; en de vogels stegen krijsend uit de boomtoppen op, zoals op die eerste ochtend eeuwen geleden. Naar beide kanten was het strand leeg. Er kwamen een stuk of wat kleintjes uit de hutten. Ralph ging op de gepolijste zetel zitten en de drie anderen stonden voor hem. Hij knikte, en Samnerik ging aan de rechterkant zitten. Ralph duwde de schelp in Biggie's handen. Hij hield het glimmende ding zorgvuldig vast en keek met lege ogen naar Ralph.
  “Vooruit dan.”
  “Ik neem alleen de schelp om dit te zeggen. Ik kan niet meer zien en ik moet mijn bril terug. D'r zijn afschuwelijke dingen op dit eiland uitgespookt. Ik heb op jou gestemd voor aanvoerder. Hij is de enige die ooit iets voor elkaar kreeg. Dus Ralph, spreek jij nou en zeg ons wat. Of anders…”
  Biggie brak af, snikkend. Ralph nam de schelp van hem over toen hij ging zitten.
  “Een doodgewoon vuur. Je zou zeggen dat we dat konden opknappen, nietwaar? Alleen maar een rooksignaal om gered te kunnen worden. Zijn we dan wilden of zo? Alleen, nu gaat er geen signaal meer omhoog. Er kunnen schepen langskomen. Herinner jullie je hoe hij op jacht ging en het vuur uitging en een schip voorbijkwam? En ze vinden allemaal dat hij de beste is als Aanvoerder. En toen was er, er was… dat is ook zijn schuld. Als hij er niet geweest was, was het nooit gebeurd. En nu kan Biggie niet meer zien, en ze kwamen aansluipen…” Ralph's stem ging omhoog, “…midden in de nacht, in het pikdonker en pikten ons vuur. Ze pikten het. We zouden ze vuur gegeven hebben als ze gevraagd hadden. Maar zij pikten het en het signaal is uit en we worden zo nooit meer gered. Begrijp je niet wat ik bedoel? We zouden ze vuur gegeven hebben voor hen apart, maar zij moesten het pikken. Ik…”
  Hij was leeggelopen en viel stil terwijl het gordijn in zijn hersens neerklapte. Biggie stak zijn handen naar de schelp uit.
  “Wat ga je nou doen, Ralph? Dit is alleen maar geklets in de ruimte. Ik wil mijn bril terug.”
  “Ik probeer na te denken. Als we nu es op weg gingen, en er uitzagen als vroeger, gewassen en met gekamde haren—we zijn tenslotte geen wilden, echt niet, en gered worden is geen spelletje…”
  Hij opende de klep van zijn wang en keek de tweeling aan.
  “We zouden ons een beetje kunnen opknappen en dan op weg gaan…”
  “We moeten speren meenemen,” zei Sam. “Zelfs Biggie.”
  “— want we zouden ze best eens nodig kunnen hebben.”
  “Jullie hebt de schelp niet.”
  Biggie hield de schelp omhoog.
  “Jullie kunnen speren meenemen als je wilt, maar ik niet. Wat voor nut heeft dat? Ik moet toch geleid worden als een hond. Ja, lach maar. Vooruit, lach dan. Er zijn er hier op het eiland die overal om lachen. En wat is er gebeurd? Wat zullen de grote mensen wel denken? De jonge Simon die is vermoord. En daar had je dat andere jochie met die vlek op zijn gezicht. Wie heeft hem gezien sinds we hier aankwamen?”
  “Biggie! Hou alsjeblieft op!”
  “Ik heb de schelp. Ik ga naar die Jack Merridew en zal hem es wat onder z'n neus wrijven, nou en of.”
  “Hij zal je iets doen.”
  “Wat kan ie nou nog meer doen? Ik zal hem es wat in zijn oor fluisteren. Jij laat mij de schelp dragen, Ralph. Ik zal hem het enige ding laten zien dat hij niet heeft.”
  Biggie dacht een ogenblik na en tuurde rond naar de schimmige gestalten. De vorm van de oude vergadering, uitgelopen in het gras, luisterde naar hem.
  “Ik ga naar hem toe met deze schelp in mijn handen. Ik zal hem naar voren steken. Kijk, zal ik zeggen, jij bent sterker dan mij en je hebt geen astma. Jij kan zien, zal ik zeggen, en met alletwee je ogen. Maar ik vraag mijn bril niet terug, tenminste niet als een gunst. Ik vraag je niet om niet rot te doen, zal ik zeggen, niet omdat je sterk bent, maar omdat wat recht is is recht. Geef mijn bril, zal ik zeggen — je moet!”
  Biggie besloot, blozend en trillend. Hij duwde de schelp snel in Ralph's handen alsof hij hem zo snel mogelijk kwijt wilde en veegde de tranen uit zijn ogen. Het groene licht omgaf hen vriendelijk en de schelp lag broos en wit aan Ralph's voeten. Een enkel waterdruppeltje dat aan Biggie's vingers ontsnapt was glinsterde nu op de tere welving als een ster.
  Tenslotte ging Ralph rechtopzitten en streek zijn haar naar achteren.
  “Goed dan. Ik bedoel — je moet het dan maar proberen als je wilt. Wij gaan met je mee.”
  “Hij zal beschilderd zijn,” zei Sam, benepen. “Je weet hoe hij dan is…”
  “—we zullen weinig indruk op hem maken…”
  “— als hij gaat donderen zijn we er geweest…”
  Ralph keek dreigend naar Sam. Vagelijk herinnerde hij zich iets dat Simon hem een keer gezegd had, bij de rotsen.
  “Doe niet zo dwaas,” zei hij. En toen voegde hij er snel aan toe: “Laten we gaan.”
  Hij stak Biggie de schelp toe die bloosde, deze keer van trots.
  “Jij moet hem dragen.”
  “Als we klaar zijn zal ik hem dragen…”
  Biggie zocht zijn geest af naar woorden die zijn hartstochtelijke bereidheid konden overbrengen om de schelp tegen alles in te blijven dragen.
  “Ik wil best. Ik wil heel graag, Ralph, alleen ik moet wel geleid worden.”
  Ralph legde de schelp terug op het glimmende houtblok.
  “We kunnen beter eerst eten en ons daarna klaarmaken.”
  Ze hepen naar de onttakelde vruchtbomen. Biggie kreeg zijn voedsel voorgezet en vond ook nog zo wat op de tast. Terwijl ze aan het eten waren dacht Ralph aan de middag.
  “We zullen er uitzien als vroeger. We gaan ons wassen…”
  Sam slokte een mondvol door en protesteerde.
  “Maar we baden elke dag!”
  Ralph keek naar de vunze vogelverschrikkers voor hem en zuchtte.
  “We moeten ons haar kammen. Alleen, het is te lang.”
  “Ik heb alletwee m'n sokken in de hut liggen,” zei Erik, “die zouden we over onze hoofden kunnen trekken, als een soort petjes.”
  “We zouden een of ander goedje kunnen zoeken,” zei Biggie, “en je haar naar achteren binden.”
  “Als een meisje!”
  “Nee. Tuurlijk niet.”
  “Dan moeten we gaan zoals we zijn,” zei Ralph, “en zij zien er geen haar beter uit.”
  Erik maakte een weerhoudend gebaar.
  “Maar ze zullen beschilderd zijn! Je weet hoe dat is…”
  De anderen knikten. Ze begrepen maar al te goed hoe de verhullende beschildering vrij baan gaf aan de barbaarsheid.
  “Nou, we beschilderen ons niet,” zei Ralph, “want we zijn geen wilden.”
  Samnerik keken elkaar aan.
  “Maar toch…”
  Ralph schreeuwde.
  “Geen verf!”
  Hij probeerde zich te binnen te brengen.
  “Rook,” zei hij, “we hebben rook nodig.”
  Woest keerde hij zich tegen de tweeling.
  “Rook, zei ik! We moeten rook hebben.”
  Het was stil, afgezien van het menigvuldig gezoem van de bijen. Tenslotte sprak Biggie, zachtaardig.
  “Tuurlijk moeten we dat. Want de rook is een teken en we kunnen niet gered worden als we geen rook hebben.”
  “Dat wist ik!” riep Ralph. Hij trok zijn arm weg van Biggie. “Wil jij beweren…”
  “Ik zeg alleen maar wat jij altijd zegt,” zei Biggie haastig. “Ik dacht eventjes…”
  “Dat was niet zo,” zei Ralph luid. “Ik wist het aldoor. Ik was het niet vergeten.”
  Biggie knikte verzoenend.
  “Jij bent de Aanvoerder, Ralph. Jij herinnert je alles.”
  “Ik was het niet vergeten.”
  “Tuurlijk niet.”
  De tweeling keek Ralph nieuwsgierig aan, alsof ze hem nu pas voor het eerst zagen.
  Zij stelden zich op en gingen op weg langs het strand. Ralph hep voorop, een beetje hinkend, en met zijn speer over zijn ene schouder. Hij zag de dingen maar zeer gedeeltelijk door het trillen van het hittewaas boven de flikkerende zandvlakte, en door zijn eigen lange haar en kwetsuren. Na hem kwam de tweeling, nu een tijdje verontrust, maar vol onblusbare levenskracht. Ze zeiden weinig maar lieten de achtereinden van hun speren slepen; want Biggie had gemerkt dat hij die net kon zien bewegen in het zand als hij op de grond keek om zijn vermoeide ogen tegen de zon af te schermen. Hij liep daarom tussen de slepende uiteinden, met de schelp zorgvuldig tussen zijn beide handen. De jongens vormden een hechte kleine groep die langs het strand liep met vier schotelvormige schaduwen onder hen die dansten en met elkaar in de knoop lagen. Er was niets meer te merken van de storm en het strand was schoongeveegd als een geschuurd lemmet. De hemel en de berg stonden op een onmetelijke afstand te trillen in de hitte; en het rif was door een luchtspiegeling opgetild en hing halverwege de hemel in een soort zilveren meer te drijven.
  Ze passeerden de plek waar de stam gedanst had. De verkoolde stokken lagen nog op de rotsen waar de regen ze had doorweekt, maar het zand bij het water was weer ongerept. Ze gingen hier in stilte voorbij. Niemand twijfelde eraan of ze zouden de stam bij de Burchtrots aantreffen en toen ze die in het zicht kregen stopten ze als bij afspraak. De dichtste wirwar op het eiland, een massa van dooreengedraaide stammen, zwart en groen en ondoordringbaar, lag aan hun linkerkant en voor hen deinde hoog gras. Nu ging Ralph voorwaarts.
  Hier was het geplette gras waar ze allemaal hadden gelegen toen hij op verkenning ging. Daar was de landengte, de richel die langs de rots liep, daarboven waren de rode tinnen.
  Sam stootte hem aan.
  “Rook.”
  Daar was een nietig veegje rook dat de lucht in kringelde aan de andere kant van de rots.
  “Een aardig vuurtje — maar niet heus.”
  Ralph draaide zich om.
  “Waarom verstoppen we ons eigenlijk?”
  Hij stapte met hoge benen door het grasgordijn naar de kleine open ruimte die uitliep in de smalle verbindingsdam.
  “Jullie twee achteraan. Ik ga voorop, en dan Biggie een pas achter mij. Houd je speren gereed.”
  Biggie tuurde ongerust in het waas van licht dat tussen hem en de wereld hing.
  “Is het veilig? Is daar geen klif? Ik kan de zee horen.”
  “Jij blijft vlak bij mij.”
  Ralph bewoog zich voorwaarts tot op de landengte. Hij schopte tegen een steen en die tjoempte het water in. Toen zoog de zee omlaag en onthulde een rood, bewierd vierkant, veertig meter onder Ralph's linkerarm.
  “Ben ik veilig?” bracht Biggie trillend uit. “Ik voel me beroerd…”
  Hoog boven hen kwam van de tinnen een plotselinge uitroep en vervolgens een namaakoorlogsgehuil dat beantwoord werd door een dozijn stemmen van achter de rots.
  “Geef mij de schelp en blijf staan waar je staat.”
  “Halt! Wie daar?”
  Ralph boog zijn hoofd achterover en ving een glimp van Roger's donkere gezicht aan de top op.
  “Je ziet toch wie ik ben!” riep hij. “Hou op met die onzin!”
  Hij zette de schelp aan zijn lippen en begon te blazen. Er doken wilden op, onherkenbaar beschilderd, die opdrongen in de richting van de richel naar de landengte. Ze droegen speren en maakten zich op de toegang te verdedigen. Ralph bleef door blazen en schonk geen aandacht aan de gefolterde uitroepen van Biggie.
  Roger riep iets.
  “Pas erop jullie — gesnapt?”
  Tenslotte nam Ralph zijn lippen weg en gebruikte enige tijd om weer op adem te komen. Zijn eerste woorden waren een gehijg, maar verstaanbaar.
  “— een vergadering bijeenroepen.”
  De wilden die de engte bewaakten begonnen onder elkaar te mompelen maar kwamen niet in beweging. Ralph liep een paar stappen naar voren. Achter hem fluisterde een stem heel dringend.
  “Laat me niet alleen, Ralph.”
  “Knielen,” zei Ralph, “en wachten tot ik terugkom.”
  Hij stond halverwege de engte en staarde de wilden doordringend aan. Bevrijd door de beschildering hadden zij hun haar van achteren opgebonden en voelden zich waarschijnlijk meer op hun gemak dan hij. Ralph nam het besluit om na afloop ook zijn haar op te binden. Ja, hij voelde zelfs de aandrift om hun te zeggen dat ze even wachten moesten en om het ter plaatse te doen; maar dat was onmogelijk. De wilden giechelden wat en één wees met z'n speer op Ralph. Hoog daarboven het Roger de hefboom los en leunde over om te zien wat er aan de hand was. De jongens op de engte stonden in een plas van hun eigen schaduwen, gekrompen tot ruige hoofden. Biggie lag geknield, met een rug zo vormeloos als een zandzak.
  “Ik roep een vergadering bijeen.”
  Stilte.
  Roger raapte een klein steentje op en gooide dat tussen de tweeling door, opzettelijk missend. Ze schrokken op en Sam hield nog maar net zijn evenwicht. Een machtsbron begon in Roger's lijf te kloppen.
  Ralph sprak weer, luidop.
  “Ik roep een vergadering bijeen.”
  Hij overzag hen vluchtig.
  “Waar is Jack?”
  De troep jongens kwam in beweging en overlegde. Een beschilderd gezicht sprak met de stem van Robert.
  “Hij is uitjagen. En hij zei dat we jou niet binnen mochten laten.”
  “Ik kom over het vuur,” zei Ralph, “en over Biggie's fok.”
  De troep voor hem verschoof en er rinkelde een gelach van onder hen naar buiten, licht, opgewonden gelach dat weerkaatste tegen de hoge rotsblokken.
  Er sprak een stem van achter Ralph.
  “Wat willen jullie?”
  De tweeling nam een sprong voorbij Ralph en kwam tussen hem en de toegang te staan. Hij draaide zich snel om. Jack, herkenbaar aan zijn gestalte en zijn rode haar kwam uit het bos gelopen. Een jager stond gebukt aan elke kant. Alle drie waren ze groen en zwart gemaskerd. Achter hen lag op het gras waar ze het hadden laten vallen het onthoofde en dikbuikige lijk van een zeug.
  Biggie jammerde.
  “Ralph! Laat me niet alleen!”
  Met koddige zorg omarmde hij de rots en drukte er zich op neer boven de zuigende zee. Het gegrinnik van de wilden werd nu een luid hoongelach.
  Jack schreeuwde boven het lawaai uit.
  “Ralph, ga weg. Blijf aan jouw kant. Dit is mijn kant en mijn stam. Laat me met rust.”
  Het honen stierf weg.
  “Jij hebt Biggie's fok gegapt,” zei Ralph in ademnood. “Je moet hem teruggeven.”
  “Moet? Wie zegt dat?”
  Ralph's kwaadheid sloeg uit.
  “Ik zeg dat. Jullie hebben mij tot Aanvoerder gekozen. Heb je de schelp niet gehoord? Je hebt een smerige streek uitgehaald — we zouden jullie vuur gegeven hebben als je er om gevraagd had…”
  Het bloed steeg hem naar de wangen en zijn dichtgeslagen oog klopte.
  “Je had vuur kunnen krijgen wanneer je maar wilde. Maar nee. Jij moest komen aansluipen als een dief en Biggie's bril jatten!”
  “Zeg dat nog es!”
  “Dief! Dief!”
  Biggie krijste.
  “Ralph! Denk om mij!”
  Jack zette een stormloop in en stak met zijn speer naar Ralph's borst. Ralph voelde van het glimpje dat hij van Jack's arm opving aankomen in welke richting het wapen ging en pareerde de stoot met het achtereind van zijn eigen speer. Toen haalde hij het achtereind rond en gaf Jack een vinnige mep over zijn oor. Ze waren borst aan borst, heftig ademend, duwend en woest kijkend.
  “Wie is een dief?”
  “Jij!”
  Jack wrong zich los en haalde uit naar Ralph met zijn speer. Als bij afspraak gebruikten ze nu de speren als sabels, want geen van beiden durfden ze de dodelijke punt meer aan. De klap kwam aan op Ralph's speer, gleed af en smoorde martelend op zijn vingers. Toen waren ze weer uit elkaar, in omgedraaide positie, Jack aan de kant van de Burchtrots en Ralph aan de eilandkant.
  Beide jongens hijgden zwaar.
  “Kom op dan…”
  “Kom op…”
  Vechtlustig tastten ze elkaars positie af maar bleven net buiten gevechtsafstand.
  “Kom jij es op en kijk wat je krijgt!”
  “Kom jij maar op…”
  Biggie die zich aan de grond vastklauwde probeerde steeds maar Ralph's aandacht te vangen. Ralph bewoog, boog over, zonder Jack ook maar een sekonde uit het oog te verliezen.
  “Ralph — denk aan waarvoor we kwamen. Het vuur. M'n fok.”
  Ralph knikte. Hij ontspande zijn vechtspieren, ging op zijn gemak staan en plantte het achtereind van zijn speer op de grond. Jack beloerde hem ondoorgrondelijk van achter zijn beschildering. Ralph keek omhoog naar de tinnen en toen naar de troep wilden.
  “Luister. We kwamen om dit duidelijk te maken. In de eerste plaats moet je Biggie's fok teruggeven. Als hij die niet heeft kan hij geen snars zien. Je speelt het spel niet volgens…”
  De stam beschilderde wilden grinnikte en Ralph's vertrouwen ontzonk hem. Hij streek zijn haar weg en staarde naar het groen en zwarte masker voor hem en probeerde te bedenken waar Jack op leek.
  Biggie fluisterde.
  “En het vuur.”
  “Oh ja. En dan wat het vuur betreft. Ik zeg dit nog eens. Ik zeg het nu al sinds we hier zijn afgeworpen.”
  Hij stak zijn speer uit en wees naar de wilden.
  “Jullie enige hoop ligt in het aanhouden van een waarschuwingsvuur zolang het licht is. Dan zal misschien een schip de rook opmerken en ons komen redden en mee naar huis nemen. Maar zonder die rook moeten we wachten tot er een of ander schip bij toeval langskomt. Dat kan jaren duren; tot we oud zijn…”
  Het tinkelende, zilveren onwerkelijke lachen van de wilden sproeide rond en weerkaatste weg. Een aanval van woede teisterde Ralph. Zijn stem knalde.
  “Snappen jullie het dan niet, beschilderde stommelingen? Sam, Erik, Biggie en ik — we zijn met te weinig. We hebben geprobeerd het vuur aan te houden, maar het lukte niet. En dan jullie jagertje spelen…”
  Hij wees achter hen waar het spiraaltje rook uitwaaierde in de parelgrijze lucht.
  “Kijk daar eens! Noem je dat een waarschuwingsvuur? Dat is een kookvuurtje. Nu gaan jullie eten en van rook geen spoor. Snappen jullie niet? Er kan een schip daar buiten zijn…”
  Hij hield op, verslagen door het zwijgen en de beschilderde anonimiteit van de troep die de toegang bewaakte. De Hoofdman opende een roze mond en richtte zich tot Samnerik die tussen hem en de stam stond.
  “Jullie tweeën. Terug jullie.”
  Niemand gaf antwoord. De tweeling keek elkaar verbaasd aan; terwijl Biggie, die opgelucht was over het staken der gewelddadigheden voorzichtig overeind krabbelde. Jack keek snel achterom naar Ralph en toen naar de tweeling.
  “Grijp ze!”
  Niemand bewoog. Jack schreeuwde boos.
  Ik zei 'grijp ze'!
  De beschilderde troep omsingelde Samnerik zenuwachtig en stuntelig. Nogmaals sproeide het zilveren gelach.
  Samnerik protesteerde vanuit de diepste kern van de beschaving.
  “Oh, nee maar!”
  “— heus!”
  Hun speren werden hun afgenomen.
  “Boei ze!”
  Ralph schreeuwde wanhopig tegen het zwart-groene masker.
  “Jack!”
  “Vooruit. Boei ze.”
  Nu voelde de beschilderde groep dat Samnerik er niet bijhoorde, dat er kracht in hun eigen handen zat. Ze velden de tweeling opgewonden en onhandig. Jack kreeg een ingeving. Hij wist dat Ralph een ontzettingspoging zou wagen. Hij sloeg in een zoemende omwenteling naar achteren en Ralph kon nog maar op het nippertje de klap pareren. Even verder lagen de troep en de tweeling in een krakelende en wriemelende hoop. Biggie hurkte weer. Toen lag de tweeling tot eigen verbazing op de grond en de stam stond om hen heen. Jack wendde zich tot Ralph en sprak tussen zijn tanden.
  “Gezien? Ze doen wat ik wil.”
  Daarna was het weer stil. De tweeling lag onvakkundig geboeid en de stam hield Ralph in de gaten om te zien wat hij zou doen. Hij telde ze door zijn franje, ving een glimpje op van de doodgeboren rook.
  Zijn woede brak los. Hij krijste naar Jack.
  “Je bent een beest en een zwijn en een verdomde, verdomde dief!”
  Hij viel aan.
  Jack, die besefte dat dit het beslissende moment was, viel ook aan. Met een dreun stootten ze op elkaar en veerden weg. Jack zwaaide met zijn vuist naar Ralph en raakte hem op z'n oor. Ralph stomp tejack in zijn buik dat hij ervan kreunde. Toen stonden ze weer recht tegenover elkaar, hijgend en woedend, maar van hun stuk gebracht door elkanders woestheid. Ze werden het achtergrondgeluid van dit gevecht gewaar, het gedurige schrille aanmoedigen van de stam achter hen.
  Biggie's stem drong tot Ralph door.
  “Laat mij spreken.”
  Hij stond in het stof van het gevecht, en toen de stam zijn bedoeling in de gaten kreeg veranderden de schrille aanmoedigingskreten in een gescandeerd uitjouwen.
  Biggie hield de schelp omhoog en het jouwen zakte iets af, en kwam dan weer op volle sterkte te liggen.
  “Ik heb de schelp!”
  Hij schreeuwde.
  “Ik zeg jullie, ik heb de schelp!”
  Verbazingwekkend was het dat het stil werd; de stam was nieuwsgierig te horen wat hij wel voor grappigs te vertellen had.
  Stilte en afwachting; maar in de stilte een merkwaardig luchtgeluid, vlakbij Ralph's hoofd. Hij schonk het de helft van zijn aandacht — en daar was het weer; een zwak “Tjoep!”. Er was iemand aan het stenen gooien: Roger gooide ze, met zijn ene hand nog steeds op de hefboom. Onder hem was Ralph een ragebol en Biggie een vetzak.
  “Ik heb dit te zeggen. Jullie gedragen je als een troep kleuters.” Het gejoel steeg op en zakte weer weg toen Biggie de witte toverschelp optilde.
  “Wat is beter — een zootje beschilderde nikkers te zijn zoals jullie, of om verstandig te zijn zoals Ralph?”
  Een geweldig krakeel ontstond onder de wilden. Biggie schreeuwde opnieuw.
  “Wat is beter — reglenienten te hebben en afspraken, of te jagen en te moorden?”
  Weer het krakeel en weer — “Tjoep.”
  Ralph schreeuwde tegen het lawaai in.
  “Wat is beter, orde en redding, of jacht en alles kapot maken?”
  Nu brulde Jack ook en Ralph kon zich niet meer verstaanbaar maken. Jack was achteruit geschoven tot bij de stam en ze vormden met hun speren een hechte massa die dreigend zijn stekels opgezet had. De opzet om een aanval te wagen vormde zich onder hen; ze wonden zich ertoe op en de engte zou schoongeveegd worden. Ralph stond tegenover hen, een beetje naar één kant, zijn speer gereed. Vlak bij hem stond Biggie die nog steeds de talisman vasthield, de brekelijke glanzende schoonheid van de schelp. Een storm van geluid sloeg hun tegen, een toverformule van haat. Hoog boven hun hoofd, met een gevoel van uitzinnige overgave, drukte Roger met zijn volle gewicht op de hefboom.
  Ralph hoorde het grote rotsblok lang voordat hij het zag. Hij werd een schok in de aarde gewaar die hem bereikte door zijn voetzolen, en het knappende geluid van stenen boven op de rotspunt. Toen stuitte het monsterachtige rode ding langs de engte en hij gooide zich plat op de grond terwijl de stam krijste.
  Het rotsblok schampte Biggie van kin tot knie: de schelp barstte in duizend witte stukjes en hield op te bestaan. Biggie zei niets en zelfs zonder een kik te kunnen geven plantte hij zich zijdelings van de rots door de lucht voort en draaide onderwijl om zijn as. Het rotsblok stuiterde tweemaal en was verdwenen in het bos. Biggie viel veertig meter en kwam op zijn rug terecht op de vierkante rode rots in zee. Zijn hoofd ging open en er kwam spul uit dat rood werd. Biggie's armen en benen trokken een beetje, zoals die van een varken vlak nadat het gekeeld is. Toen ademde de zee weer uit in een lange, trage zucht, het water kookte wit en roze over de rots; en toen het week, weer terugzuigend, was het lichaam van Biggie verdwenen.
  Deze keer was de stilte volledig. Ralph's lippen vormden een woord maar er kwam geen geluid.
  Eensklaps maakte Jack zich met een sprong los van de stam en begon wild te tieren.
  “Zie je? Zie je? Dat krijg je! Dat bedoel ik! Nou is er geen stam meer voor jou! De schelp is weg—”
  Hij rende vooruit, in gebukte houding.
  “Ik ben Hoofdman!”
  Boosaardig, met komplete opzet slingerde hij zijn speer naar Ralph. De punt reet de huid en het vlees over Ralph's ribben open, kwam weer los en viel in het water. Ralph struikelde en voelde geen pijn maar paniek, en de stam die het tierende voorbeeld van de Hoofdman navolgde, begon op te dringen. Nog een speer, een kromme die niet recht wou vliegen, kwam langs zijn gezicht en een andere viel van hoog boven waar Roger was. De tweeling lag verborgen achter de stam en de naamloze duivelsgezichten zwermden de engte over. Ralph draaide zich om en rende. Een enorm gekrijs als van zeemeeuwen steeg achter hem op. Hij gehoorzaamde aan een instinkt waarvan hij niet wist dat hij het bezat en zigzagde over de open plek zodat de speren ver naast gingen. Hij zag het koploze varkenslijk en sprong intijds. Toen brak hij door het gebladerte en kleine takken heen en werd door het bos aan het oog onttrokken.
  De Hoofdman bleef staan bij de zeug, draaide zich om en stak zijn handen omhoog.
  “Terug! Terug naar het fort!”
  Even later keerde de stam luidruchtig terug naar de landengte waar Roger hun tegemoet kwam.
  De Hoofdman sprak hem nijdig aan.
  “Waarom ben jij niet op de uitkijk?”
  Roger keek hem ernstig aan.
  “Ik kwam alleen beneden om—”
  De gruwelijke onaantastbaarheid van de beul omgaf hem. De Hoofdman zei niets meer tegen hem maar keek neer op Sanmerik.
  “Jullie moeten bij de stam.”
  “Lamelos—”
  “—en mij ook.”
  De Hoofdman griste een van de paar overgebleven speren en pookte Sam in zijn ribben.
  “Wat bedoel jij daarmee, hè?” zei de Hoofdman woest. “Wat bedoelen jullie eigenlijk? Speren meenemen hierheen? Niet bij mijn stam willen? Wat denken jullie wel?”
  Het prikken kreeg ritme. Sam gilde.
  “Zo moet dat niet.”
  Roger scheerde langs de Hoofdman, en vermeed het maar net hem met z'n schouder een duwtje te geven. Het gegil werd gestaakt, en Sanmerik lag omhoog te kijken in stille beangstheid. Roger doemde boven hen op als de drager van een naamloze heerschappij.

12 Jachtgehuil

Ralph had zich verscholen in het struikgewas en vroeg zich af hoe het met zijn wonden stond. Het vlees op zijn rechterribben was over een doorsnee van centimeters bont en blauw, met een opgezwollen en bloederige oppervlaktewond waar de speer hem had geraakt. Zijn haar zat vol vuil en liep spits toe als de ranken van een kruipplant. Hij zat onder de krabben en kneuzingen van zijn vlucht door het bos. Tegen de tijd dat hij weer op adem was had hij bedacht dat het betten van deze kwetsuren nog maar even wachten moest. Hoe kon je naar blote voeten luisteren als je met water stond te plassen? Hoe kon je veilig zijn bij het kleine stroompje of op het open strand?
  Ralph luisterde. Hij was nog niet echt ver van de Burchtrots en in zijn eerste paniek had hij gedacht dat hij achtervolgingsgeluiden hoorde. Maar de jagers waren alleen maar tot aan de zoom van het groen doorgedrongen, misschien om speren terug te halen, en waren toen teruggerend naar de zonnige rots alsof ze teruggedeinsd waren voor het duister onder de bladeren. Hij had zelfs een glimp van één van hen opgevangen, één met bruine, zwarte en rode strepen, en hij had zo op het oog geschat dat het Bill was. Maar in werkelijkheid, dacht Ralph, was dit Bill niet. Dit was een wilde wiens uiterlijk niet kon samenvallen met dat beeld van vroeger van een jongen met korte broek en overhemd.
  De namiddag stierf; de kringvlekken zonlicht bewogen gestaag over groen gebladerte en bruine vezels, maar van achter de Rots kwam geen geluid. Tenslotte werkte Ralph zich door de varens heen en sloop naar de zoom van dat ondoordringbare struikgewas dat tegenover de landengte lag. Hij tuurde met omzichtige behoedzaamheid tussen takken aan de rand en kon Robert op wacht zien zitten bovenop de rotswand. Hij had een speer in zijn linkerhand en was met zijn rechter bezig een kiezelsteentje omhoog te gooien en weer op te vangen. Achter hem steeg een dikke rookkolom omhoog zodat Ralph's neusvleugels zich opensperden en zijn mond kwijlde. Hij wreef langs zijn neus en mond met de rug van zijn hand en voelde zich voor het eerst sinds die ochtend hongerig. De stam zou nu wel om het ontdarmde varken zitten kijken naar het lekken en verbranden van het vet in de as. Ze zouden aan niets anders denken.
  Een nieuwe gestalte, een onherkenbare, dook op bij Robert en gaf hem iets, draaide zich toen om en verdween achter de rots. Robert legde de speer naast zich op de rots en begon te knagen tussen zijn opgeheven handen. Dus het feestmaal stond te beginnen en de uitkijk had zijn portie gekregen.
  Ralph zag dat hij voorlopig veilig was. Hij strompelde weg tussen de vruchtbomen, aangetrokken door de gedachte aan het armzalige voedsel maar toch ook bitter toen hij zich het feestmaal herinnerde. Feestmaal vandaag, en dan morgen…
  Hij maakte zichzelf zonder veel overtuiging wijs dat ze hem met rust zouden laten; misschien zelfs een balling van hem maken. Maar toen kwam het fatale onberedeneerde inzicht weer over hem. Het verbrijzelen van de schelp en de dood van Biggie en Simon lagen als een floers over het eiland. Deze beschilderde wilden zouden steeds verder gaan. En dan was daar die niet nader omlijnde betrekking tussen hem en Jack; die hem daarom nooit met rust zou laten; nooit.
  Hij bleef stil staan, vol zonnevlekjes, en hield een zware tak op, klaar om eronder weg te duiken. Hij kromp in elkaar van ontzetting en schreeuwde hardop.
  “Nee. Zo gemeen zijn ze niet. Het was een ongeluk.”
  Hij dook onder de tak weg, zette het moeizaam op een lopen, bleef toen staan om te luisteren.
  Hij bereikte de platgetrapte fruitgebieden en at gulzig. Hij zag twee kleintjes en daar hij niet besefte hoe hij er uitzag, verbaasde bij zich waarom zij zo schreeuwend de benen namen.
  Toen hij gegeten had ging hij naar het strand. Het zonlicht sloeg nu schuin in tussen de palmen bij de vernielde hut. Daar was het plateau en het zwembad. Het beste kon hij voorwenden dat hij dat loden gevoel om zijn hart niet merkte en maar vertrouwen op hun gezond verstand en hun nuchterheid van overdag. Nu de stam gegeten had moest hij het gewoon nog weer eens proberen. En in ieder geval kon hij hier niet de hele nacht blijven in een lege hut bij het verlaten plateau. Hij kreeg kippevel en huiverde in de avondzon. Geen vuur; geen rook; geen redding. Hij keerde om en hompelde weg door het bos naar Jack's kant van het eiland.
  De schuins vallende stokken van het zonlicht raakten weg tussen de takken. Tenslotte kwam hij op een open plek in het bos waar rotsgrond de gewassen verhinderde te groeien. Nu zag het eruit als een meer van schaduwen en Ralph schoot bijna achter een boom toen hij iets staan zag in het midden; maar toen zag hij dat het witte gezicht been was en dat de varkensschedel hem van de punt van een staak toegrijnsde. Hij liep langzaam naar het midden van de open plek en verloor de schedel geen moment uit het oog, die net zo wit glom als de schelp altijd gedaan had, en hem cynisch leek uit te lachen. Een weetgrage mier dribbelde in een van de oogkassen maar overigens was het ding levenloos.
  Of niet?
  Kleine prikkels van opwinding schoten op en neer langs zijn ruggegraat. Hij stond met beide handen zijn haar omhoog te houden, de schedel ongeveer op gezichtshoogte voor hem. De tanden grinnikten, de lege kassen schenen zijn bhk gebiedend en zonder moeite vast te houden.
  Wat was het?
  De schedel keek Ralph aan als iemand die alle antwoorden weet en niets loslaat. Misselijkmakende angst en woede sloegen door hem heen. Hij gaf een woeste timmer op het smerige ding voor hem, dat als een stuk speelgoed terugwipte, nog steeds tegen zijn gezicht grijnzend, zodat hij opnieuw uithaalde en van walging krijste. Toen zoog hij op zijn bezeerde knokkels en keek naar de lege stok; de schedel was in twee stukken gebroken, zijn grijns nu twee meter breed. Hij wrong de trillende stok uit de spleet en hield hem als een speer tussen zichzelf en de witte botten in. Toen week hij achteruit met zijn gezicht naar de schedel die tegen de hemel lag te grijnzen.
  Toen de groene gloed van de horizon verdwenen was en het helemaal nacht geworden was, kwam Ralph weer naar het struikgewas tegenover de Burchtrots. Hij loerde erdoor en kon zien dat de hoogte nog steeds bezet was en dat wie er ook boven zat, een speer binnen zijn onmiddellijk bereik had.
  Hij knielde tussen de schaduwen en voelde zijn afzondering smartelijk. Toegegeven, het waren wilden; maar het waren menselijke wezens, en uit het holst van de nacht kwamen omsingelende angsten opgerukt.
  Ralph jammerde zachtjes. Zo moe als hij was kon hij zich toch niet ontspannen en in een put van slaap verzinken, uit angst voor de stam. Zou het niet mogelijk zijn stoutmoedig het fort in te lopen, te zeggen — Ik heb passie —, luchtig te lachen en bij de anderen te gaan slapen? Net doen of ze nog jongens waren, schooljongens die hadden gezegd “Ja, meneer, zeker meneer” — en petten droegen? Het daglicht zou misschien ja geantwoord hebben; maar de duisternis en de doodsangsten zeiden nee. Hij lag daar in de duisternis en besefte dat hij een uitgestotene was.
  “Omdat ik m'n hersens een beetje bij elkaar hield.”
  Hij wreef zijn wang langs zijn onderarm en rook de bittere geur van zout en zweet en de mufheid van vuil. Aan de linkerkant ademden de golven van de oceaan, inzuigend en dan weer over de rotsen terugkokend.
  Er kwamen geluiden van achter de Burchtrots. Toen Ralph zijn oren spitste en zich losmaakte van de pendulebeweging van de zee, kon hij een bekend ritme onderscheiden.
  “Slacht het beest! Snij z'n hals! Spui z'n bloed!”
  De stam was aan het dansen. Ergens aan de andere kant van deze rotsmuur was een donkere kring, een gloeiend vuur, en vlees. Ze zaten daar te genieten van voedsel en behaaglijke veiligheid.
  Een geluid van dichterbij deed hem sidderen. Er klommen wilden de Burchtrots op, helemaal naar boven, en hij hoorde stemmen. Hij sloop een paar meter voorwaarts en zag de gestalte aan de top veranderen en groter worden. Er waren maar twee jongens op het eiland die zich zo bewogen.
  Ralph legde zijn hoofd neer op zijn onderarmen en inkasseerde dit nieuwe feit als een wond. Saninerik maaktenu deel uit van de stam. Ze bewaakten de Burchtrots tegen hem. De kans om hen te redden en een ballingstam te vormen aan de andere kant van het eiland was verkeken. Samnerik waren wilden als de rest; Biggie was dood, en de schelp tot poeder geslagen.
  Eindelijk kwam de wacht omlaaggeklommen. De twee die achterbleven leken niet meer dan een verlengstuk van de rots. Een ster verscheen achter hen en werd door een of andere beweging tijdelijk verduisterd.
  Ralph sloop omzichtig naderbij, op de tast zijn weg zoekend over het oneffen oppervlak alsof hij blind was. Er waren kilometers vaag te onderscheiden water aan zijn rechterkant en de rusteloze oceaan lag onder zijn linkerhand zo duizelingwekkend als de schacht van een kolenmijn. Elke minuut omspoelde het water de doodsrots die in een veld van witheid ontbloeide. Ralph kroop door tot hij derichel van de toegang binnen zijn greep voelde. De uitkijken stonden recht boven hem en hij kon een speerpunt zien uitsteken over de rots.
  Hij riep heel zachtjes.
  “Samnerik—”
  Er kwam geen antwoord. Om zo ver te dragen moest hij harder spreken; en dit zou die gestreepte en vijandige wezens doen opspringen van hun feestmaal bij het vuur. Hij beet de tanden op elkaar en begon te klauteren waarbij hij telkens op de tast houvast moest vinden. De stok die een schedel had gestut belemmerde hem in zijn bewegingen maar hij wilde voor geen geld van zijn enige wapen scheiden. Hij was bijna ter hoogte van de tweeling toen hij weer sprak.
  “Samnerik…”
  Hij hoorde een kreet en zenuwachtig gedruis op de rots. De tweelingen hadden elkaar vastgegrepen en stonden te brabbelen.
  “Ik ben het. Ralph.”
  Doodsbenauwd dat ze het op een lopen zouden zetten en alarm slaan, trok hij zich op tot zijn hoofd en schouders boven de top uitkwamen. Ver onder zijn oksel zag hij de lichtgevende zoom om de rots klotsen.
  “Ik ben het. Ralph.”
  Ten langen leste bogen zij zich voorover en tuurden hem in het gezicht.
  “We dachten dat het—
  — we wisten niet wat het was —
  — we dachten —”
  Ze dachten aan hun nieuwe en smadelijke verbond. Erik zweeg, maar Sam probeerde zijn plicht te doen.
  “Je moet weggaan, Ralph. Ga nou weg—”
  Hij schudde met zijn speer en gooide het over de boeg van de rauwheid.
  “Sodemieter op. Gesnopen?”
  Erik knikte beamend en zwaaide zijn speer in de lucht. Ralph steunde op zijn armen en ging niet weg.
  “Ik kwam jullie spreken.”
  Hij had moeite met spreken. Zijn keel deed hem nu pijn hoewel die niet verwond was.
  “Ik kwam om jullie twee te spreken—”
  Woorden konden de doffe pijn van deze dingen niet uitdrukken. Hij kon niets meer uitbrengen, en de heldere sterren werden verstrooid en dansten alle kanten op.
  Sam schoof weinig op z'n gemak heen en weer.
  “Eerlijk, Ralph, het is beter dat je gaat.”
  Ralph keek weer op.
  “Jullie twee zijn niet beschilderd. Hoe kunnen jullie? Als het licht was—”
  Als het licht was zouden zij van schaamte branden als ze deze dingen opbiechtten. Maar de nacht was donker. Erik hief aan; en toen begonnen de tweelingen hun betoog in zang en tegenzang.
  “Je moet echt gaan want het is niet veilig—”
  “—ze hebben ons gedwongen. Ze hebben ons pijn gedaan…”
  “Wie? Jack?”
  “Oh nee—”
  Ze bogen zich naar hem over en spraken zachter.
  “Ga er vandoor, Ralph…”
  “—'t is een stam—”
  “—ze hebben ons gedwongen —”
  “— we konden het niet helpen—”
  Toen Ralph weer sprak was zijn stem mat en naar het scheen buiten adem.
  “Wat heb ik gedaan? Ik mocht hem best — en ik wou dat we gered werden—”
  Weer vloeiden de sterren door de hemel. Erik schudde zijn hoofd, oprecht.
  “Luister, Ralph. Gezond verstand doet er niet meer toe. Dat is weg—”
  “Trekje maar niets van de Hoofdman aan.”
  “—je moet echt weg om je eigen bestwil.”
  “De Hoofdman en Roger—”
  “—ja, Roger—”
  “Die haten je, Ralph. Die gaan je erbij lappen.”
  “Ze gaan morgen naar je op jacht.”
  “Maar waarom?”
  “'k Weenie. En Ralph, Jack, de Hoofdman zegt dat het gevaarlijk gaat worden —”
  “—en we moeten voorzichtig zijn en onze speren als naar een varken gooien.”
  “We verspreiden ons in een linie over de breedte van het eiland—”
  “—we blijven voorwaarts gaan van deze kant af—”
  “—tot we je vinden.”
  “We moeten zulke signalen geven.”
  Erik richtte zijn hoofd op en bracht een zacht krijgsgehuil uit door op zijn mond te klappen, alsof hij een geeuw smoorde. Toen keek hij zenuwachtig achterom.
  “Zo…”
  “…alleen harder, natuurlijk.”
  “Maar ik heb niets gedaan,” fluisterde Ralph dringend. “Ik wou alleen maar een vuur aanhouden!”
  Hij zweeg een ogenblik en dacht doodongelukkig aan de volgende dag. Een kwestie van overdonderend belang kwam in hem op.
  “Wat gaan jullie ?”
  Hij kon zich er eerst niet toe brengen duidelijk te zijn; maar toen porden angst en eenzaamheid hem aan.
  “Als ze me vinden, wat gaan ze dan doen?”
  De tweeling zweeg. Onder hem bloesemde de doodsrots weer.
  “Wat gaan ze oh God! Ik heb honger—”
  De steil oprijzende rots leek onder hem heen en weer te zwaaien.
  “Nou — wat —?”
  De tweeling beantwoordde zijn vraag indirekt.
  “Je moet nu echt gaan, Ralph.”
  “Voor je eigen bestwil.”
  “Blijf uit de buurt. Zo ver als je kan.”
  “Gaan jullie niet met me mee? Met z'n drieën zouden we een kans hebben.”
  Na een ogenblik stilte sprak Sam met een verstikte stem.
  “Jij kent Roger niet. Hij is gruwelijk.”
  “—En de Hoofdman — ze zijn alle twee —”
  “— gruwels —”
  “— maar Roger —”
  Beide jongens verstijfden. Er klom iemand van de stam naar hen omhoog.
  “Hij komt kijken of we wel wacht houden. Gauw, Ralph!”
  Terwijl hij op het punt stond om de rotswand weer af te zakken, deed Ralph een greep naar het laatst mogelijke voordeel dat deze ontmoeting ontwrongen kon worden.
  “Ik zal me heel dichtbij verstoppen; in dat struikgewas daar,” fluisterde hij, “dus leidt ze daar vanaf. Ze denken er vast niet aan zo dichtbij te zoeken—”
  De voetstappen waren nog een eindje weg.
  “Sam — er zal me toch niets gebeuren, hè?”
  De tweeling zweeg weer.
  “Hier!” zei Sam opeens. “Neem dit—”
  Ralph voelde dat er een homp vlees tegen hem aangedrukt werd en hij greep het.
  “Maar wat gaan jullie doen als jullie me vangen?”
  Zwijgen daarboven. Hij klonk dwaas in zijn eigen oren. Hij liet zich langs de rots zakken.
  “Wat gaan jullie doen —?”
  Van de top van de steil oprijzende rots kwam het onbegrijpelijke antwoord.
  “Roger heeft een stok gepunt aan beide einden.”
  Roger heeft een stok gepunt aan beide einden. Ralph probeerde hieraan een betekenis te hechten maar slaagde er niet in. Hij gebruikte alle lelijke woorden die hij maar kon bedenken in een aanval van misnoegen die uitliep in een geeuw. Hoe lang kon je zonder slaap? Hij hunkerde naar een bed met lakens — maar de enige witheid hier was de langzaam gemorste melk die licht gaf om de rots veertig meter lager, waar Biggie gevallen was. Biggie was overal, was op deze landengte, was angstaanjagend geworden in duisternis en dood. Als Biggie nu terug zou komen uit het water, met zijn lege hoofd — Ralph jankte en gaapte als een kleintje. Zijn stok werd een kruk waarop hij waggelde.
  Toen kwam hij weer in spanning. Er verhieven zich stemmen op de top van de Burchtrots. Samnerik maakten ruzie met iemand. Maar de varens en het gras waren nabij. Daar moest hij heen, zich verbergen, vlakbij het struikgewas dat de volgende dag als schuilplaats dienst zou doen. Hier — en zijn handen raakten gras — was een geschikte plek voor de nacht, niet ver van de stam, zodat hij als de gruwelijke bovennatuurlijke dingen opdoken zich in ieder geval voorlopig kon begeven onder menselijke wezens, zelfs als dat betekende…
  Wat betekende het? Een stok gepunt aan beide einden. Wat kon daarin steken? Ze hadden speren geworpen en gemist; op een na. Misschien zouden ze de volgende keer ook missen.
  Hij hurkte neer in het hoge gras, herinnerde zich het vlees dat Sam hem had gegeven en begon er uitgehongerd aan te scheuren. Terwijl hij aan het eten was hoorde hij nieuwe geluiden — kreten van pijn van Samnerik, kreten van paniek, boze stemmen. Wat had dat te beduiden? Er zat dus nóg iemand in moeilijkheden, want ten minste één van de tweelingen kreeg zijn bekomst. Toen zakten de stemmen weg langs de rots en dacht hij niet meer aan ze. Hij voelde met zijn handen en vond koele, tere blaadjes als bekleding tegen het struikgewas. Hier was dan zijn nachtleger. Bij het eerste licht zou hij het struikgewas inkruipen, zich zo diep ingraven dat alleen iemand die zo kroop als hij erdoorheen kon komen; en die zou gespietst worden. Daar zou hij dan zitten en de speurtocht zou langs hem heen gaan en het kordon onder krijgsgehuil verder langs het eiland rimpelen, en hij zou vrij zijn.
  Hij trok zich terug tussen de varens en maakte een holletje. Hij legde de stok naast zich neer en rolde zich in elkaar in het duister. Hij moest erop letten bij het krieken van de dag wakker te worden, om de wilden te bedotten — en hij wist niet hoe snel de slaap hem overviel en hem langs een donkere helling in hemzelf deed neersuizen.
  Hij was wakker voor hij zijn ogen open had, luisterend naar een geluid dat vlakbij was. Hij opende een oog, en zag de losse aarde op een paar centimeter van zijn gezicht en zijn vingers woelden erin terwijl er licht door het varenloof gefilterd kwam. Hij had net de tijd om te beseffen dat de eeuwen durende nachtmerries van vallen en dood voorbij waren en dat de ochtend aangebroken was, toen hij opnieuw het geluid hoorde. Het was een krijgsgehuil verderop bij de zeekust — en nu antwoordde de volgende wilde en weer de daaropvolgende. De kreet vloog over de landengte langs hem van zee tot lagune als het gekrijs van een overvliegende vogel. Hij nam zich niet de tijd om na te denken maar greep zijn puntstok en wrong zich achteruit tussen de varens. Binnen een paar seconden kronkelde hij zich het struikgewas in; maar niet voordat hij een glimp had opgevangen van de benen van een zijn richting uitkomende wilde. De varens werden platgetrapt en gestriemd en hij hoorde benen stappen in het hoge gras. De wilde, wie het ook was, gaf twee keer zijnjachtgehuil af; en de kreet werd in beide richtingen herhaald, en stierf toen weg. Ralph bleef ineengedoken liggen, midden in de wirwar van het kreupelhout, en een tijdlang hoorde hij niets.
  Tenslotte onderwierp hij het kreupelhout zelf aan een onderzoek. Hier kon hem zeker niemand aanvallen — en bovendien had hij nog een zwijntje. Het grote rotsblok dat Biggie had geveld was naar dit bosje gesprongen en had hier precies in het midden, een tussenlanding gemaakt, waar het een ruimte van een paar voet omtrek had platgeslagen. Toen Ralph zich daarin gewrongen had voelde hij zich veilig, en slim. Hij ging omzichtig zitten tussen de afgeknapte stengels en wachtte tot de jacht hem voorbij zou zijn gegaan. Toen hij tussen de bladeren door omhoog keek ving hij nog net een rood plekje op. Dat was waarschijnlijk de top van de Burchtrots, verweg en zonder dreiging. Triomfantelijk installeerde hij zich om de geluiden van de jacht te horen wegsterven.
  Toch, geluiden maakte niemand eigenlijk; en met het voorbijgaan van de minuten in de groene schaduw verbleekte zijn overwinningsroes.
  Tenslotte hoorde hij een stem — Jack's stem, maar gedempt.
  “Weet je het zeker?”
  De aangesproken wilde zei niets. Misschien maakte hij een gebaar.
  Roger sprak.
  “Als je ons belatafelt—”
  Onmiddellijk hierna kwam er een gehijg en een gil van pijn. Ralph drukte zich instinktief plat tegen de grond. Een van de tweelingen was daar, buiten het struikgewas, met Jack en Roger.
  “Weet je zeker, dat hij bedoelde daarin?”
  De tweelinghelft kreunde zachtjes en gilde toen weer.
  “Hij was van plan zich daar te verbergen?”
  “Ja — ja — oh !”
  Het zilveren gelach tinkelde tussen de bomen.
  Dus ze wisten het.
  Ralph pakte zijn stok op en bereidde zich voor op vechten. Maar wat konden ze beginnen? Het zou ze een week kosten om een pad door het kreupelhout te banen; en wie zich naar binnen had gewurmd zou weerloos zijn. Hij bevoelde de punt van zijn speer met zijn duim en grijnsde zonder vrolijkheid. Wie dat probeerde zou gillend als een varken gespietst worden.
  Ze gingen weer weg, terug naar de torenrots. Hij kon voeten horen lopen en toen giechelde er iemand. Daar had je opnieuw die hoge vogelachtige kreet die langs de linie vloog. Dus er stonden nog steeds een aantal op hem te loeren; maar anderen —?
  Er heerste een lange, ademloze stilte. Ralph merkte dat hij schors in zijn mond had van de aangeknaagde speer. Hij ging staan en tuurde omhoog naar de Burchtrots.
  Terwijl hij dat deed, hoorde hij Jack's stem van de top.
  “Halen! Halen! Halen!”
  Het rode rotsblok dat hij aan de top van de rotswand kon zien verdween als een gordijn, en hij kon gestalten zien en blauwe hemel. Een ogenblik later schokte de aarde, er was een fluitend geluid in de lucht, en de bovenkant van het kreupelhout kreeg als het ware een oorveeg met een reusachtige hand. Het rotsblok stuitte verder, alles op zijn weg naar het strand verpletterend en vermalend, terwijl een regen van gebroken twijgen en bladeren op hem viel. Voorbij het struikgewas stond de stam te juichen.
  Stilte weer.
  Ralph stopte zijn vingers in zijn mond en beet erop. Er was nog maar één ander rotsblok daarboven dat ze mogelijkerwijs konden verplaatsen; maar dit was half zo groot als een huis, zo groot als een wagen, een tank. Hij bracht zich zijn waarschijnlijke route met pijnlijke helderheid voor ogen — dat ding zou traag beginnen, van richel tot richel vallen, langs de landengte rollen als een buitenmodel stoomwals.
  “Halen! Halen! Halen!”
  Ralph zette zijn speer neer, pakte hem toen weer op. Hij streek geprikkeld zijn haar naar achteren, deed twee haastige stappen over de kleine open ruimte en kwam toen terug. Hij stond naar de gebroken uiteinden van de takken te kijken.
  Nog eens stilte.
  Hij kreeg het open neergaan van zijn middenrif in het oog en was verbaasd te zien hoe snel hij ademhaalde. Even links van het midden waren zijn hartkloppingen zichtbaar. Hij zette de speer weer neer.
  “Halen! Halen! Halen!”
  Een schrille, voortgezette juichkreet.
  Er dreunde iets boven op de rode rots, toen sprong de aarde omhoog en begon regelmatig te golven terwijl het lawaai even regelmatig toenam. Ralph werd de lucht ingegooid, neergekwakt, tegen takken gebeukt. Aan zijn rechterhand en maar een meter van hem af boog het hele kreupelhout plat en de wortels schreeuwden toen ze allemaal tegelijk de grond uitkwamen. Hij zag iets roods dat langzaam als een molenwiek omwentelde. Toen was het rode ding voorbij, en de olifantachtige voortgang nam afin de richting van de zee.
  Ralph knielde op de doorploegde grond en wachtte tot de wereld weer terugkwam. Kort daarop kwamen de witte afgebroken stompen, de gespleten takken en de wirwar van het struikgewas weer in het brandpunt. Er was een loden gevoelin zijnlichaam waar hij opzijneigenhartslaghadgelet.
  Stilte weer.
  Toch niet helemaal. Ze fluisterden daarbuiten; en eensklaps werd er woest op twee plaatsen aan zijn rechterkant aan de takken geschud. Het gepunte eind van een stok verscheen. In paniek joeg Ralph zijn eigen stok door de spleet en zette er al zijn kracht achter.
  “Aaa — aah!”
  Zijn speer draaide een beetje in zijn handen en toen trok hij hem weer terug.
  “Ooh ooh—”
  Er kreunde buiten iemand en een geroezemoes steeg op. Er was een heftig dispuut aan de gang en de gewonde wilde bleef kreunen. Toen de stilte weergekeerd was sprak er een enkele stem en Ralph stelde vast dat het niet Jack's stem was.
  “Gezien? Ik heb het jullie wel gezegd — hij is gevaarlijk.”
  De gewonde wilde kreunde opnieuw.
  Wat nu weer? Wat nu?
  Ralph omklemde met zijn handen de afgekloven speer en zijn haar zakte weer voorover. Er mompelde iemand, maar een paar meter van hem af aan de kant van de Burchtrots. Hij hoorde een wilde “Nee!” zeggen met ontzetting in zijn stem; en toen klonk er een onderdrukt gelach. Hij hurkte neer op zijn hielen en toonde zijn tanden aan de muur van takken. Hij hief zijn speer op, gromde een beetje en wachtte.
  Nogmaals giechelde de onzichtbare troep. Hij hoorde een merkwaardig lekkend geluid en daarna een luider gekraak alsof iemand grote vellen cellofaanpapier ontkreukte. Er knapte een stok en hij onderdrukte een kuch. Er sijpelde rook door de takken in witte en gele toefjes, de plek blauwe lucht boven zijn hoofd nam de kleur van een donderwolk aan, en toen waaierde de rook om hem heen.
  Er lachte iemand opgewonden, en een stem schreeuwde.
  “Rook!”
  Hij baande zich kruipend een weg door het struikgewas naar het bos, zover mogelijk van de rook vandaan blijvend. Even later zag hij open ruimte, en de groene bladeren van de zoom van het kreupelhout. Een nogal kleine wilde stond tussen hem en de rest van het bos, een rood-en-wit gestreepte wilde, die een speer droeg. Hij stond te kuchen en smeerde de verf in zijn ogen met de rug van zijn hand terwijl hij probeerde door de steeds toenemende rook heen te kijken. Ralph nam een katachtige afzet; stak toe, grommend, met zijn speer, en de wilde klapte dubbel. Er kwam een schreeuw van voorbij het struikgewas en toen zette Ralph het op een rennen door het kreupelhout met de gezwindheid van de angst. Hij kwam bij een varkensspoor, volgde dat misschien honderd meter en zwenkte toen weer af. Achter hem vloog het krijgsgehuil opnieuw over het eiland en een enkele stem liet het driemaal horen. Hij vermoedde dat dit het teken was om op te rukken en vloog weer weg tot zijn borst als vuur was. Toen wierp hij zich neer onder een bosje en wachtte even tot hij weer een beetje op adem was. Hij haalde verkennend zijn tong over zijn tanden en lippen en hoorde van verre het jachtgehuil van de achtervolgers.
  Hij kon allerlei dingen doen. Hij kon in een boom klimmen — maar daarmee zette hij alles op een kaart. Als hij ontdekt werd hoefden ze alleen maar te wachten.
  Als je maar tijd had om na te denken!
  Weer een dubbele kreet op dezelfde afstand gaf hem een opheldering omtrent hun plannen. Elke wilde die bleef steken in het bos moest de dubbele kreet slaken en de linie laten wachten tot hij weer vrij was. Op deze manier mochten ze hopen het kordon ongebroken over het hele eiland te halen. Ralph dacht aan het zwijn dat met zoveel gemak door hen heen gebroken was. Als het nodig was en de jacht hem te na kwam kon hij op het kordon losstormen zolang het nog dun was, het doorbreken, en terugrennen. Maar terugrennen waarheen? Het kordon zou omdraaien en weer het eiland uitkammen. Vroeger of later zou hij moeten slapen of eten — en dan zou hij ontwaken met handen die naar hem klauwden; en de jacht zou ontaarden in een doodlopen.
  Wat moest hij dan doen? De boom? De linie doorbreken als een beer? Hoe dan ook, de keus was verschrikkelijk.
  Een enkelvoudige kreet versnelde zijn hartslag; hij sprong op en snelde wegnaar de oceaankanten de dichte jungle tot hij tussen de kruipplanten vastliep; hij bleef daar even staan met trillende kuiten. Als je maar even passie kon krijgen, een flinke adempauze, tijd om na te denken!
  En daar had je weer, schril en onontkoombaar, het oorlogsgehuil dat over het eiland joeg. Bij dat geluid steigerde hij als een schichtig paard tussen de kruipplanten en rende weer verder tot hijgens toe. Hij wierp zich neer in de buurt van een paar varens. De boom, of de doorbraakpoging? Hij kreeg zijn ademhaling tijdelijk in bedwang, veegde zijn mond af en legde zichzelf kalmte op. Ergens in die linie waren Samnerik, en hadden de pest in. Of waren zij niet mee? En stel, dat hij in hun plaats de Hoofdman ontmoette, of Roger die de dood in zijn handen had?
  Ralph streek zijn warbos naar achteren en veegde het zweet uit zijn goede oog. Hij sprak hardop.
  “Denken.”
  Wat was het verstandigste om te doen?
  Er was geen Biggie om verstandig te praten. Er was geen plechtige bijeenkomst om te debatteren en evenmin de waardigheid van de schelp.
  “Denken.”
  Het meest was hij het scherm gaan vrezen dat in zijn hersens kon klapperen, zijn gevoel van gevaar uitwiste, een onnozele hals van hem maakte.
  Een derde idee zou zijn zich zo goed te verstoppen dat de oprukkende linie zou langslopen zonder hem de ontdekken.
  Hij haalde zijn hoofd met een ruk van de grond en luisterde. Er was een nieuw geluid nu waarop hij moest letten — een diep rommelend geluid, alsof het bos zelf boos op hem was, een somber geluid waardoorheen het door merg en been gaande krijgsgehuil gekrast was als op een lei. Hij wist dat hij het eerder gehoord had ergens, maar had geen tijd om erop te komen.
  De linie doorbreken.
  Een boom.
  Verstoppen en ze voorbij laten gaan.
  Een kreet van dichterbij joeg hem op zijn benen en onmiddellijk was hij weer op de vlucht, hard rennend tussen dorens en stekels. Plotseling kreeg hij een vrije ruimte, en zag dat hij weer op die open plek was — en daar was de meters wijde grijns van de schedel, die niet langer een stuk blauwe lucht uitlachte, maar die spottend naar een rookdeken keek. Toen rende Ralph weer onder bomen, met de verklaring voor het rommelen van het bos. Ze hadden hem uitgerookt en het eiland in brand gestoken.
  Verstoppen was beter dan een boom omdat je nog een kansje had de linie te doorbreken als je ontdekt was.
  Verstoppen dus.
  Hij vroeg zich af of een varken het ermee eens zou zijn, en maakte een grimas in de ruimte. Zoek het dichtste struikgewas, het donkerste gat en kruip erin. Nu keek hij onder het rennen om zich heen. Staven en spetters zonlicht flitsten over hem heen en zweet vormde glanzende vegen over zijn vuile lichaam. De kreten waren ver nu, en flauw.
  Tenslotte vond hij wat hem de goede plaats leek, al was het een wanhopige beslissing. Hier vormden bosjes en een woeste wirwar van kruipplanten een mat die alle zonlicht weghield. Daaronder was een ruimte van misschien dertig centimeter hoogte al was die overal doorboord met evenwijdig omhoogrijzende stammetjes. Als je jezelf daar middenin wurmde was je vijf meter van de rand, en onzichtbaar, of de wilde moest toevallig plat gaan liggen zoeken naar je; en zelfs dan zat je nog altijd in het donker — en in het ongunstigste geval als hij je in de gaten kreeg, had je nog een kans om los te breken door hem omver te lopen, de hele linie uit de pas te stoten, en terug te rennen.
  Voorzichtig, met zijn stok achter zich aangesleept kroop Ralph tussen de opschietende stengels. Toen hij het midden van de mat bereikt had bleef hij liggen luisteren.
  Het was een groot vuur en het tromgeroffel dat hij zover achter zich dacht te hebben gelaten was nogal dichtbij. Kon een vuur niet een galopperend paard inhalen? Hij kon de zonovergoten grond over een gebied van ongeveer vijftig meter van waar hij lag overzien: en terwijl hij keek spetterde het zonlicht op elk plekje naar hem toe. Dit leek zo op het scherm dat in zijn hersens neerklapte dat hij een ogenblik dacht dat het blikkeren in hemzelf was. Maar toen blikkerden de plekken sneller, verbleekten, en gingen uit, en hij kon zien dat er een grote zwaarte van rook tussen het eiland en de zon lag.
  Als er iemand onder de bosjes doortuurde en toevallig een glimp van mensenvlees opving was het misschien Samnerik die net zouden doen of ze niets zagen en niets zeggen. Hij vlijde zijn wang op de chocolakleurige aarde, likte zijn droge lippen en sloot zijn ogen. Onder het struikgewas trilde de aarde heel vluchtig; of misschien was het een geluid dat te zacht was om te horen naast het duidelijke rommelen van het vuur en de krassende oorlogskreten.
  Er schreeuwde iemand. Ralph tilde met een ruk zijn wang van de grond en keek in het versomberde licht. Ze zullen nu wel dichtbij zijn, dacht hij, en zijn borst begon te bonzen. Verstoppen, de linie doorbreken, in een boom klimmen — wat was eigenlijk het beste? De ellende was dat je maar één kans had.
  Nu was het vuur dichterbij; die knetterende salvo's waren grote takken, stammen zelfs, die knapten. De stommelingen! De stommelingen! Het vuur was vast al bijna bij de vruchtbomen — wat zouden ze morgen eten?
  Ralph bewoog rusteloos in zijn nauwe bed. Je riskeerde niets! Wat konden ze doen? Hem aframmelen? Wat dan nog? Hem dood maken? Een stok gepunt aan beide einden.
  De kreten, plotseling dichterbij, schudden hem overeind. Hij kon een gestreepte wilde haastig uit een dicht groen bosje zien bewegen, en op de mat afkomen waar hij zich verborgen hield, een wilde die een speer droeg. Ralph klauwde met zijn vingers in de grond. Wees gereed nu, voor het geval dat.
  Ralph frunnikte aan zijn speer om hem met de punt naar voren te krijgen; en nu zag hij dat de stok gepunt aan beide einden was.
  De wilde bleef op vijftien meter afstand staan en slaakte zijn kreet.
  Misschien hoort hij mijn hart boven de geluiden van het vuur. Niet schreeuwen. Wees gereed.
  De wilde bewoog voorwaarts zodat je alleen zijn onderlijf kon zien. Dat was het achtereind van zijn speer. Nu kon je hem tot zijn knie zien. Niet schreeuwen.
  Een kudde varkens kwam gillend uit het groen achter de wilde en spoedde zich weg het bos in. Er krijsten vogels, muizen piepten, en een klein springbeestje kwam onder de mat en drukte zich tegen de grond.
  Op vijf meter afstand bleef de wilde staan, aan de rand van het struikgewas, en schreeuwde zijn kreet. Ralph trok zijn voeten op en drukte zich plat. De staak was in zijn handen, de staak die aan beide einden gepunt was, de staak die zo wild trilde, die lang werd, kort, licht, zwaar, en weer licht.
  Het krijgsgehuil sprong van kust tot kust. De wilde knielde neer aan de rand van het bosje, en lichtjes flikkerden in het bos achter hem. Je kon één knie de losse aarde zien verschuiven. Nu de andere. Twee handen. Een speer.
  Een gezicht.
  De wilde tuurde in de duisternis onder het kreupelhout. Je kon merken dat hij licht zag hier en daar, maar niet in het midden — daar. In het midden was een zwarte klont en de wilde trok zijn gezicht in plooien bij zijn poging om het donker te ontcijferen.
  De sekonden rekten. Ralph keek de wilde recht in de ogen.
  Niet schreeuwen.
  Je komt eruit.
  Nu heeft hij je gezien. Hij kijkt nog eens goed. Een gepunte stok.
  Ralph schreeuwde, een schreeuw van vrees en woede en wanhoop. Zijn benen strekten zich, de schreeuwen kwamen zonder ophouden en onder schuimbekken. Hij schoot naar voren, brak los uit het struikgewas; kwam in de open ruimte, schreeuwend, grommend, bloeddorstig. Hij zwaaide de staak en de wilde tuimelde omver; maar daar kwamen anderen luid krijsend op hem af. Hij dook opzij toen er een speer langsvloog en zweeg toen verder onder het rennen. Opeens smolten de lichtjes die voor hem flikkerden allemaal samen, het brullen van het bos nam tot donderen toe en een groot bosje vlak voor hem op zijn weg kwam in grote waaiervormige vlammen te staan. Hij sloeg af naar rechts, wanhopig hard rennend, met de hitte die hem van links op het lijf sloeg en het vuur dat voorwaarts rolde als een vloedgolf. Het krijgsgehuil steeg achter hem op en verspreidde zich, een reeks korte schrille kreten, die betekenden dat ze hem ontdekt hadden. Een bruine gestalte dook op aan zijn rechterhand en raakte achter. Ze waren allemaal aan het rennen, allemaal dolzinnig aan het schreeuwen. Hij kon ze door het kreupelhout horen breken en links was de hete loeiende donder van het vuur. Hij vergat zijn wonden, zijn honger en dorst, en werd angst; hopeloze angst op vliegende voeten, rennend door het bos in de richting van het open strand. Vlekken dansten voor zijn ogen en veranderden in rode kringen die snel groter werden tot ze uit het gezicht verdwenen. Onder hem waren iemands benen bezig moe te worden en het niets ontziende krijgsgehuil kwam dichterbij als een rafelige franje van dreiging, die nu al bijna boven zijn hoofd hing.
  Hij struikelde over een wortel en het gekrijs dat hem achtervolgde steeg nog hoger. Hij zag een hut die in lichterlaaie stond en het vuur flapperde aan zijn rechterschouder en daar was het geschitter van water. Toen sloeg hij tegen de grond, rolde om en om in het warme zand, drukte zich plat met een arm omhoog om af te weren, en probeerde om genade te roepen.
  Hij wankelde overeind, krampachtig bedacht op nieuwe verschrikkingen, en keek tegen een reusachtige pet met een klep aan. Het was een wit overtrokken pet, en boven de groene tint van de klep zat een kroon, een anker, gouden loof. Hij zag witte stof, epauletten, een revolver, een rij vergulde knopen langs de voorkant van een uniform.
  Een zeeofficier stond op het zand en keek op Ralph neer in behoedzame verbazing. Op het strand achter hem lag een landingsboot, de boeg ervan was opgetrokken en bezet door twee manschappen. In de stuurstoel zat nog een matroos achter een lichte mitrailleur.
  Het krijgsgehuil stokte en stierf weg.
  De officier keek Ralph een ogenblik bedenkelijk aan, en nam toen zijn hand weg van de kolf van zijn revolver.
  “Hallo.”
  Weinig op zijn gemak en zich bewust van zijn smerige uiterlijk antwoordde Ralph schuchter.
  “Hallo.”
  De officier knikte, alsof er een vraag beantwoord was.
  “Zijn er nog volwassenen — grote mensen bij jullie?”
  Sprakeloos schudde Ralph zijn hoofd. Hij draaide zich half om door één voet te verzetten op het zand. Een halve cirkel kleine jongens, hun lijfjes besmeurd met gekleurde klei, en met puntstokken in hun handen, stonden op het strand en gaven geen kik.
  “Pret en spelletjes,” zei de officier.
  Het vuur bereikte de kokospalmen aan het strand en verzwolg deze luidruchtig. Een vlam, ogenschijnlijk afgezonderd, kronkelde zich als een akrobaat op het plateau om de palmkruinen daar op te likken. De lucht was zwart.
  De officier grijnsde Ralph toe.
  “We zagen jullie rook. Wat hebben jullie uitgespookt? Is het oorlog of zo bij jullie?”
  Ralph knikte.
  De officier bekeek de kleine vogelverschrikker voor hem. Het kereltje had een bad nodig, een kapper, een keertje neussnuiten en flink wat zalf.
  “Niemand gesneuveld, hoop ik? Nog stoffelijke overschotten?”
  “Maar twee. En die zijn verdwenen.”
  De officier boog zich voorover en keek Ralph van dichtbij aan.
  “Twee? Gesneuveld?”
  Ralph knikte weer. Achter hem huiverde het hele eiland van vlammen. De officier wist in de regel, wanneer mensen de waarheid vertelden. Hij floot zachtjes.
  Andere jongens kwamen nu dichterbij, kleine hummeltjes een paar ervan, bruin, met de opgezette buikjes van kleine wilden. Eén van hen kwam vlakbij de officier en keek omhoog.
  “Ik ben, ik ben—”
  Maar meer kwam er niet. Percival Wemys Madison zocht in zijn hoofd naar een bezweringsformule die schoon weggevaagd was.
  De officier wendde zich weer tot Ralph.
  “We zullen jullie hier vandaan halen. Met z'n hoevelen zijn jullie?”
  Ralph schudde zijn hoofd. De officier keek langs hem heen naar de groep beschilderde jongens.
  “Wie is de baas hier?”
  “Dat ben ik,” zei Ralph luid.
  Een kleine jongen die de overblijfselen van een buitenmodel zwarte pet op zijn rode haar droeg en die de overblijfselen van een bril aan zijn middel had hangen, deed een stap naar voren, veranderde toen van gedachten en bleef staan.
  “We zagen jullie rook. En je weet niet met z'n hoevelen jullie zijn?”
  “Nee, meneer.”
  “Ik had eigenlijk gedacht,” zei de officier toen hij zich bewust maakte wat zijn onderzoekende blik had opgeleverd, “ik had eigenlijk gedacht dat een stel britse jongens — jullie zijn toch allemaal brits, nietwaar? — in staat zou zijn geweest kraniger voor de dag te komen dan nu — ik bedoel—”
  “Zo was het eerst,” zei Ralph, “voordat de dingen—”
  Hij stokte.
  “Toen waren we nog samen—”
  De officier knikte behulpzaam.
  “Ja ja. Verhipt kranig werk. Net als Koraaleiland.”
  Ralph keek hem zonder te spreken aan. Een ogenblik had hij een voorbijgaand beeld van de vreemde betovering waarmee de stranden eens bekleed waren geweest. Maar het eiland was opgeschroeid als dood hout — Simon was dood en Jack had… De tranen begonnen te vloeien en snikken doorschokten hem. Hij gaf zich voor de eerste keer op het eiland nu aan hen over; grote huiverende krampen van verdriet die zijn hele lichaam schenen te verwrikken. Zijn stem verhief zich onder de zwarte rook tegen de brandende puinhoop van het eiland; en aangestoken door deze aandoening begonnen de andere jochies mee te schokken en te snikken. En midden onder hen, met smerig lichaam, woeste pruik en ongesnoten neus, huilde Ralph om het einde van de onschuld, de duisternis van een mensenhart, en de val door de lucht van de trouwe, verstandige vriend die Biggie heette.
  De officier, omgeven door deze geluiden, was bewogen en lichtelijk verlegen. Hij wendde zich af om hun tijd te geven zich te vermannen; en liet zijn ogen onder het wachten rusten op de kittige kruiser in de verte.

Einde